Ik heb (op uitnodiging want ik was niet perse op zoek) een sollicitatiegesprek aankomende week.
Na 3 jaar op mijn huidige werk ben ik eindelijk op mijn plek, veel gepsrekken gehad en nu meer vrijheid, rust en vertrouwen, ben echt in deze functie gegroeid zeg maar. Dat maakt dat het werk nu ook fijn te combineren is met thuis ( 2 kleine kinderen).
Wel is het vaak iets geweest, door de bedrijfscultuur, maar t lijkt er nu beter.
Het bedrijf waar ik gevraagd ben is groter, beter geregeld, flinke stap omhoog in functie en uitdaging. Ik zou me voor mijn gevoel weer in het diepe storten. Ik zit dus erg in de knoei met ambitie vs “comfort” maar heb momenteel ook al een goede functie/ vast contract.
Ik ga casual het gesprek aan maar t houd me nu al erg bezig. Ik stond een aantal jaar geleden voor dezelfde keuze en ben wel blij dat ik het gedaan heb. Al voel ik me soms wel wat schuldig dat ik 32 u werk. Maar ik ben bang dat zo’n nieuwe uitdaging met meer senior managementrol (en imposter syndrome) zorgt dat mijn focus weer minder op thuis komt te liggen. De mom-guilt. Vraag me sterk af of het mogelijk is zon pittige functie uit te voeren met dezelfde balans, want het zal me wel meer kruim kosten.
Zijn er anderen hier dit dit bewust wel of niet gedaan hebben? Met of zonder spijt?