Het ging bij ons ook om sociale huur! En iemand die bij div instanties al in beeld was (maar hulp weigerde).
Het is idd erg belangrijk om niet alleen de (losse) meldingen te blijven doen, maar echt ook van tijd tot tijd
- een onderbouwd overzicht te sturen van de meldingen over een bepaalde periode (per maand of kwartaal?).
En echt met tijdstippen (en het liefst met geluidsopnames, doe je dat al? Lukt aardig met een iPhone).
Als logboek. Ik nummerde alles en beschreef het op de seconde af. Klinkt wat overdreven misschien maar je wil de woningcorporatie en rechter straks echt doordringen van hoe lang, vaak en structureel dit gebeurt, met âblijven meldenâ per keer alleen lukt dit niet.
De rechter wierp bij ons 1 blik op de logboeken, luisterde naar alle opnames en zei tegen woningcorporatie/gemeente:
âhoe verwachten jullie dat iemand (mijn moeder dus) zo kan leven? Dit moet per direct ophouden. En hoezo sta je pas nu bij mij, ik had dit jaren geleden al stop gezet!â
Dus laat je ook niet âbangâ maken als de woningcorporatie zeurt dat het heel moeilijk of onmogelijk is om iemand eruit te krijgen.
- meld niet alleen âer is overlastâ punt maar ook wat het met jou doet, wat voor (angst?) gevoel je hieraan overhoudt, benoem als je er niet van hebt kunnen slapen of slecht op werk presteert etc.
En 3) vraag hen om een plan van aanpak. Benoem heel concreet hun zorgplicht en contractuele plicht naar jou toe, om jou ook een fijne woning en leefgenot te verschaffen en vraag ze heel uitdrukkelijk wat hun vlg actie is.
En nogmaals leg dit allemaal heel goed vast!!
Bij ons is het keerpunt vermoed ik geweest dat wij tegen de woningcorporatie hebben gezegd: de maat is vol, jullie doen te lang niets of lafjes en nu gaan wij in een kort geding van de rechter vragen om jullie tot actie te veroordelen en een schadevergoeding (dwangsom) te betalen voor elke dag dat je niets doet.
Ineens kon er van alles in gang worden gezet (helaas).
Naast idd concreet vragen naar aanwijzingen, buurt onderzoek, of je al een vaste case manager hebt en of hun juridische afdeling is betrokken.
Nogmaals dit is echt een dagtaak maar helaas noodzakelijk want het boeit ze anders echt niet!
Succes en als je nog wil sparren, let me know!
Dit soort overlast is inderdaad zo beschadigend op lange termijn en wordt naar mijn idee erg onderschat door mensen die dit niet hebben meegemaakt.
Je voelt je langzaamaan haast een gevangene in eigen huis (bij ons was het echt jaren verschrikkelijk, uitzichtloos maar ook gevaarlijk).