Bij rechtsfilosofie hadden we het hier vaak over. De conclusie was meestal dat als iemand zijn straf heeft uitgezeten en geen blijvend risico meer vormt, diegene de kans moet krijgen om verder te gaan met zijn leven en werk. Of dat nu een acteur is of een bakker. Anders wordt een straf in feite eindeloos.
Maar om geen blijvend risico meer te vormen, moet je wel verantwoordelijkheid nemen voor wat je hebt gedaan. En dat zie ik bij deze heren niet. Sterker nog, ik kan me eigenlijk geen voorbeelden herinneren van beroemde mannen die na dit soort zaken echt verantwoordelijkheid hebben genomen voor hun gedrag.
Daarnaast is het natuurlijk aan het publiek om te bepalen of ze nog naar een film willen kijken waarin zo iemand speelt. Hij mag acteur zijn, maar wij mogen er ook voor kiezen die film niet te kijken. Dat hoort nu eenmaal bij een publiek figuur zijn. Als hij bakker was geweest, had hij hier waarschijnlijk veel minder gevolgen van ondervonden. Al blijf ik het altijd teleurstellend vinden hoeveel mensen er geen probleem mee hebben om iemand als dat te blijven steunen. Kijk maar naar Marco.
Maar goed, dat staat eigenlijk los van deze situatie. Hier zet hij zichzelf neer als slachtoffer en maakt hij deze walgelijke theatershow. Dat zegt wat mij betreft vooral veel over hem. Het lijkt hem niet uit te maken wat voor aandacht hij krijgt, als hij maar aandacht krijgt. Dat vind ik eerlijk gezegd behoorlijk… narcistisch (mag je dat zeggen?)