Ik ken geen enkele serieuze psychische hulpvorm (afgezien van enkele gesprekken met de poh-ggz, dat geen behandeling mah heten) die niet minstens het volledige eigen risico kost.
Wat dat betreft snap ik Sanne wel. Ik heb bijvoorbeeld zelf heel erg ervaren dat je maar net de juiste hulpverlener moet treffen als het om psychisch leed gaat. Heb zelf twee keer het volledig eigen risico betaald, zonder behandeld te worden (enkel intake en “sorry maar je kan hier niet terecht insert bullshitbeleids reden”). Bij mij is drie keer scheepsrecht, ik heb de fijnste psycholoog ooit gevonden, maar heb wel oprecht getwijfeld of ik weer bijna 400 euro wilde betalen voor zorg die ik mogelijk niet eens zou ontvangen. En dan heb ik het geld gewoon liggen, kan me voorstellen dat die beslissing intens moeilijk is als het misschien wel je laatste geld is.