Een tip voor degenen die dit zich nog herinneren, binnenkort op bnnvara
Dit ziet er boeiend uit. Jammer dat het bij Videoland wordt uitgezonden, ik heb geen zin er een abonnement voor af te sluiten
Interessant!
Ja enorm! Ik hoop dat iemand snel laat weten of het de moeite waard is ![]()
ik vond deze echt verdrietig, zo ontzettend triest voor de hele familie. en echt heel knap van die moeder en oudste zus.
Ik heb hem ook gezien en ik vond het ook zo verdrietig! Het klonk ook alsof die psychose ineens heel snel escaleerde, zo triest
Jeetje wat indrukwekkend…
Deze docu net gekeken. De reacties zijn goed pittig lees ik online. Tja, wat moet ik erover zeggen. Ontzettend verdrietig en hartverscheurend dat Anouk zo om het leven is gekomen. En ik voel toch ook wel echt medelijden met Bouchra. En met hun andere zus en hun moeder… Vooral die andere zus kwam zo gebroken en verscheurd over. Ergens ook wel ‘sterk’ dat ze hun dochter/zus niet uit hun leven hebben verbannen, maar dit lijkt me ook moeilijk zeg. Begrijp zelf niet helemaal waarom je zo’n docu uitbrengt. Neem aan dat Bouchra nu nog amper op straat kan komen…? Of een baan zal kunnen vinden.
Er is volgens mij helemaal niet nagedacht over de gevolgen door John van den Heuvel. Puur winstbejag. Het is zó kort geleden ook.
Ik heb de docu nog niet gezien dus mijn reactie is gebaseerd op wat ik ervan heb gelezen in het nieuws. Maar waarom sterk dat ze haar niet hebben verbannen? Ze was toch ziek toen ze dit deed? Of speelde er nog iets anders waardoor contact verbreken een logische optie zou zijn geweest?
De moeder zegt in het begin dat haar reden is om een ander te helpen, als de kennis van schizofrenie of psychose hierdoor kan vergroten kan misschien iemand geholpen worden en andere rampen voorkomen. Zij hadden het zelf totaal niet herkend. En betreft baan, Bouchra wil zelf ervaringsdeskundige worden, dus misschien is ze meer bezig met haar situatie accepteren/inzetten in haar leven dan in de onbekendheid blijven.
Ik vond het ook hartverscheurend hoe Bouchra sprak over dat ze niet goed kan rouwen om haar zus om wat ze heeft gedaan.
Ik heb hele erge mixed feelings na de docu. Het stukje “ik had deze overwinning graag met mijn zusje gevierd” vond ik ook heel gek.
Ik vond het vooral een nietszeggende film. Wat moeten wij hier nou mee als kijker? Maar misschien is dat beroepsdeformatie
Nou ja, ze heeft wel hun zus / dochter vermoord op echt een gruwelijke manier. Dus ik kan me ook wel inbeelden dat, ook al was ze ziek, het toch ook had gekund dat ze haar niet meer in hun leven hadden gewild vanwege de pijn/verdriet/boosheid.
Ik las in de krant dat ze haar uiteindelijk in het huis van hun buren heeft doodgestoken, terwijl de buren met hun kleine kinderen verstopt zaten in de badkamer. Het hondje van de buren is ook door messteken om het leven gekomen.
En ik lees ook online dat drugs een grote rol hebben gespeeld, maar hier wordt in de docu niet over gepraat. Ook wel dubbel want het zou juist ook een goede “waarschuwing” kunnen zijn…
De vader van Anouk was ook niet betrokken bij de docu en staat er niet achter.
Ik raakte hiervan ook echt in de war. Nee als je dat samen met je zusje kon doen had je geen overwinning en deze overwinning houdt in dat je je zusje niet meer hebt?
Alsof ze nog steeds erg losgekoppeld was van de realiteit.
Daarnaast vond ik haar ontzettend gedrogeerd overkomen. Echt zo’n intens vlakke blik door antipsychotica.
Ja, vond dat ook tonend.
Ik heb wat kennissen en familie die psychoses hebben gekregen en ik vind het zo heftig en eng dat je zomaar de realiteit kan verliezen en niet kunt instaan voor je daden.
Ja, in andere verhalen en podcasts die ik heb gehoord zou ze o.a. ballonnen hebben gebruikt en dat ze ruzie kregen om kleding van elkaar. De docu voelt niet compleet en ook alleen maar om de familie in een beter daglicht te zetten. Althans, zo heb ik ‘m ervaren.
Ik vond het ook zo. Ik heb vooral met verbazing gekeken hoe de hele familie alles gooit op dat ze ziek is, en hun leven zo oppakken. Samen een weekendje weg nu het nog kan omdat ze evt 10 jaar de bak in moet etc. Maar ook hoe ze het een ongeluk noemde, ik weet niet ik werd er een beetje ongemakkelijk van. Ik geloof echt wel dat ze niet in staat was om heldere keuzes te maken. Maar je eigen zusje 88 keer steken een ongeluk noemen…
Ik ben erg benieuwd naar vaders kant van het verhaal eigenlijk.
Ik dacht ook alleen maar: als het iemand anders, een buitenstaander, was geweest die in een psychose jullie zusje/dochter neerstak, was er denk ik weinig begrip geweest. Dan hadden ze waarschijnlijk wel gehoopt op een lange gevangenisstraf. En dat voelt toch wat gek.