Ik herken dit erg. Ik heb dat eruit floepen ook echt af moeten leren en zit dan maar m’n tong stuk te bijten. Het is funest voor de sfeer, mensen vinden je een puritein, bot, belerend etc. Dus voor de lieve vrede zeg ik eigenlijk nooit meer wat (behalve tegen mijn man).
Ik denk: nothing changes if nothing changes. Dus als mensen niet doorhebben dat ze iets stoms zeggen, maar er ook niet op gewezen worden, dan verandert er dus niets. Terwijl racisme en seksisme (om maar twee willekeurige dingen te noemen) in zúlke kleine dingen kunnen zitten.
En als niemand anderen erop aanspreekt dan verandert er dus nooit wat. Ik vind dit echt een naar dilemma maar wil ook niet iedereen tegen me in het harnas jagen.

