Wat @thenerdyintrovert ook zegt, als niemand er iets van zegt, verandert er ook niets, dus eigenlijk is het gewoon goed wat je doet. Maar mensen worden natuurlijk niet graag op hun fouten gewezen (ik zelf ook niet).
Ik merk dat ik vaak heel snel min of meer in de aanval ga, en daarmee gaat het eigenlijk nooit goed. Probeer daarom nu meer vragend er wat van te zeggen. Dus in plaats van ‘wat de hel zeg jij nou, dat kan echt niet!’ eerder ‘goh, waarom zeg je dat/gebruik je dat woord?’ en zo kalm mogelijk. Door er een vraag over te stellen moeten ze zelf ook nadenken over waarom ze iets doen, en daar ontstaat dan vaker een interessant gesprek uit dan een (heftige) discussie. Alhoewel die ook nog steeds voorkomen hoor, mensen voelen zich nog steeds snel aangevallen als je zoiets vraagt, omdat ze vaak ook wel weten dat het niet door de beugel kan wat ze zeggen.
En ik probeer het ook wel een beetje van de situatie af te laten hangen. Als ik met de hele familie zit en een oom zegt iets seksistisch/racistisch dan rol ik met mijn ogen en zoek even oogcontact met mijn nichtje of mijn moeder en laat het verder, maar als ik met alleen mijn gezin ben en daar zegt iemand iets dat (me) te ver gaat dan zeg ik er wel meteen wat van. Bij vrienden sowieso ook trouwens, dat zijn toch juist de mensen bij wie je helemaal jezelf zou moeten kunnen zijn. Op werk gebeurt het bij mij gelukkig eigenlijk nooit, maar werk ook in een veld waarin we elkaar daar zeker op aan zouden spreken (NGO)