Er gaat ook wel weer een hoop belasting vanaf enzo maar ze zou er ongeveer €2000 netto aan over moeten houden. Misschien werkt ze niet fulltime? Ik zeg maar wat hoor.
€20 is inderdaad niet echt royaal in tegenstelling tot de andere bedragen! Ik geef zelf meestal kado’s tussen de €10 en €20… behalve aan mn nichtjes en neefjes, die krijgen vaker/grotere kado’s 
Ze zijn ook echt mn oogappeltjes.
Ik las later wat je zei inderdaad! Ik was zo lang aan het typen dat ik de nieuwere dingen nog niet had gezien haha. Maar het blijft altijd een lastig ding denk ik, deze kwestie, tussen mensen die binnen en buiten het onderwijs werken. Het is moeilijk uit te leggen hoe het werk is.
Ik werk in het VO en heb qua loon niets te klagen, ook doordat ik in een goedkopere regio woon dus met die vaste salarissen is het voor mij dikke prima tegenover iemand in Amsterdam oid. Maar pfoe als ik denk aan de baan van een basisschooldocent… Zo zwaar. Dan wil ik ze graag verdedigen 
Misschien omdat de schoonmaker noodgedwongen vrij “krijgt” (aka moet nemen) en daardoor geld misloopt? Weet niet of het per se gierig is, maar denk dat diegene het niet toejuicht.
@Vaiana oh nee hoor dat vindt ze prima! Bedoelde meer, moet ik haar niet gewoon laten komen de weken dat mijn neefje in huis zit? Zodat hij ook een schoon huis heeft zeg maar. Was meer een hersenspinsel nav de discussie
ja, ik snap je gevoel wel, aan de andere kant is het ook heel vreemd dat het ene cadeau prima zou zijn geweest als je dat had gehad van iemand die minder geld had gehad, maar dan opeens niet meer goed genoeg is als het van een vermogend persoon komt. Dan is het maar de vraag wie er meer waarde aan het geld hecht, en uiteindelijk is het iets dat je krijgt. Ik vind het dan ook raar om maar te verwachten dat iemand er meer geld aan spendeert. Ik vind dat altijd zo ondankbaar overkomen.
Verder kom ik inderdaad ook uit een familie die er ongeveer hetzelfde over denkt als die van jou. Over het algemeen hebben ze ook wat meer dan gemiddeld maar er is ook niemand die problemen maakt over iets wat te duur of te goedkoop zou zijn of wie een rekening betaalt. Mijn vader leerde mij altijd: het is leuk om geld te hebben, zodat je het uit kan geven aan de mensen die je liefhebt. Daar ben ik ik het wel mee eens en probeer ik na te leven.
Maar juist daarom vind ik het verhaal van @lapzwans zo raar… Kan me niet voorstellen dat je zou willen bezuinigen op je familie. Wel dat het vervelend is als mensen/vrienden/iedereen ervan uitgaat dat je altijd maar betaalt zoals in het verhaal van @Spaarlamp maar niet bij zoiets onvoorwaardelijks als een broer of zus. Uitzonderingen daargelaten.
Ik werd bij de supermarkt aangesproken door een man die vroeg of ik eten voor hem wilde kopen, en ik zei “is goed”, dus hij liep mee naar binnen. Ik zei dat ik even de dingen voor mezelf ging pakken en ik hem dan wel op zou zoeken. Uiteindelijk stonden we bij de kassa en had hij voor 7 euro aan eten bij elkaar gepakt. Ik heb dit wel voor hem betaald want vond het een beetje mijn eigen schuld dat ik niet had opgelet wat hij had gepakt, maar ik vind het wel gierig dat hij voor een best groot bedrag eten had gepakt. Ik ben student dus vind het wel wat te veel achteraf.
Oh ja snap ik heel goed! Waren het wel een beetje voedzame dingen? Ik zou graag een broodje oid voor diegene betalen, maar niet chips, chocolade of bier.
Ik heb dit vorig jaar ook meegemaakt. Hij bleef maar dingen inladen en ik heb toen gezegd dat ik het niet allemaal kon betalen. Hij gooide toen zijn mandje neer, schold me uit en liep de winkel uit. Zo rot
Ja dat gelukkig wel! Heb erop gelet dat hij geen bier had inderdaad maar hij had brood, beleg, tomaten en sap gepakt dus wat dat betreft prima. @Luzarl wow wat onbeschoft en ondankbaar!
Oh neeee wat bizar! Dat zou ik echt heel naar vinden.
Ik vind het altijd zo gek als mensen zeggen: ‘Ja ik heb hem/haar geld gegeven maar ik wil niet dat hij/zij er drank of drugs van koopt hoor!’
Maar kon dus nooit echt de vinger erop leggen waarom. Omdat je dus inderdaad zegt wat een gelijkwaardig mens wel of niet mag met het beetje geld dat hij/zij krijgt.
Standaard antwoord wat ik mensen geef als ze zien dat ik een zwerver geld geef en ze vragen of ik niet bang ben dat hij er drugs voor gaat kopen: als hij dat met dat geld doet, dan hoop ik dat hij iig een leuke avond heeft en zn ellende even vergeet
Vind dit wel interessant en ook een beetje een eye opener, ook via de post van @kali natuurlijk. Wat me dan wel te binnen schiet, je geeft geld om diegene verder te helpen en daarom is drugs (of andere ongezonde dingen) iets wat de ‘donateur’ dan liever niet heeft denk ik.
Ik werd ooit op het station aangesproken door een dakloze vrouw en ze was aan het huilen want ze moest naar de dokter en wist niet hoe ze er kon komen. Dus ik probeerde haar te kalmeren en gaf haar iets van €2,50/€3 (losgeld dat ik had). En ineens werd ze heel verontwaardigd want ze had €7,50 nodig. Dus ik probeerde uit te leggen dat een uurkaartje €3,50 kost en dan kon ze de bus/tram/metro pakken. En toen liep ze boos weg… Die ervaring heeft er wel voor gezorgd dat ik iets huiveriger ben met geld geven eigenlijk…
Ik begrijp helemaal wat je bedoelt, maar aan de andere kant denk ik: wie ben ik om te bepalen wat iemand verder helpt? Alsof alle keuzes die ik maak mij verder helpen in het leven. Alleen ik heb de financiële middelen/juiste omgeving om dat zonder bemoeienis te kunnen doen. Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar ik denk dat je dat geld niet moet geven met het idee dat je zo iemand heel erg helpt (met een ‘gezonder’, ‘veiliger’ leven). Maar eerder om die omstandigheden wat te verzachten, en ze zelf een keuze laten maken.
Vind dit ook altijd lastig hoor, aan de ene kant denk ik ook: als je geeft, dan moet je gewoon geven, aan de andere kant heb ik ook wel mijn ideeën over wat een goede uitgave is. Ik gaf wel eens gewoon geld omdat ik ook denk van wie ben ik om te beslissen waar diegene het aan uitgeeft, tegelijkertijd weet ik ook dat rondom kerst (als mensen in het kader van naastenliefde veel vrijgeviger zijn) dat dat er vaak in resulteert dat veel daklozen een shitload aan drugs kopen en ontregelen en psychotisch worden. Een dakloze waarin ik regelmatig geld gaf, zei opeens dat hij een maand op reis ging naar Amerika. Ik denk niet dat ik iets voor een ander mag beslissen omdat ik ‘rijker’ ben, maar ik heb wel het recht een mening te hebben en te beslissen waar ik mijn geld aan uitgeef. En daarin vind ik wel bepaalde dingen beter dan andere.
Als ik vroeger iets wilde, maar ik had het geld niet (want ik was een kind) en mijn ouders waren het er niet mee eens, dan kreeg ik het ook niet. Als ze het er wel mee eens waren, dan wel. Ik vind dat dat ook wel een beetje geldt in zo’n situatie. Iemand vraagt mij om geld, er is dus sprake van enige ongelijke situatie want hij/zij wil iets van mij waar hij/zij beter van wordt en ik niet. Ik geef mijn geld, waar ik voor heb gewerkt. Ik vind het niet onredelijk dat ik dan net als mijn ouders vroeger wel voorwaarden mag stellen. Degene die betaalt, bepaalt in feite. En dan is er nog steeds sprake van een gelijkwaardig mens, maar geen gelijkwaardige positie. Vind ik.
Ik vind het alleen stom als mensen daardoor liegen om geld te krijgen. Als iemand bijv. zegt dat hij / zij geld nodig heeft voor eten, en je geeft eten ipv geld en diegene dan boos wordt. Ik snap wel dat iemand dat probeert, omdat het waarschijnlijk beter werkt dan te zeggen dat je er drank / drugs voor gaat kopen, maar voor mij werkt dat juist averechts.
Ben ik het aan de ene kant wel mee eens en aan de andere kant niet.
Armoede maakt dom (is niet mijn mening, zijn onderzoeken naar gedaan) in de zin van het maken van domme (korte termijn) keuzes. Ik denk dat dat een negatieve spiraal naar beneden wordt als dat niet soms wordt doorbroken door verstandiger keuzes door een ander. Ook al is dat (tijdelijk) afnemen van de keuzevrijheid. En ik vind het een heel lastige discussie, juist omdat ik autonomie zelf ook zo enorm waardeer en omdat het eigenlijk heel naar is om te zeggen over iemand dat ze niet in staat zijn goede keuzes te maken. Maar ik denk wel dat het soms zo is.
Mijn ouders hadden daar wel zeggenschap over, en ook bij kinderen in mijn omgeving zijn bepaalde zaken uitgesloten.
Ja, dat snap ik. Overigens mocht ik ook geen snoep kopen van mijn zakgeld (mijn ouders wilden liever niet dat ik mijn geld uitgaf aan iets dat gelijk op was en waar ik dik van werd, en liever aan iets duurzamers) dus daar zaten bij mij zeker wel restricties aan.
Maar daardoor geef ik dus vaak gewoon geen geld, door de dingen die ik heb gezien. Ik ben er niet meer overtuigd van dat er iets ‘goeds’ gebeurt met mijn geld. En dan heb ik het niet over zoiets kortzichtigs als dat ik denk dat iemand geen alcoholprobleem meer zal hebben als hij gewoon geen geld krijgt, maar wel omdat ik ook heb gezien dat zo iemand gevaarlijk voor zichzelf en anderen wordt door de drugs oid. Terwijl ik best geld had willen uitgeven aan een broodje oid.
@Eddie
Ik weet niet of dat zo werkt. Ik verbaas me regelmatig over mensen die ik zie die zeggen nauwelijks rond te komen maar wel elke keer dat ik ze zie nieuwe nepnagels hebben, wimper extensions en/of fillers. Dat zou mij dan echt het laatste lijken om geld aan uit te geven. Ik denk dat armoede door het maken van onverstandige keuzes best vaak voorkomt (al heb ik geen cijfers). En ik denk ook niet dat ‘wij’ met hetzelfde budget per se dezelfde keuzes zouden maken. Misschien een stom voorbeeld, maar in mijn studententijd had ik niet veel geld. Voor mij betekende dat dat ik festivals oversloeg waar ik graag naar toe had gewild en dat ik een paar jaar niet op vakantie ben geweest. Ik had ook studiegenoten die net zo weinig geld hadden maar extra gingen lenen omdat ze alsnog wel per se op vakantie wilden in Thailand. Ik ben echt opgegroeid met het geen geld uitgeven dat je niet hebt. Dat hebben mijn ouders erin geramd. Dit is natuurlijk anekdotisch, maar ik denk dat hier interpersoonlijk nog wel grote verschillen tussen mensen zijn.
Dat klopt, goed punt. Ik heb het inderdaad over een klein budget en daarin prioriteiten stellen die ik niet kan volgen en daardoor schulden maken.
Mijn zusje is ook iemand die zich altijd zorgen maakt over geld, al heeft ze niet eens echt weinig voor een student. Ze klaagde dan tegen mij dat de boodschappen zo duur waren en ik kocht regelmatig boodschappen voor haar gewoon omdat ik meer heb dan zij. Ik houd de wereld van haar, maar ik was toch wel een beetje misgenoegd toen daarna bleek dat de boodschappen te duur waren, maar ze wel 4 maanden na zuid Amerika kon, daarna nog naar Israël en ook alle feestjes en festivals afging. Heb er niks van gezegd omdat ik vind dat ik inderdaad moet geven zonder voorwaarden, maar haar boodschappen betaal ik niet meer. En dat is dus eigenlijk wel omdat ik vind dat ze rare keuzes maakt met haar geld. Terwijl ze dat natuurlijk ook zelf moet weten. Is dat dan gierig vraag ik me nu af?