Ik wil nu jullie bilnaad zien @Oprah
Ik hou van croptops maar het enige wat ik lelijk vind is dat mn buik spierwit is en mn armen bruin. Dat contrast is niet oke
Ik wil nu jullie bilnaad zien @Oprah
Ik hou van croptops maar het enige wat ik lelijk vind is dat mn buik spierwit is en mn armen bruin. Dat contrast is niet oke
Daar is dus niet veel voor nodig
Dit ben ik ook āpasā gaan begrijpen door hier te lezen en Damn Honey etc. te luisteren, of podcasts met Tatjana Almuli. Echt bizar hoe zoiets iets werkt in een maatschappij!
Dit is wel een lastige, echt veel mensen zien dat inderdaad als een scheldwoord.
Mijn dochter (4 jaar) zei laatst tegen mijn zwager dat hij dik is. Die zwager kwam op hoge poten naar mij toe om dit te vertellen aan mij. Er werd van mij verwacht dat ik mijn kind corrigeerde, waarmee je dus direct bevestigt dat het een lelijk woord is. Terwijl het gewoon een observatie was, zonder waarde oordeel. Zo lastig. Dan wordt dat er dus zo vroeg al ingeprent.
Lijkt me dus meer zijn probleem dat hij zich zo beledigt voelt door een kind van 4.
Ugh. Ik beschrijf mezelf ook als dik wantā¦dat ben ik gewoon. En dan zeggen mensen: JE BENT NIET DIK, JE BENT HARTSTIKKE MOOI. Eh, weet ik, ik zei ook niet dat ik lelijk ben, ik zei dat ik dik ben.
Wat het wel lastig maakt is dat de definitie van dik (of dun) niet vaststaand is. Doordat het per persoon verschilt wat diegene dik vindt (of per lichaam verschilt wanneer iemand dik is), is het lijntje heel dun tussen dik als vaststelling of oordeel. Dik = slecht zit er natuurlijk enorm ingebakken, maar wat is dikā¦
Edit: zo vind ik het dus helemaal ok dat Vera zegt āik zag dikke meidenā, maar vind ik het ook lastig omdat het ook subjectief is.
Ja precies. Laat mij vreten. Lijkt me heerlijk om niet mega oud te worden.
Vera reageert er ook goed (inhoudelijk) op, dat ze het woord dik wil normaliseren.
Miss stomme vraag maar nav wat @Westwood zegt. Wat kan een goede reactie als iemand zegt āik ben dikā en wann iemand zegt āik ben te dikā.
Want nu ik dit lees ben ik idd best geconditioneerd om snel te zeggen, maar je bent mooi toch, of nee joh je bent niet te dik, terwijl daar dus een mooi/lelijk intrinsiek aan hangt?
Ligt eraan in welke context iemand het zegt. Want je hebt vrouwen die graag willen horen ānee hoor je bent niet dikā
(Tegen die vrouwen wil ik zeggen stop met op die toxic manier naar complimentjes vissen)
Maar als iemand het gewoon als een feit brengt van ik ben dik dan kun je gewoon heel simpel reageren met āah okeā of je stelt er een vraag over of wat dan ook. Maar om t te gaan ontkennen terwijl t duidelijk is dat diegene dik is is gek haha.
Het verschil tussen Vera en Mascha is dat Vera niet vraagt of de croptop kan en vervolgens gaat zeuren over de neeā s. Want de neeā s kunnen heel verschillende redenen impliceren en hoeven niet over dik of dun te gaan.
Vera dóet gewoon. Omdat ze dat mooi vindt.
Over 20 jaar zijn we toch al allemaal dood door klimaatverandering, we krijgen niet eens een kans om gezondheidsproblemen te ontwikkelen joh
Maar het was geen commentaar. Het was een constatering.
Ik snap het niet.
Als een kleuter zegt āgoh die baby is kleinā vind iedereen dat heel normaal, want de baby Ćs klein. Maar als hetzelfde kind dan zegt ādie meneer is dikā dan wordt het ineens een probleem.
Waarom?
uh vanwege het patriarchaat en de heersende en allesomvattende schoonheidsnormen waar we op iedere straathoed en in iedere verloren seconde mee worden geconfronteerd? leuk idee hoor dat dik geen beladen term moet zijn en fight the power en helemaal bodypositivity, maar vooralsnog is dat het gewoon wel voor zoān beetje iedereen die ooit wel eens buiten komt.
Dat begrijp ik. En ik ben het met je eens dat ze dat niet hoeven te doen, maar dat moeten ze wel leren. En dat leren ze pas op het moment dat ze snappen dat ze niet alles hoeven te zeggen wat ze zien.
Als ze 3/4 jaar zijn benoemen ze nog van alles, daar leren ze van en daarmee oordelen ze niet.
Ik vind het lastig.
Mijn kinderen hebben die leeftijd inmiddels gehad maar toen ze klein jaar waren snapten ze niet waarom ze wel kunnen zeggen dat een baby klein is, maar niet waarom Piet dik is. Dat ze Piet daarmee kunnen kwetsen begrepen ze echt nog niet hoor.
Dat staat los van het feit dat ik ze wel geleerd heb dat ze niet iets over iemands uiterlijk/gezondheid/enz hoeven te zeggen en daar ook niet naar hoeven te kijken (bv iemand in een rolstoel, of iemand met het down syndroom). Maar nogmaals, dat hebben ze wel moeten leren.
Mensen zullen over mij ook vast wel eens gezegd hebben dat ik dik ben, nouja dat ben ik ook. Maar van een kind van 4 vind ik het heel anders dan van een volwassene, omdat er verschil in intentie zit.
En @ezw ik denk niet dat een kleuter daarover na denkt⦠Dat is aan de ouders hoe ze daarmee omgaan.
Plus als kinderen uiterlijke kenmerken van iemand benoemen, is dat vaak ook omdat het nieuw/onbekend is. Het zegt daarmee ook iets over de diversiteit aan mensen (of beter: het gebrek daaraan) waar een kind mee in aanraking komt. Daar heb je als ouder ook een verantwoordelijkheid vind ik. (Ik zie dit in elk geval bij mijn nichtjes en neefjes, die echt in een bubbel opgroeien.)
Maar kinderen zien en constateren vanuit pure onschuld. Vind dat dat er gewoon bij hoort.
āDie mevrouw heeft hele lange haren bent u een zeemeerminā of ādie meneer heeft een dikke buikā zit wmb geen verschil tussen en beide zijn onschuldig bedoelt.
Zeg ze met een hooghartige blik dat dat een valse dichotomie is. En dat ze dat maar moeten opzoeken.
Volgens mij is tante Kee zwanger!