Tw: euthanasie, zelfbeschadiging en CPTSS
Ik heb vandaag de docu ‘Karo wil goed dood’ (NPO) gezien. Enorm indrukwekkend, het gaat over een jonge vrouw die na het oplopen van een trauma en jaren van zelfbeschadiging is uitbehandeld. Ze kiest zelf voor haar dood en haar laatste dagen worden deels in beeld gebracht. Heel dubbel; aan de ene kant verschrikkelijk, aan de andere kant ‘fijn’ dat er anno nu betere mogelijkheden zijn om een waardig einde te krijgen bij ondraaglijk lijden.
Ik ga deze kijken. Misschien vind je de laatste dagen van aurelia brouwers ook mooi?
Die ga ik opzoeken, dank voor de tip!
Dank voor de tip, tof idd!
Too young to die van VICE en Nachtvlinder: de laatste dagen van Priscilla vond ik trouwens ook prachtig. Goed, in het geval van de laatste leed ze niet psychisch maar wel iemand jong die euthanasie wou en toegewezen kreeg.
Ik vond zelf ‘moeders springen niet van flats’ ook bijzonder. Die laat vooral zien wat er gebeurd wanneer euthanasie niet wordt toegewezen en hoe zwaar dat is als je steeds maar weer een weg uit zoekt
Die heb ik inderdaad ook gezien, al wel een tijd geleden. Heel erg indrukwekkend.
Oh wow ik denk nog wel eens aan die docu ja. Zo’n heftig verhaal, de wanhoop, en dan dat verdriet van die dochters…
Gister Navalny gekeken. Wie 'm nog niet gezien heeft: aanrader! Vond 'm erg indrukwekkend en spannend
Gisteren de documentaire Dying to live gezien van 2doc. Huisarts Mirjam Willemsen ziet de dood elke dag in de ogen. Als huisarts van terminale zieken maar ook als patiënt met ongeneeslijke kanker. In de tijd die haar nog rest doorbreekt ze met tomeloze inzet het taboe rond doodgaan om de levenseindezorg te verbeteren.
Heel mooie bijzondere documentaire
Gewoon nee.
Ik ben nu op werk dus ik kan niet te veel erover kwijt, maar ik vind het echt vreselijk dat commerciële zenders mensen met een beperking als reclameproduct gebruiken.
Sowieso vervalt dan het educatieve gedeelte van zo’n docu, omdat zij die plicht niet hebben.
Maar ja, mensen met een beperking trekken veel kijkers, dus moneyz. Dus er zal nooit iets aan veranderen
De documentairemaakster heeft het aan de NPO aangeboden maar zou slechts 7 duizend euro krijgen, totaal geen reëele vergoeding. Even los van of deze docu uberhaupt gemaakt zou moeten worden.
Maar gebruikt rtl hem nu als reclameproduct (met als side note dat ik geen tv abonnement heb en dus geen reclames meekrijg)? Ik heb niet het idee dat zulke ‘dense’ documentaires waarin één iemand voor hele lange tijd gevolgd wordt grote winstmakers zijn. De documentaire heeft daarnaast ook educatieve waarde omdat het meerdere thema’s in de zorg voor een verstandelijk beperkt kind zichtbaar maakt: ouder worden, zelfstandig wonen, hoe lastig dat te organiseren is. Waarbij Kees anders dan in veel andere programma’s geen knuffelige hoofdrolspeler in een aandoenlijk format is.
Ik snap Nolte’s keuze voor Videoland ook volledig. Je maakt dit soort documentaires enkel met langdurige persoonlijke betrokkenheid en publieke budgetten laten daar geen ruimte voor.
Oh zeker, maar kwetsbaar maakt in veel gevallen niet dat je geen agency hebt. Als een documentairemaker zeven jaar zo nabij mag filmen, nadat er al een eerste film gemaakt is vind is het ook betuttelend om dan te vinden dat het niet zou mogen of iemand daar zelf niet over kan beslissen. Maar dan ga ik er wel van uit dat het proces achter de schermen integer verloopt en daar weet ik niks van
Ja dat heb ik idd ook gelezen
@Shaaar er zijn wel reclames hiervoor geweest om Videoland hiervoor te nemen.
En ik vind het jammer dat altijd extremen worden getoond. OF je hebt de knuffelautist OF je hebt de autist die niet knuffelig is (en het liefst een witte man die van een vervoersmiddel houdt).
Het is zo… makkelijk? Lijkt het wel.
Ik snap de keuze voor Videoland deels niet, omdat zij een andere show in hun aanbod hebben die een behoorlijk negatief/denigrerend/“humoristisch hihaho” beeld over autisme geeft.
Maar ja, ik snap dat je als documentairemaker gewoon je docu wilt laten zien en in Nederland kan je niet veel kanten op.
Het is jammer dat ik mijn site niet meer heb, maar heb toen een tijdje media en autisme bijgehouden en het is om te janken hoe anderen misbruik van mensen met een beperking maken.
Maar ik vind Kees dus echt totaal geen extreem? Maar we kijken er ook vanuit een andere blik naar. Ik zie een man die vrij grillig, maar ook heel lief is, die van treinen, maar ook van japans, schilderen, bakken, zijn ouders houdt. Die overduidelijk dwingend kan zijn, maar
ook enorm zoekt naar nabijheid. Ik ken hem verder niet, maar ik vind het niet zo’n karikatuur en ik ben het helemaal met je eens dat veel programma’s over mensen met down of autisme echt tenenkrommend zijn
Ik vind Kees wel extreem in die zin dat het een bepaald beeld van autisme neerzet. Mensen met kennis of ervaring met autisme kunnen daar doorheen kijken en dingen plaatsen vanuit hun kennis. Maar met deze nieuwe docu zou al heel snel het beeld kunnen ontstaan dat mensen met autisme enorm egoïstisch zijn en alles voor zichzelf het ergst vinden, maar A dat is een spectrum en B het is egocentrisme, volledig verklaarbaar vanuit het autisme. Ik ben dus zelf (als mede autist) wel bang dat mensen daar veel te hard over oordelen en ik vind zelf ook dat de ouders te hard veroordeeld worden.
En: wat ik nog het ergste vind is dat zo’n adres nu mega makkelijk te achterhalen is en ik ook bang ben dat hij er veel gedoe van krijgt wat vooraf voor hem niet te overzien was (maar dat is invullen)
Ik vraag me dus af of dat een goede graadmeter is om te bepalen of zo’n docu wel of niet mag, want hij ís zo. Waarbij ik egocentrisch echt een vrij platte beschrijving vind. Het enige wat dat beeld kan nuanceren en dus de diversiteit aan autistische personen in beeld brengt is meer beeld. Maar daar zijn ook weer argumenten tegen.
En qua adres kan ik je volgen, tegelijkertijd: er is al eerder een docu gemaakt dus die zorgen zullen wel meegewogen zijn. Als hij dat niet aan zou kunnen zou er toch niet jaren gefilmd zijn voor een tweede?
Maar ik begrijp je zorgen wel want ik kan me wel iets voorstellen bij media die nooit een volledig beeld geeft van wat jij ziet en meemaakt en vaak een vrij schadelijk beeld reproduceert.