Ik vind dit artikel erg leuk, het geeft een diepere kunst-historische context over vrouwen en schaamhaar. Ik voel mij dan met zo’n achtergrond minder schuldig dat ik mij aan bepaalde normen vasthoud. We mogen best de tijd nemen om er anders over na te gaan denken, denk ik dan.
3 likes
Interessant, dankjewel!
Ik vind dit niet per se onfeministisch ofzo? Zeker omdat hij het prima vindt dat de kinderen jouw achternaam krijgen. Ik zou zelf nooit mijn eigen achternaam opgeven, om het even welke achternaam mijn kinderen krijgen, dus ik kan daar best in komen. Ik vind de naam van je man overnemen ook niet per se meer de norm ofzo, al zie ik nu dat dit weer vaker gebeurt tegenwoordig. Maar volgens mij kijken weinig mensen er van op als je als vrouw je eigen achternaam houdt.
5 likes
Is dit zo? Ik ken een meisje die een andere achternaam heeft dan haar volle zus. Ik wil je niet in twijfel trekken want weet er zelf niks over, maar ik vraag me dan af hoe dat kan.
1 like
Ja en bovendien, dat iets een norm is is een min of meer neutrale observatie, geen waardeoordeel. Als 90% van de bevolking het op die manier doet kun je wel stellen dat dat de norm is. Wat je daarvan vindt is weer iets anders. En zo te horen vind jouw vriend het ook helemaal niet zo vanzelfsprekend dat dit de norm is, en wil hij ook dingen doen die daartegenin gaan. Ik vind dat ook best feministisch eigenlijk.
Ja dit is zo. Als ze beide dezelfde ouders hebben, speelt in hun geval waarschijnlijk iets met erkenningen. Bij het bepalen van de achternaam of naamskeuze gaat het niet om wie de biologische ouders zijn, maar de juridische.
Misschien is eentje niet of pas later erkend. Als iemand bijvoorbeeld pas wordt erkend als hij of zij 16+ is dan mag diegene zelf kiezen welke achternaam hij/zij wil hebben. Het kan dus ook gebeuren dat twee kinderen van 16+ worden erkend en 1 kiest voor de naam van de erkenner en de ander niet.
Ik plak hieronder een link naar meer informatie over naamskeuze
2 likes
Die kerkdiensten heb ik ook veel meegemaakt, zelfs in mijn eigen gezin. Ik heb er daarom bij mijn eigen bruiloft bewust voor gekozen om er een zin in te plaatsen dat we gelijkwaardige partners zijn die elkaar moeten steunen. Konden die mensen het ook van een andere kant horen.
Mijn dochter heeft de naam van mijn man gekregen. Ik vind onze achternamen even mooi, maar bij mij zou het het 14e kleinkind met die achternaam zijn en het zoveelste achterkleinkind terwijl het bij mijn man de eerste zou zijn.
Ik heb met trouwen mijn eigen achternaam gehouden en toen zeiden mijn schoonouders dat ze het niet echt begrepen en dat ik er spijt van zou krijgen dat ik niet dezelfde achternaam zou hebben als mijn kind. Heb er tot nu toe nog geen dag spijt van gehad, ook omdat je het dus wel mág gebruiken. Als ik bijvoorbeeld een restaurant reserveer als ik met mijn man, kind en schoonouders ga eten, dan gebruik ik hun achternaam. Dat kan ik straks op school toch ook doen? Ik zeg overigens gewoon: ik ben de moeder van M op het KDV, gebruik die hele achternaam daar niet.
4 likes
Ik denk dat het heel normaal is dat jij bepaalde waarden hebt en op basis daarvan meningen vormt, zolang je inderdaad respecteert dat niet iedereen deze waarden deelt. Als religieuze vrouw kun je er prima voor kiezen om je aan de regels van je geloof te houden, maar daarbinnen alsnog strijden voor emancipatie. Je kunt manieren zoeken om je binnen je geloof te navigeren waarbij je je positie als vrouw versterkt, bijvoorbeeld door herinterpretatie van bepaalde geboden.
2 likes
Kreeg dit artikel toegestuurd van een mannelijke collega en hij zei: ‘Dit gaat zo over jou, over wat je mist in mannen. En waar je dus gelijk in hebt dat je er recht op hebt.’
3 likes
Ik heb het hele stuk gelezen en het is voor mij net iets te zweverig? Ik vind de slotalinea wel heel sterk (dat in de islam de mannen meegenomen worden in de feministische groei) en er zitten ook treffende stukken in, maar verder landt het niet helemaal bij mij.
(had ik niet verwacht meestal kan ik me 100% vinden in alles wat hier gedeeld wordt)
7 likes
Ja de positieve energie spat er wel echt vanaf, gek dat ik dat dan idd associeer met zweverig. Al denk ik wel dat dat ook komt vanuit de seksualiteit en die ballen, ik tune daarbij echt uit omdat het gebracht wordt als een praktisch middel en ik er gewoon niet in geloof.
Maar zonde dat ik daarmee de andere kracht uit het artikel weghaal, want wat ze zegt over zusterschap vind ik wel weer heel mooi.
2 likes
Ik werd er een beetje kwaad en verdrietig van. Waarom worden vrouwelijke waarden ook altijd gekoppeld aan het moeder zijn en het krijgen van kinderen. Is ook een punt wat heel gevoelig bij me ligt maar ik probeer juist heel begripvol te zijn als moeders eerder weg moeten van werk, vergaderingen op prettige tijdstippen te plannen en ze de ruimte te geven. Maar toch word ik dan weggezet als ‘niet moeder’ en ik begrijp dat allemaal niet. Natuurlijk weet ik niet hoe het is met een kind. Maar ik heb weer andere zaken die belanrijk voor me zijn en daar mag dan ook wel tijd voor komen. Het zou m.i. breder moeten dan alleen steeds de nadruk op de zorgtaken voor zowel mannen áls vrouwen. Ik had ook wat moeite met die sensualiteit, dat stukje over die balletjes of over het epileren van de oma, dat voelt voor mij te intiem, ik hoef dat niet te weten en ook niet te doen om me vrouwelijk te voelen. En wat als ik me niet vrouwelijk wil voelen? Ben ik dan minder vrouw? We hebben hier een keer een hele interessante discussie over gehad, over vrouwelijkheid en dat daar ook allemaal positieve eigenschappen aanhangen. Ik heb wat moeite om dan die ‘vrouwelijke’ eigenschappen alleen aan vrouwen toe te schrijven en daarmee ook te suggeren dat mannen die eigenschappen niet of minder hebben. Maar dat is weer een nurture nature verhaal.
Beetje warrig zo, mijn gedachtespinsels.
19 likes
Ja ik heb ook wel over dat artikel nagedacht, want vond het aan de ene kant inderdaad leuk en vrolijk en verfrissend, en ben het er ook mee eens dat het jammer is dat er weinig ruimte meer lijkt te zijn voor verschillende opvattingen binnen de feministische hoek (en daarom voelt het ook zuur om het volgende te typen maar goed) - maar ben het er wel overwegend mee oneens eigenlijk.
Denk dat die nadruk op verschillen echt lastig is en ook een beetje gevaarlijk eigenlijk. Bij verschillen, bijv in hoe zorgtaken worden uitgeoefend (waarbij zij lijkt te impliceren dat zorgen een vrouwelijke waarde is die wel door mannen zou moeten/kunnen worden uitgedragen hoewel op een andere manier), denk ik toch: die komen gewoon voort uit dezelfde traditionele beelden over mannen en vrouwen en hun respectievelijke rollen in de samenleving waar vrouwen nu uiteindelijk veel hinder van ondervinden. Zij vindt dat dan te Noord-Europees waarschijnlijk, maar ik zou toch hopen op meer nadruk op gelijkheid en beleid waarbij (om maar bij het voorbeeld van zorgtaken te blijven) beide ouders worden gefaciliteerd in het op gelijke manier/in gelijke mate uitoefenen van zorgtaken voor hun kind. Beter voor vrouwen die zich dan niet hoeven te voelen alsof ze zich moeten excuseren op werk ofzo, of daar aanpassingen in moeten maken (bijv door deeltijd te gaan werken), en bovendien niet benadeeld worden als ze in hun vruchtbare leeftijd/met kinderen solliciteren op dezelfde functie als mannelijke sollicitanten waarbij de verwachting dan is dat vrouwen minder flexibel zijn/minder tijd en energie in hun werk kunnen stoppen/er langer uitliggen rondom zwangerschap etc etc. Maar uiteindelijk ook niet slecht voor mannen denk ik, die in sommige situaties ook best benadeeld kunnen worden (om maar een gek voorbeeld te noemen: vrouwen die strafbare feiten plegen worden korter vastgehouden in detentie/minder snel voorlopig gehecht, wat deels te maken heeft met het soort feiten dat ze plegen, maar bijvoorbeeld ook omdat zorgtaken voor vrouwen door de rechter vaker in overweging worden genomen - terwijl hier bij mannen geen of minder aandacht aan wordt besteed; wie het leuk vindt hier iets over te lezen, zie: https://openaccess.leidenuniv.nl/bitstream/handle/1887/67235/2018.Rechtstreeks.1.Column.Emancipatie_in_het_strafrecht.pdf?sequence=1).
Ik weet niet, ik heb het idee dat zij een gelijke hoewel andere/bijzondere positie voor vrouwen motiveert op basis van allerlei verschillen waar ik me gewoon niet zo in kan vinden. Vind het prachtig en bijzonder dat vrouwen kinderen kunnen voortbrengen, maar dat is gewoon samen met een man, die ‘scheppende kracht’ of iets dergelijks waar zij het over heeft is toch iets gezamenlijks en daarnaast denk ik inderdaad ook, wat @Swelgje ook zegt, ik zou ‘vrouwelijke waarden’ of vrouw zijn of iets dergelijks daar helemaal niet aan willen koppelen eigenlijk.
Wat ik verder ook echt kwalijk vond was doen alsof het ‘gevaarlijk’ is ofzo of niet handig dat emancipatie in Noord-Europa aseksueel geworden is waardoor mannen niet meer met de vrouwelijke seksualiteit zouden kunnen omgaan, waarin dan ook nog dat voorbeeld wordt genoemd van die man uit Helsinki.
8 likes
Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer moeite heb met verhaallijnen in films. Gisteren bijvoorbeeld j’ai perdu mon corps/I lost my body gekeken, en ik wil niet spoileren, maar ik vond de verhaallijn over de jongen en het meisje echt problematisch. Spoiler: Dat hij haar opzoekt op haar werk, haar volgt in de trein tot haar bestemming, en zich vervolgens voordoet als iemand anders om haar hart te winnen. Wanneer hij dat dan opbiecht reageert zij natuurlijk ontdaan. Maar vervolgens springt hij heldhaftig van een gebouw naar een hijskraan en vindt ze hem weer leuk. Ik vind het gedrag van die jongen eigenlijk nogal psycho maar het wordt neergezet als een romantisch verhaal.
Zelfde met Call me by your name, al gaat dat over homoseksualiteit maar die Amerikaan is veel ouder dan die jongen en ze hebben voor het eerst seks (wordt gesuggereerd) wanneer die jongen zo dronken is dat hij moet kotsen?.
En beide films hebben heel veel lof ontvangen.
3 likes
Ik had echt even een awesome overwinningsmomentje op mijn werk. Ik werk in een industrie die nogal gedomineerd wordt door mannen, en dan heb je ontzettend vaak te maken met mannen die niet eens willen luisteren naar het antwoord dat ik heb op hun vragen, of nog erger, mij niet eens uberhaupt de vraag willen stellen en kijken wat mijn reactie is. Nu ben ik wel gewend aan deze seksistische bullshit, maar echt leuk is het natuurlijk niet. Nu had ik er laatst weer eentje die nogeneens aan mij wou vragen. Hij kwam binnen met:
’ Is er hier iemand die mij kan helpen? Terwijl hij mij recht aankijkt terwijl ik achter een balie sta. Dus ik zeg:’ Ja hoor! Ik kan u helpen… wat wil u weten meneer?’ .
Hij:’ Ja nee kan ik niet daarachter heel even wat vragen?’ .
Ik:’ Nou ja ik kan u denk ik ook wel helpen hoor, wat wil u weten?’.
Hij:’ Nou ja, ik wil gewoon iemand spreken die er verstand van heeft’.
En echt heh toen was ik het ineens zo zat, maar ik dacht ik blijf beleefd. Dus ik zeg:
’ Ok, maar sorry mag ik u misschien vragen waarom u het niet aan mij wil vragen’ .
Zegt hij:’ Nou ja ik wil even met iemand praten die er verstand van heeft’.
Dus ik weer: ’ Ja maar… nu wil ik toch weleens even weten, waarom denkt u nou dat ik er geen verstand van heb? Waar komt dat nou door? Ik ben daar nou echt eens benieuwd naar’.
En in de winkel stond nog een man, dus hij kijkt die man aan zo van:’ Pfff geloof je dit nu?’ Zegt die man zo:’ Nou sorry hoor, maar ik ben het hier ook echt niet mee eens, getuigt van weinig respect dit’. Dus die vent begon zich te schamen joh SCHAMEN. Hij kon mij ook gewoon echt niet meer een antwoord geven. Uiteindelijk zei hij: ’ Neee neee nee ik heb echt respect hoor, eerlijk waar’. En ging hij uiteindelijk toch maar zijn vraag aan mij stellen, waarna ik hem gewoon netjes kon antwoorden en ook netjes heb afgeholpen. Hij moest wel lang wachten op iets, maar hij durfde er gewoon na dat hele gebeuren niet meer over te klagen 
Ik heb die andere man er ook echt nog voor bedankt dat hij mij ‘steunde’ zeg maar, dat vond ik echt ontzettend tof. Hij zei toen ook: ’ Nou ik kan er gewoon niet tegen dit soort dingen. Wij hebben een vrouw werken bij ons die alles afweet van boten en de techniek erachter, maar die kerels willen haar nooit spreken, terwijl zij er meer van af weet dan hun. Ik kan daar gewoon zo ontzettend slecht tegen!’. Uiteindelijk heb ik die ‘seksistische man met een glimlach op mijn gezicht afgeholpen en zei hij:’ Nou bedankt voor de service hoor, ik kom hier zeker terug. Eerlijk waar!’. Je zag gewoon dat hij echt een realisatie momentje had van:’ Jezus wat was ik eigenlijk lullig bezig? ’
Het voelde toch echt even als een kleine overwinning dit haha.
94 likes
Hahaha dank je! 
Ik vond het echt even prachtig want ik krijg hier helaas zooo ontzettend vaak mee te maken
1 like
Lekker pik!
2 likes
Goed bezig!! 
1 like
Wat vinden jullie ervan als iemand vraagt of je getrouwd bent? Vandaag op werk vroeg een oudere man het (hij was 90 ofzo). Ik vond het zelf niet zo erg, hij vroeg daarvoor waar ik vandaan kwam en hoe lang ik hier al woonde enzo, dus ik zag het als onderdeel van een normaal oppervlakkig gesprek. Maar ik wilde eigenlijk wel recalcitrant doen en zeggen dat ik niet getrouwd was en ook niet van plan was ooit te trouwen!!
1 like
Ik denk dat ik dat alleen naar zou vinden als je duidelijk aan iemand zou merken dat iemand het niet uit interesse vraagt maar het afkeurt dat vrouwen van mijn leeftijd niet getrouwd zijn o.i.d. Als iemand het op dezelfde manier vraagt als de vraag of je huisdieren hebt zie ik het probleem niet. Ik vind het hedendaagse huwelijk ook niet per definitie onfeministisch dus iemand zou mij er niet mee beledigen.
Zelf zou ik echter eerder vragen: “Heb je een partner?” omdat ik dat leuk vind om te weten en getrouwd/niet getrouwd me niet zo veel boeit.
7 likes