Mijn vriend (heel introvert) begreep ook niet goed waarom ik (heel extravert) de behoefte heb om vaker dan 1, 2 x per week mensen te zien (wat ik overigens niet doe want pandemie, maar de behoefte is er wel). Hij snapte het niet goed en zei dan bijvoorbeeld “maar je hebt gisteren toch met iemand afgesproken, waarom wil je weer nu al mensen zien.” Ik heb het toen als volgt uitgelegd: het verschil tussen ons twee is dat jij energie krijgt van thuis zijn en in je eentje wat voor jezelf doen, terwijl ik energie krijg van dingen doen met andere mensen. Van teveel feestjes/sociale dingen wordt hij moe terwijl ik juist moe en lusteloos wordt van te lang alleen thuis zitten.
Dus stel je nu voor dat jij normaal 5 dagen per week thuis zit en 2 dagen per week iets sociaals doet, dat vind je prima en werkt voor jou goed. Maar dan wordt je ineens gedwongen om 5 dagen per week naar een feestje te gaan en je mag maar twee dagen thuis zitten. Dat vind je verschrikkelijk en het trekt al je energie uit je, maar het moet, je moet elke avond opnieuw naar een feestje en sociaal doen en praatjes houden. Vervolgens zeg ik tegen jou “joh wees blij dat je nog twee dagen per week thuis mag zitten, dat is toch ruim genoeg, waarom heb je vijf dagen thuis zitten nodig?”. Zo voelt het andersom voor mij nu ik elke dag alleen thuis moet zitten. Het slurpt energie en ik word er moe, lusteloos en verdrietig van. De keren dat ik wel onder de mensen ben is het fijn, maar het is voor mij niet genoeg. En ik houd me wel netjes aan de regels want dat moet nou eenmaal, maar het doet me geen goed en één keer per week met iemand koffie drinken vult die leegte niet. Want het is ook niet alleen het gebrek aan sociale activiteiten ‘s avonds maar ook het feit dat je overdag tijdens het werken/studeren niemand ziet. Onder de mensen zijn geeft mij energie en alleen thuis zitten kost mij energie.
Snap je het zo een beetje meer?