Ik snap echt dat t op persoonlijk vlak heel kut zal zijn. Al zal er in veel situaties wel een oplossing gevonden kunnen worden denk ik. Maar we willen toch niet dat er code zwart in de ziekenhuizen komt en dat er dadelijk geen plek is voor je vader of moeder of tante. Oma’s en opa’s hebben dan sowieso geen kans. Dat proberen we nu te voorkomen.
En ik besef echt dat ik makkelijk praten heb zonder werk (al heb ik daardoor geen geld, langleve spaarzame ik), weinig bezoek en niet zo sociaal.
Ik hoop gewoon dat we in een maand de besmettingen omlaag kunnen krijgen met zn allen. En dat we dan weer langzaam open kunnen. Al heb ik zelf momenteel ook het gevoel dat t nooit meer goedkomt. Al zal t heus ooit wel goedkomen. Toch. Wees lief voor jezelf en elkaar.


(pbm, zorg bonus, vaccineren) dus ik kijk nergens meer van op…
)