Ja en nee. Als ik door de huisarts wordt doorverwezen met klachten, verwacht ik een vorm van oordeel over wat het is en wat ik ermee kan. Dat volgt in de meeste gevallen. En als jet niet volgt, volgt vaak de geruststelling; daar betaal ik ook graag voor.
Bij ggz ligt het in mijn ervaring echt anders. Of je behandeling krijgt is al een vraagstuk (terwijl je wel kosten maakt), of je een fijne therapeut krijgt, de juiste diagnose. Allemaal vragen die daar relatief onzeker zijn. Om nog maar niet te praten over of je er uberhaupt beter uit komt, want slechter is ook een optie. Mijn laatste psycholoog was de fijnste ever, maar ik heb voor de stap naar de huisarts oprecht overwogen om te wachten of de klachten gewoon zouden verdwijnen. Overwogen om van het geld gewoon een paar weken op Texel in een huisje te gaan zitten. Wetende dat de molen van intake, teleurstelling en kosten gewoon erg naar is. En als je ernstige klachten hebt die je dagelijks functioneren zwaar verhinderen snap ik dat je koste wat kost kiest voor zorg, als je nooit iets hebt snap ik ook dat je kiest voor zorg, maar als je al een nare ervaring hebt of er iets sluimerend aanwezig is met ups en downs, snap ik dat kosten meewegen. Want je weet niet of je dit keer beter uit het circus komt dan de keer ervoor.
Eh, maandelijkse zorgpremie? Is toch elke maand 120 euro.
