Ik heb geen verstand van ziek worden tijdens zwangerschap enzo maar alleen al daarom lijkt het me wel veel rust geven dat je een vast contract hebt en in ieder geval wat dat betreft “gedekt” worden vanuit allerlei rechten die je dan hebt
Stel je wordt ziek tijdens of na je zwangerschap en ze zeggen dan toedoeloe
Meer vanuit die reden, zou ik denken. Niet omdat jij perse een vaste aanstelling wilt nu
Volgens mij valt dit onder zwangerschapsdiscriminatie, je bent minder aan het werk als gevolg van je zwangerschap. Daarnaast hangt het ook af van je initiële contract. Als dat een jaarcontract was met uitzicht op vast, staat daar vaak iets in opgenomen dat bij goed of voldoende functioneren het contract wordt omgezet in een contract voor onbepaalde tijd. Aangezien ze nu hebben aangegeven dat je goed functioneert, zou het in dat geval juridisch lastig/niet toegestaan zijn voor je werkgever om je een tijdelijk contract aan te bieden. Misschien juridisch advies inwinnen?
Ik zou er zeker even achteraan, je weet nooit hoe het leven loopt en je hebt gewoon bepaalde rechten
In principe, mocht ik ziek worden en mijn contract loopt precies dan af en ze verlengen hem niet, dan krijg ik gewoon via uwv een uitkering toch?
Maar ik zal zeker ff mijn contract bekijken of daar nog iets over in staat, ben wel benieuwd
Ja volgens mij wel, mits je voldoende mee hebt gewerkt aan je re-integratie. Maar afhankelijk van wat er in je cao staat is je salaris bij ziekte meestal wel hoger dan de uitkering die je van het uwv krijgt als je niet meer werkt, omdat werkgevers de uitkering vaak aanvullen tot 100% gedurende een afgesproken periode.
Oke thanks voor de info!
Je hebt tijdens zwangerschap sowieso recht op 1/8e van je werktijd per dag als extra pauze zonder dat je daarvoor ziek gemeld hoeft te worden. Ik weet natuurlijk niet hoe je de 24u ipv 28u in de praktijk werkt, maar mocht dat met kortere werkdagen zijn hoef je misschien dus niet ziekgemeld te staan.
Verder vind ik het ook neigen naar zwangerschapsdiscriminatie dat ze je nu geen vast contract geven om deze reden
@Madonna dit klopt niet
@Nysmn
Als jij niet verlengd wordt gedurende je verlof (of ziekte ten gevolge van je zwangerschap), dan wordt die gewoon volledig doorbetaald door het uwv. Net als dat jouw werkgever in jouw afwezigheid nu wss voor je afwezige uren wordt gecompenseerd. Er vanuitgaande dat je niet boven het max sociaal dagloon zit.
Het is heel transparant van ze maar gewoon niet zo slim. Je kunt het ze wel meegeven, maar dan zal HR vooral volgende x de leidinggevenden adviseren hier vooral hun mond over te houden. Je zou het om het niet al te groot te maken, dit natuurlijk wel kunnen benoemen bij je LG.
Mocht je je contract wel liever naar vast om laten zetten, dan zou ik het verder vooral bespreekbaar maken ihkv waardering/jouw verwachtingen. Die zijn valide en het is een stom excuus want de uren worden dus wss al volledig vergoed. Je wil daar nog werken, dus ik zou discriminatie en rechten en plichten vooral achterwege laten.
Dit zou persoonlijk wat doen met mijn gevoel van gewaardeerd zijn (de reden/angst niet snappen) en dat zou ik vooral bespreekbaar maken.
Gefeliciteerd met de zwangerschap! Hopelijk zijn de klachten gauw minder. 
Ja pauzes of kortere werkdagen is bij ons echt onmogelijk helaas (verslavingszorg).
@Henry thanks voor je uitgebreide antwoord! Ik denk dat ik het zo ga laten, ik voel me prima gewaardeerd op mijn werk gelukkig en voel ook wel aan dat ze tevreden over me zijn. Zal vast allemaal goed komen en ik laat het wel op me afkomen.
Vind het ook wel heel eerlijk en dat kan ik ook wel waarderen.
Weer wat geleerd. Heb je een bron? Ik heb altijd geleerd dat je wanneer je ziek uit dienst gaat 70% van het dagloon ontvangt. Wel zijn er bijzondere situaties zoals zwangerschap waarbij kan worden afgeweken. Lees me graag even beter in
Bedankt voor het advies allemaal. Ik heb vandaag kort contact gehad met mijn manager. Voorlopig neem ik de komende paar dagen rust want deze situatie doet veel.
Ik heb ook gevraagd om wat ze nu voorstellen op papier te zetten. Helaas klonk het in het gesprek wel of de optie terug komen in deze specifieke rol geen optie is. Zelf wil ik denk ik nu toch op de achtergrond in ieder geval juridisch advies inwinnen maar ook aangeven inderdaad dat ik niet akkoord ga met een andere rol en graag een voorstel zie over hoe ze dit dan willen aanpakken.
Ik vind de timing zo vervelend en mijn vertrouwen in het bedrijf is momenteel op een minpunt dus ik neig er naar om te kijken of we na mijn verlof met een goed VSO uit te kunnen komen maar ik heb ook besloten voor mijn verlof vooral duidelijk aan te blijven geven dat ik geen andere rol wil en niet akkoord ga met een functie wijziging
Er komt intern bij ons een functie vrij waar ik misschien interesse in heb. Het is niet meteen een stap waarvan ik zeg ‘wow dit is mijn droombaan’ maar ik denk wel een goede stap in mijn carriere en voor mijn cv. In mijn huidige functie zit ik prima, ik word alleen niet echt uitgedaagd en vind dat soms wel jammer maar heb daardoor ook wel gewoon een chille baan.
Nu is het alleen zo dat ik binnenkort ga starten met een fertiliteitstraject en daardoor twijfel of dit wel het juiste moment is voor zo’n overstap. Ergens denk ik dat een nieuwe uitdaging leuk is en het cv technisch een goede stap zou zijn. Omdat het een interne switch is behoud ik ook gewoon mijn vaste contract. Aan de andere kant is het met zo’n traject in het vooruitzicht misschien ook niet echt het juiste moment om zo’n stap te maken. Ik zal in het begin misschien ook minder kunnen werken hierdoor en je zit dan al in een spannende situatie, misschien is een relaxte baan op een plek waar ik helemaal gewend ben dan wel even meer wat ik nodig heb. Oftewel ik weet eigenlijk even niet goed wat nou wijsheid is.
Gewoon voor die baan gaan! Ik snap dat het een pittig traject kan worden prive. Maar dan nog? Een nieuwe baan komt nooit uit. Ik heb een collega (helaas wel mannelijk) die ook in een traject zitten voor een kindje. Hij is daar direct heel open over en aangenomen. Ik weet dat een man hierin geen goed voorbeeld is. Maar als vrouw, laat je niet tegenhouden. Er is altijd wel iets waardoor je de stap niet (wilt maken op het moment). Ga ervoor, het is je eigenlijk geluk.
Ik denk dat dat ook bijna niet in te schatten is voor anderen die jouw precieze situatie niet kennen. Wellicht moet je één maand een paar keer naar het ziekenhuis om 7.45 's ochtends en ben je dan zwanger, of misschien wordt het een traject van maaaaaanden en lukt het stimuleren niet goed of is je ovulatie onduidelijk en moet je veel vaker echo’s. Wellicht zit het ziekenhuis naast je werk, maar misschien moet je er ook wel een half uur voor de in de auto zitten? Misschien heb je geen last van hormonen, maar misschien ook wel heel veel en zou je het liefst tijdelijk minder werken? Ken je de leidinggevende al die je dan krijgt, of nog helemaal niet? Zitten er fijne mensen in het team met wie je dit eventueel zou kunnen en willen delen? Zou je van je huidige manager wel ondersteuning krijgen, of ook al niet (want dan maakt het ook minder uit of een nieuwe manager dat wel zou doen)?
Op basis van mijn eigen ervaring: ik heb trajecten meegemaakt die ik echt prima had kunnen combineren met een nieuwe baan, waar alles van een leien dakje ging en ingrepen waar ik eventueel twee dagen van zou moeten herstellen in het weekend gepland werden (en mijn werk dus eigenlijk niets merkte van het traject), maar ik heb ook trajecten meegemaakt die ik echt niet had willen combineren met een nieuwe baan en waar ik de support van een fijne werkplek en leidinggevende nodig had (en ook kreeg) om een beetje overeind te blijven .
In principe vind ik dat je je keuzes niet moet baseren op angst, en dat je best van het positieve uit mag gaan (zo’n fertiliteitstraject kán ook meevallen qua angst en zorgen en ingewikkeldheid), maar tegelijkertijd moet je het jezelf ook niet nog ingewikkelder maken dat het al is. Dus als je nu al denkt: oh nee komt dit allemaal wel goed, zou ik deze kans geloof ik aan me voorbij laten gaan, zeker als het niet je droombaan is. Maar als je denkt: ah joh zal wel loslopen allemaal en linksom of rechtsom komt dit wel goed, ja, ga ervoor toch?
Ik ben al de derde keer in drie weken ziek en heb op mijn (redelijk nieuwe) baan al de ‘raak je niet overspannen’-vraag gehad. Het stomme was dat ik mijn eerste week ook al gemist had, omdat ik me op mijn laatste werkdag bij mijn oude baan had ziekgemeld en mijn nieuwe leidinggevende aanraadde om goed uit te rusten alvorens te starten. De afgelopen weken heb ik iedere keer ‘gewoon’ een buikgriepje of koorts, maar het werk valt me ook wel echt zwaar. Dus weet niet zo goed wat ik ermee moet, maar baal wel dat ik zoveel mis.
Wij waren bezig met onze kinderwens toen ik van baan (en organisatie) wisselden en geloof dat er tussen moment van tekenen en de verwijzing van de huisarts naar de fertiliteitspoli maar 2 weken zat. En anderhalve maand nadat ik begonnen was, hadden we onze intake bij de poli.
Ik weet niet in welke fase jij al zit met je traject, maar ik weet dat bij ons de eerste paar afspraken vooral bestonden uit onderzoeken en uitslagen en toen er eenmaal een behandelplan was ik ook al meer mijn draai gevonden had op werk. Toen wat meer duidelijk was over het traject, ben ik wel direct open geweest naar mijn collega’s en manager hierover, zodat zij ook wisten waarom ik wat vaker naar het zkh zou moeten en dan wat vaker afwezig zou zijn.
Het heeft hierna nog ruim 1,5 jaar geduurd voor ik zwanger werd. Dus ik ben wel heel blij dat ik toen gewoon voor die nieuwe baan gegaan ben. Dus ik zou zeggen, ga wel voor die baan.
Heeft iemand ervaring met beter melden na bijna 1 jaar ziekte? Inmiddels zit ik op mijn volledige uren en ik voer ook alle taken uit die bij mijn functie horen (daar ben ik ook nooit echt mee gestopt, hooguit in wat aangepaste vorm uitgevoerd) en de termijn van 1 jaar ziekte komt dichterbij. Ik ben van mening dat ik wel weer volledig beter gemeld kan worden voor het zover is, maar mijn leidinggevende liet laatst vallen dat dit kan als ik weer op volledige sterkte meedraai qua dossierbestand (ik heb wat lopende dossiers mogen overdragen aan collega’s gedurende mijn ziekteproces en heb ook een tijd minder of geen nieuwe zaken aangenomen - inmiddels al weer een tijdje wel). Maar ik vraag me af of ze me om die reden nog wel ziek mogen houden? Ik heb binnenkort een gesprek met de verzuimcoach en wil dit dan ook aangeven en wil eventueel ook schriftelijk bij mijn leidinggevende aangeven komende week dat ik toe ben aan het verder uitbreiden van mijn werkbestand. Naast dat ik niet na een jaar gekort wil worden op mijn salaris denk ik dat ik er ook aan toe ben om mijn voorraad ook weer op te bouwen, dus het voelt een beetje onterecht om op papier nog ziek gemeld te blijven staan dan
Vind dat ook een beetje een zwak/flauw argument, denk dat je dit het beste in eerste instantie met je verzuimcoach kan bespreken en als je er dan nog niet uitkomt de vakbond om advies vragen.
Hoe lang draai je nu volledig mee qua uren en taken? Ik heb zelf meerdere langdurige re-integratietrajecten doorlopen en 100% beter melden deden we dan vaak als ik een week of 4 weer volledig meedraaide en dat gewoon goed ging. Het moment van beter melden stemde ik altijd af met de bedrijfsarts/arbodienst en viel ongeveer gelijk met de afronding van het re-integratie-traject daar. Mijn leidinggevenden bemoeiden zich niet met die timing.
Ik zou bij een nieuwe werknemer, of bij elke werknemer, die zich zo vaak ziek meldt als baas ook vragen of het met de werkplek of de werkzaamheden samenhangt. Ik vind drie keer “los” ziek in drie weken ook wel echt extreem veel.
Smap dat het vervelend is, maar vaak zijn 3 ziekmeldingen in een bepaalde periode al reden voor een verzuimgesprek bij veel organisaties. Dus als het dan 3x in 3 weken is, is het niet gek dat ze ff bij je inchecken of het wel goed gaat.
Ja, misschien tijd om ook bij mezelf in te checken of het wel goed gaat en of ik wat rustiger aan kan doen! Het waren wel alledrie keer heel concrete ziektedingen (koorts, overgeven), geen vage klachten ofzo. Maar normaal ben ik in een jaar max. drie keer ziek, dus dit is wel irritant.