Ook wel logisch toch, dat je die onvoorwaardelijke liefde wel voelt voor je kind en niet voor een vreemde toch.
Ik heb in mijn werk regelmatig gezien dat mensen een familielid hadden gedood in een psychose (vaak vader of moeder) en vond het alleen maar heel fijn voor patiënten als hun sibling steunend en betrokken bleef. Even vaag houdend maar een patiënt had bijvoorbeeld niet eens spijt van zijn daad omdat hij oprecht gelooft iets goeds gedaan te hebben. En diens sibling bleef er toch voor hem zijn. Ik vind het echt sterk wanneer je die vreselijke daad waardoor je ouder ontnomen is, los kan zien van je broer/zus en de ziekte die hij heeft. En ook helemaal begrijpelijk als mensen dat niet kunnen of willen hoor, maar voor een patiënt is het wel helpend als diens omgeving hem kan vergeven en steunen in zijn herstel.
Los daarvan ga ik de docu niet kijken, vind het nogal heftig dat die gemaakt is terwijl vader van Anouk het absoluut niet wou.