Ik heb als kind een keer een prachtige demonstratie gegeven van waarom voetballers een voorbeeldfunctie hebben.
Ik was best wel een vervelend kind en mijn school + ouders besloten dat een soort gedragsles wel wat voor mij was. Nou, dat was echt dramatisch. Ik weet nog dat ze daar heel graag wilden dat ik over mijn gevoelens ging praten en ik dacht: ja doei! Volgens mijn ouders verzon ik ook elke keer hele verhalen om dan te vertellen die helemaal niet waar waren. Maar de therapeut besloot na de volgende gebeurtenis dat ik niet langer welkom was.
Ik had een wedstrijd van Ajax gezien waarin Wesley Sneijder een rode kaart kreeg voor het zeggen van ‘blinde tyfushond’ tegen de scheidsrechter. 7-jarige ik vond dit een prachtig woord en besloot dit te bewaren voor een speciale gelegenheid. Dus de volgende gedragsles ging ongeveer zo.
Therapeut: zo RoseGold, heb je nog dingen van deze week waar je over wilt praten.
Ik: nee, blinde tyfushond!
Daarna besloten ze samen met mijn ouders dat dit misschien niet echt iets voor mij was. Gelukkig werd de link met Sneijder niet gelegd, anders weet ik niet of ik ooit nog voetbal had mogen kijken haha.
Ik ben inmiddels wel een normaal functionerend persoon ipv een soort hooligan, hoewel ‘tyfus’ nog altijd mijn favoriete scheldwoord is 