Wat lastig. Hetzelfde gold min of meer voor mijn moeder wat betreft angsten van tevoren, alleen wilde zij 'm wel heel graag en de afdeling oncologie in haar ziekenhuis raadde het in beginsel eigenlijk ook alle patiënten aan (misschien is dat zelfs wel landelijk advies trouwens voor kankerpatiënten, weet ik eigenlijk niet). Ze is er twee/drie dagen best heel beroerd van geweest maar toch meteen blij dat ze 'm heeft gehaald, ook omdat ze echt extreem bang is om corona te krijgen.
Weet niet of er al wat bekend is aan onderzoeken over bijwerkingen onder mensen met hetzelfde ziektebeeld als jouw ouder, misschien dat dat nog wat zou kunnen helpen? Of ervaringen van ‘lotgenoten’ mocht je ouder daar contact mee hebben. Maar ja lastig dat je gewoon niet helemaal kan inschatten wat er in een individueel geval gebeurt.
Meer in het algemeen ben ik het zelf lang niet altijd eens met de keuzes die mijn moeder maakt gedurende haar traject maar geef ik inmiddels alleen nog mijn mening wanneer ze erom vraagt omdat ik ook gewoon niet weet hoe het is om zo ziek/bang te zijn, en als je nog maar zo weinig regie hebt over je eigen leven omdat alles in het teken staat van behandelingen, advies van medisch personeel etc., dat beetje wat je hebt misschien ook gewoon in jouw handen zou moeten blijven. Niet dat jij per se te veel je mening doordrukt hoor! Maar herkende heel erg die struggle van een bepaald idee hebben, tegelijk bang zijn om dat te veel door te drukken, etc, en dit werkt voor mij goed. Het is echt lastig om wel betrokken te zijn maar tegelijkertijd ook gewoon een beetje aan de zijlijn te staan.
Hoop dat jullie er uit kunnen komen en veel sterkte!
mensen worden dan per doelgroep uitgenodigd om dan naar zo’n grootschalige locatie te komen.

