Wat bizar zeg. Echt niks toezeggen zonder dat er een jurist naar heeft gekeken. Succes!
2 likes
Misschien interpreteer ik je quote verkeerd maar ik zou morgen niks tekenen, je mag namelijk maar eenmalig gebruik maken van de bedenktijd. Dus als je morgen tekent, en dan de bedenktijd inroept om te overleggen met je jurist heb je én maar 14 dagen voor juridisch advies én heb je geen bedenktijd meer als je daadwerkelijk je VSO tekent. Ik ben zelf geen jurist maar iemand dichtbij mij heeft hiermee te maken gehad en kreeg dit op het hart gedrukt
11 likes
Sterkte @Frapa wat een nare streek van je weergever. Na 6 jaar pff…
Ik heb nu eindelijk de ballen gehad om te vragen bij mijn tijdelijke baan of ze nog mensen voor vast nodig hadden ook al was er eigenlijk niet meer iemand nodig. Hoor in mei meer. Dacht dan heb ik alvast verteld dat ik het heel leuk vind. Maar vond het wel spannend hahah. Hoor de hele dag door dat er duizenden leerkracht vacatures zijn maar niet op wat ik zoek.
2 likes
Kritiek of feedback? Denk dat daar wel een heel groot verschil in zit. Kun je het ook op jezelf verhalen met voorbeelden die je erbij krijgt? Daar kun je alleen maar van groeien denk ik. En je werkt er nog niet zo lang. (Toch?) Denk dat het ook even wennen is aan een andere werkomgeving inclusief mensen.
1 like
Ik had een beetje dezelfde situatie. Mijn nieuwe leidinggevende is echt 0 tactisch en benoemt vooral het negatieve, en dan vaak niet op een opbouwende manier. Dat doet ze tegen iedereen en over alles, maar ik heb ook moeite om daarmee om te gaan. Ik heb vrij snel tegen haar gezegd dat ik soms wat onzeker werd van de manier waarop ze feedback gaf. Dat herkende ze, ze weet dat dat een leerpunt is voor haarzelf, blij dat ik het aangaf. In de dagelijkse praktijk heeft het amper verschil gemaakt in haar manier van communiceren, maar doordat we het erover gehad hebben kan ik het wel veel makkelijker van me afzetten. En als ze echt eens uit de bocht vliegt heb ik dat gesprek om naar terug te kunnen verwijzen.
3 likes
Zijn er hier nog meer mensen die op veel dingen ja zeggen op het werk. Ik ben zelf een people pleaser en de laatste tijd realiseer ik mij ook hoe erg ik dat ben op het werk. Mijn motto was altijd in het begin van je carriere tegen zoveel mogelijk dingen ja zeggen want dat creeert kansen en als je hogerop komt dan hoef je dat minder te doen. De laatste tijd ben ik wat meer dingen aan het afhouden om alleen op mijn eigen werk te focussen en nu pas merk ik hoeveel werk ik voor anderen deed en hoe weinig credits ik daarvoor krijg. Hebben anderen mensen dit ook dat ze veel extras doen op werk omdat ze een people pleaser zijn, en hoe bewaak je je grenzen zonder dat het overkomt alsof je er geen zin meer in hebt.
Ik doe dit ook heel erg, maar heb geen tips. Ik vind het zo vervelend dat ik steeds (in mijn ogen) hele goede dingen doe terwijl iemand anders de credits krijgt, maar toch pak ik steeds onbewust veel meer dingen op dan nodig 
1 like
Het boek: de nee club. Is denk ik wat voor je. Zeker in hoe je het beschrijft hierboven.
Het is heel gegerenaliseerd alsin, dat vrouwen sneller ja zeggen op niet promotiewaardige taken, waardoor dat meegenomen word in de beoordeling voor promoties.
Je beschrijft dat je op veel ja zegt namelijk.
2 likes
Dit was ook mijn valkuil, omdat ik behulpzaam wil zijn, maar ook omdat ik altijd dacht: “hoe meer ik doe, hoe meer ik laat zien wat ik kan”. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik structureel meer werk op me nam dan anderen, vaak zonder dat het echt gezien werd. En als het wél gezien werd, werd het soms gewoon ‘normaal’ gevonden dat ik dat deed. Dus ik let hier meer op. Het beste wat voor mij werkt is aan de ander vragen of ik er even over na kan denken. Dat geeft me wat meer ruimte en zo zeg ik makkelijker (op een moment dat voor mij uitkomt) alsnog nee.
1 like
Dankje! Ga ik op mijn lijst zetten
2 likes
Door juist soms nee te zeggen, mijn mening durven geven (in aanvulling op die nee een andere oplossing geven) en soms een open discussie aan te gaan (wel onderbouwd met goede argumenten bijvoorbeeld op data gebaseerd) heb ik juist promotie gekregen.
Ik werd daardoor plots meer gezien.
Maar soms ik het wel lastig want ben daardoor nog steeds een people pleaser, maar nu in managementfunctie 
en daar moet ik soms echt tactisch zijn of slecht nieuws brengen. Empathie helpt er wel vaak bij, maar blijft moeilijk.
Niet altijd verkeerd om gevoelig of een pleaser te zijn denk ik…
Boeken: nice girls dont get the corner office, hoe geef je leiding als je baas het niet doet, en emoties op de werkvloer.
5 likes
Sinds 1 april ben ik begonnen bij een nieuwe baan. De sollicitatieprocedure ging erg moeizaam vanuit hun kant. Ik heb meerdere deadlines voor hen moeten instellen die de manager allemaal niet heeft gehaald. Ondanks alles vond ik de gesprekken fijn en heb ik de verwachtingen naar hen toe heel goed gemanaged. Ik heb bijna geen ervaring in het vak, alleen administratief maar ben wel heel leergierig. De manager (waarmee ik de gesprekken had) wilde graag iemand aannemen die hij zelf kon vormen, alles leren, kneepjes van het vak etc etc. Ondanks dat het 3 maanden heeft geduurd tot contractondertekening (ik heb vooral moeten wachten op wat zij nou eigenlijk wilden, detachering of bij hen meteen op contract) heb ik toch de stap genomen om weg te gaan bij mijn baan waar ik 6 jaar heb gewerkt. Redenen: groei in het vak, groei in salaris, groei in vrije tijd.
ECHTER ben ik nu absoluut niet gelukkig. Mijn teamleden zijn aardig en het is een goed bedrijf, maar de manager heeft mij de afgelopen twee weken laten zitten. Ik heb een aantal dagen achter elkaar letterlijk niks gedaan. Meerdere keren heb ik aangegeven dat ik graag mee wil naar een meeting, een vlieg op de muur zijn, leren hoe gesprekken gaan. Geen reactie. Hij is geen van de afspraken nagekomen die wij hebben gemaakt (zoals naar kantoor gaan, iets bespreken op een bepaald tijdstip, tijd vrijmaken). Ik ben erachter gekomen dat hij last heeft van woedeuitbarstingen (tot nu toe alleen naar leveranciers toe). Niemand anders kan mij inwerken (dat heb ik hem gevraagd), en ik zie nu echt op tegen morgen. Op dit moment ben ik weer actief op zoek naar een andere baan.
Ik weet dat ik het een kans moet geven maar niet eerder heb ik bij een switch van baan mij zo ongewenst gevoeld. Daarnaast komt er ook bij kijken dat ik na heel veel gesprekken met teamleden (want ik heb alle tijd) erachter ben gekomen dat dit misschien niet is wat ik verwachtte of leuk vind. Ik had de ‘red flags’ van de sollicitatieprocedure al moeten zien eerlijk gezegd. Weet even niet wat ik met deze post wil, wellicht even klagen?
6 likes
Update: manager gaat VSO tekenen en binnen 3 maanden weg. Bedrijf en manager komen er samen niet meer uit.
8 likes
En is dat een opluchting voor je? Hoe denk je nu over je toekomst daar?
1 like
Ik ben ook ooit ergens binnengekomen met een totaal incapabele manager en overwogen daarom te vertrekken. Uiteindelijk is die manager ‘in goed overleg’ vertrokken en dat maakte voor mij een wereld van verschil. Periode na zijn vertrek was echt niet meteen feest en geweldig, maar uiteindelijk het wel waard geweest om te blijven. Als hij er toen niet uit was gegaan was ik zelf vertrokken.
3 likes
& @Druppels het is een opluchting in de zin dat ik nu weet wat er speelt. Echter weet ik nog steeds niet hoe hier verder te gaan. Hij zou mij nog kunnen inwerken komende maanden, maar ben zelf nu zo erg in dubio of dit wel is wat ik wil en of dit werk bij mij past.
Heb mij voorgenomen komende twee weken nog geen drastische beslissing te nemen en te kijken hoe dit verder gaat. Hij is deze week op vakantie en volgende week verwacht ik (dit ga ik uiten) dat ik volledig word meegenomen in werkzaamheden zodat ik een weloverwegen beslissing kan maken. In de tussentijd ga ik niet wedden op één paard dus heb een aantal vacatures gezien die mij interessant lijken.
4 likes
Als het echt op de inhoud van je werk zit is het anders ja. In mijn geval zat dat namelijk wel goed.
1 like
Heeft er iemand wel eens spijt gehad van een nieuwe baan? Hoe heb je dat opgelost? Snel weggaan of uitzitten en hopen op beter?
Persoonlijke situatie/probleem
Ik ben nu zo’n twee maanden op mijn nieuwe werkplek en het is een totaal nieuw veld voor mij. Het begon ontzettend goed, alles en iedereen was extreem positief. Ik dacht toen al, dit kan alleen nog maar bergafwaarts dan. Sinds ik mijn proeftijd door ben (zo’n twee weken terug) lijkt het alsof ik niks goed kan doen. Ik merk dat ik mijn baas echt geen leuk persoon vind en ik het dus ook alsmaar fout doe. Ik heb ook domme fouten gemaakt, maar ben niet van mening dat alles mijn schuld/fout is. Daar botsen we in en het maakt mij echt onzeker. Niet alleen in of mijn keuze goed is geweest, maar uberhaupt in mijn kunnen. Dit is geen hele moeilijke baan(office management), maar het voelt alsof het toch te veel verantwoordelijkheid is. Inmiddels voel ik mij ook weer een beetje een puber die niet om kan gaan met kritiek en zich wil verzetten tegen haar baas. Ik werk ontzettend nauw met haar.
Ik weet momenteel echt niet wat ik moet doen. Mijn collega’s zijn wel ontzettend aardig en de branche vind ik ook leuk, al weet ik er nog vrij weinig van af. Ik wil niet zomaar iets nieuws zoeken, zou ook niet weten wat, maar vind het nu al niet meer leuk om naar werk te gaan…
4 likes
Ik heb sinds maart ook een nieuwe baan en heb er ook spijt van 
Bij mij ligt het echt aan de werksfeer en collega’s. Iedereen is negatief, heeft gedoe met elkaar en ze communiceren door “oud zeer” gewoon niet meer met elkaar. De werkzaamheden worden hierdoor ook niet goed uitgevoerd… Toch werken ze er bijna allemaal al 10/20 jaar (dit is trouwens overheid) Ik kom uit een heel leuk team, met leuke borrels, altijd samen lunchen etc., dus dit is echt een cultuurshock voor mij.
Mijn manager vroeg zelfs vorige week of als ik alles had geweten ik alsnog had gesolliciteerd/ en dat ze bang is dat ik snel weer wegga door dit “gedoe”. Iets in mij zegt me dat ik iig een half jaartje moet volhouden, maar weet niet of dit mentaal de beste keuze voor me is… Ik heb dus ook nog geen idee hoe ik het moet oplossen…
4 likes