Ik schrijf even wat uitgebreidere reviews want dat vind ik leuk, en zoveel boeken heb ik niet gelezen dus dat kan makkelijk.
Echt sexy – Renate Dorrestein 5/5
Ik moest dit boek in 4 havo lezen en toen was ik er niet zo positief over. Ik ben blij dat ik ‘m nog een keer ben gaan lezen! Veel metaforen over de maatschappij waarin jonge meisjes opgroeien, gingen destijds langs me heen en begreep ik nu wel. Ook snapte ik toen niet goed wat Dorrestein ermee wilde bereiken dat het verhaal naarmate het vordert steeds absurder wordt. Het zit gewoon veel beter in elkaar dan ik me destijds realiseerde. Echt een aanrader dit als je zin hebt in een makkelijk leesbaar boek dat tegelijk maatschappelijk relevant is.
En ook nog interessant: het stuk dat ze schreef n.a.v. de recensies die ze kreeg.
Au Pair – W. F. Hermans 3/5
Kwam er slecht doorheen, met name door ellenlange dialogen (en monologen) de weinig bijdragen aan het verhaal. Het mysterieuze (waarom is Paulina bij die rijke mensen in huis, wat moet ze voor hen doen? Welke rol speelt die man die haar in het park aansprak?) maakte dat ik wel bleef lezen. Het verhaal zat goed in elkaar, maar ik vond Paulina als personage niet heel overtuigend neergezet.
Ego Faber – Maurice Seleky 0/5
Ik las dit als makkelijk boek tussendoor, maar het was zo ongelofelijk oppervlakkig en nietszeggend dat het toch als verspilde tijd voelde. Dit had letterlijk elke student in een grote stad kunnen schrijven.
De aanslag – Harry Mulisch 2/5
Zat op zich goed in elkaar, maar het pakte me niet. Vond het verhaal best droog en zakelijk verteld. Als de hoofdpersoon zoiets heftigs meemaakt, dan verwacht ik ergens toch meer diepgang ofzo, hoewel het waarschijnlijk de bedoeling van Mulisch was om het aan het oppervlakte te houden, soort van wegdrukken van het trauma etc. En verder vond ik het thema rondom de schuldvraag gewoon niet zo interessant, maar kan me voorstellen dat dat anderen wel bezig kan houden.
Verder heb ik de afgelopen maand af en toe in twee non-fictie boeken gelezen, De graanrepubliek van Frank Westerman en De mens is de mens een zorg van socioloog Abram de Swaan, maar ik heb ze allebei nog niet uit.