Ik vind het wel een mooie docu, maar het is wel heftig. En dat zeg ik dan als neurale kijker zonder persoonlijke ervaring met Borderline.
Het gaat eigenlijk net zo veel over de maker (Allard) de zoon als over zijn moeder. Er zijn veel beelden van vroeger en dan praat hij, en ook anderen, wel liefdevol over haar, naast dat hij omschrijft wat er afwijkend was. En in het heden struggelt hij heel erg tussen zijn liefde voor haar, zijn schuldgevoel dat hij haar niet wil helpen soms omdat ze zo intens is en het hem zwaar valt, en ook wel boosheid over vroeger.
Maar ik vind dat ze nergens wordt neergezet als een inherent naar of boos mens. Ik denk dat het ook belangrijk is dat gezegd wordt dat ze alle hulp weigert in deze fase van haar leven, dus ze is onbehandeld en daarnaast ook oud in de periode dat hij haar filmt. Plus de puinhoop duidt op haar huis, dat onleefbaar is. Haar gedrag in de tijd dat ze filmen hangt ook samen met dat ze een slechte gezondheid heeft, daardoor in instellingen wordt geplaatst waar ze eigenlijk niet past en daardoor ‘gekker’ en bozer wordt want ze wil boven alles vrij zijn en is in paniek over de situatie. Ze is duidelijk in de war en weet daar niet goed mee om te gaan zeg maar.
De kern is vooral hun onderlinge band en hoe hij en zijn moeder zijn in zijn jeugd een soort 1 geworden bijna en hoe ze echt ontreddert is zonder hem, hij is echt haar volledige purpose zeg maar, ook omdat haar andere zoon naar Amerika is gegaan omdat hij zijn jeugd als zo heftig heeft ervaren. En omdat hij zo belangrijk voor haar is, is hij ook degene tegen wie zij het meeste uitraasde en nog steeds doet. Die gesprekken en fragmenten zijn heftig, want ze is heel manipulerend op die momenten en heel boos.
Op het eind van de docu gaat het ook over zijn eigen tekortkomingen en manieren waarop hij omgaat met de situatie, het is niet alleen hem als ‘zielig kind van een rare boze moeder’. Het gaat ook over hoe hij op haar lijkt, de dingen die hij verkeerd doet/deed, de zorg die niet passend te krijgen is en de moeilijke beslissingen die er dan gemaakt moeten worden.
Het einde is vooral zielig, eerst is ze weer wat helderder en rustiger en gaat het ook over hoe eenzaam ze zich altijd heeft gevoeld als kind, zich niet gezien voelde en als gevolg haar zusje als fout/niet goed zag en geen contact wilde. En daar is ook best wat reflectie van haar en zelfinzicht bij. Daarna takelt ze lichamelijk snel af en heeft ze veel medicatie nodig waardoor ze eigenlijk niet meer echt erbij is, maar je merkt wel heel erg de wederzijdse liefde in die scènes vond ik, ook met de Amerikaanse broer.
Idk of je hier iets aan hebt, het is lastig samen te vatten omdat er zoveel verschillende scènes in zetten. Maar er werd iig wel echt van haar gehouden en dat merk je wel.
