Ik vind eigenlijk al heel lang dat het veel meer over het doel van een maatregel zou moeten gaan en hoe die specifieke regel dat doel moet bereiken, in plaats van over de regeltjes.
Nu is de situatie zo:
Persoon A gaat iedere dag alleen bij een vriend op bezoek. Zo gaat ze de hele vriendengroep af en als ze bij het einde zijn, begint ze weer opnieuw. Persoon A heeft meteen een kappersbezoek en een winkelbezoek toen het weer mocht. Voor Pasen heeft persoon A een huisje geboekt aan de andere kant van Nederland.
Persoon B gaat één keer per maand wandelen met twee vrienden, altijd dezelfde twee. Ze bestelt alles online en knipt haar eigen haar. Wel heeft ze ook het haar van haar moeder geknipt, zodat zij niet naar de kapper hoefde. Persoon B overweegt met Pasen haar ouders op te halen voor een brunch bij haar thuis, zodat ze voor het eerst sinds een jaar een uitje buiten de deur hebben.
Persoon A houdt zich keurig aan de regels, persoon B is een domme regelbrekende aso.
Ik vind dat dat anders zou moeten kunnen. Dat persoon A op de een of andere manier beseft dat het op deze manier interpreteren van de regels toch voor veel bewegingen zorgt. En dan meer dan verwijzen naar de basisregel ‘blijf thuis’, want dat komt gewoon niet (meer) aan.