Late reactie, maar het waren afgesneden plakjes maar wel meer dan vier nu ik erover nadenk. Hij bleef maar zeggen “nog één”. En ik dus “echt? Nee doe normaal hoor” (maar heb die man dus wel al zijn gewenste plakjes gegeven). Opzich moet m’n pa het ook gewoon zelf weten, maar er zit wel nog van vroeger in dat iedereen (mijn vader en broers) zo aso waren en dus de boel opvraten zonder te bedenken dat er nog 5 mensen van dat stuk kaas wilden eten (zoals iemand onder jouw post ook ergens zegt over mensen een weekend weg en dan 3 plakken nam. Denk een beetje aan elkaar!) . Mijn moeder klaagde dan ook altijd dat ze het niet kon bijbenen met boodschappen doen :’)
En die dates, dat vind ik gewoon zonde, als je veel eten op je bord legt en je het daarna in de prullenbak kunt gooien. Je kan altijd bijpakken als je meer wilt toch? (M’n vader pakt dus ook altijd te veel boter of pindakaas en heeft dan een enorme laag op zijn boterham maar propt alsnog een deel terug in de pot. Dat vind ik dus aso als dat in mijn huis gebeurt. Thuis moet ie doen wat ie niet laten kan). Ik hield me trouwens wel in hoor tegenover die mannen, als ik al een keer iets zei lieten ze me praten of namen juist expres meer. Beste manier om ermee om te gaan denk ik :’)
Oh en nog gierig; diezelfde dag als de kaasplakjes gingen mijn vader en zijn partner dus ook hun komkommer en pruimen schillen. En dan niet dun schillen maar veel ervan weggooien. Zo zonde vind ik dat, het is gewoon te eten. Maarja, erfenis van mijn moeder dus. Probeer me wel in te houden want snap dat commentaar niet leuk is en toch geen zin heeft, maar ik vind het wel lastig 
(Als ik trouwens speciaal eten voor een gelegenheid heb gekocht heb ik totaal geen oordeel over hoeveel je er van opeet, het is vooral met spullen waar ik langer mee zou willen doen of als er eten moet worden weggegooid :p).
Zo hoeveel kun je kwijt over zuinigheid he. Zuinig in woorden ben ik niet echt.