Het bij 1 kind houden

[Sanseveria]

Wij hebben een beetje hetzelfde. Ons zoontje is ook 15 maanden en mensen beginnen het inderdaad echt te vragen nu. We hebben het er zelf ook weleens over de laatste tijd, maar door een spannende zwangerschap en uiteindelijk vroeggeboorte en lange ziekenhuistijd, ben ik nu super bang voor een tweede zwangerschap. Ik ben heel happy nu, en zie ook echt de voordelen van 1 kind, maar ergens zie ik inderdaad ook meerdere kinderen voor mij. Maar dan meer als ze ouder zijn en niet die eerste tijd

Mijn vriend is wel wat ouder, 42, dus dat maakt ook dat we als we het willen niet meer al te lang willen wachten (ben zelf trouwens ook ‘al’ 34). Zo lastig, want ik voel het niet met heel mijn hart zeg maar.

[360]

@Pampas @Camper @Ikgebruiklievergeennaam ik lees dat schuldgevoel vaker. En ik vraag me dus af of “we” (als ouders) die gevoelens hebben omdat de maatschappij ons dat - direct en indirect - aanpraat, of omdat je dat echt vanuit jezelf voelt. Snap je wat ik bedoel?

Mijn zoon zal vrijwel zeker ook geen broertjes of zusjes krijgen en ik voel eigenlijk juist het tegenovergestelde van schuldgevoel. Denk dat hij daar juist veel profijt van heeft. Ik weet namelijk zeker dat we leukere ouders zijn voor hem alleen, dat we nu ook echt quality time met hem kunnen doorbrengen en dat we het allemaal mentaal aan kunnen (ik weet vrij zeker dat ik een 2e namelijk niet kan handelen).

We ondernemen zat leuke dingen met hem, overspoelen hem met liefde en hij heeft aan aandacht niks tekort, zowel van volwassenen niet als van andere kinderen.

Een broertje of zusje hebben is geen hoger doel in het leven toch? Alsof je niet compleet bent zonder? Want zoals al vaker gezegd; 0,0 garantie dat ze elkaar ook echt leuk vinden. Plus, bloedband is niet alles. Mijn zoon heeft nu al een heel fijne band met het zoontje van mijn beste vriend, die ik dus ook echt als familie beschouw.

[DaintyDream]

Dit inderdaad, zo denk ik er ook over

[Pampas]

Ik word zeker beinvloed door de maatschappij en de normen die er zijn.
Gelukkig zie ik 9 van de 10 keer grotendeels de voordelenen geniet ik van het evenwicht wat we met zijn drieen hebben gevonden!

[Pampas]

Ik vind het juist sterk als je je grenzen bewaakt, geen teken van zwakte!

[WhereTheLightIs]

Dat is het hem ook precies, dat jullie die keuze niet zelf gemaakt hebben. Ik snap dat schuldgevoel daardoor wel (is hier ook zo geweest). Bij mij kwam het omdat ik haar graag een sibling “had gegegeven”, terwijl ik dondersgoed weet dat je als enig kind gewoon een vol leven kunt leven.

[Lakshmana]

[Fredje]

Ik weet niet of het ok, even een check: is dit het juiste topic bij twijfel over een wens voor een tweede kindje? Of liever ergens anders, en hier alleen als je zeker bent dat het bij 1 kind blijft?

[Fredje]

@Koda

Past daar ook prima, toch.

Ja, misschien wel. Hoewel daar ook weer mensen zijn met een wens voor nog een kind en bij wie dat niet kan, dus dat ligt dan ook weer gevoelig.

Misschien toch maar gewoon met mijn vriend bespreken

[Fishing]

@Camper

Iedereen snapt het, maar het echte verdriet moet ik zelf dragen.

Ik heb verder niks in dit topic te zoeken ofzo. Maar mijn man zei, ten tijden van mijn depressie etc van:
Ik snap het wel, maar ik begrijp het niet…

Daar moest ik aan denken bij deze zin. Het wel snappen van dat het verdriet is, hoe dat werkt. Maar niet begrijpen hoe dat dan voelt.

[Lakshmana]

Echt zo fijn om hier die herkenning te lezen. Om ons heen zegt bijna iedereen “Ah joh, gewoon doen, jullie kunnen dat makkelijk aan! Met A gaat het toch ook supergoed?”

Maar mensen weten niet wat het ons kost dát het zo goed gaat. We zijn enorm gelukkig zo als gezin van 3 en missen niks, maar we vinden het dankzij chronische ziekte en aandoeningen wel heel zwaar soms. Het wordt juist eindelijk makkelijker en rustiger nu hij 3 is en ik zie gewoon écht niet voor me hoe we dan weer die hele babytijd moeten doen én het traject ernaartoe (duurde bij ons 2,5 jaar). Ik heb juist zo’n zin in meer vrijheid die eraan komt.

We sluiten het nog niet helemaal uit want geen idee hoe we er over 2 jaar weer over denken, maar gezonde mensen onderschatten soms echt hoe zwaar het is als je als ouders allebei niet gezond bent.

[suzyQ]

Misschien een béétje offtopic, maar ik heb het andersom. Ik heb zelf 1 kind met mijn ex, mijn vriend ook 1 kind met zijn ex (die hem er in had geluisd, kort gezegd) en ik merk nu dat ik er heel graag nog 1 wil. 1tje maar Hij niet. Ik wil hem niet kwijt maar ben bang dat ik er enorm veel spijt ga krijgen als ik mijn kinderwens achterwege laat voor hem. Ik ben overigens bijna 29, hij 32. Tips/ervaringen…? Ik kan hier erg verdrietig van worden en ik merk dat ik door mijn gevoel ook weinig connectie heb met zijn zoontje. Jaloezie ofzo. Want ik wil er óók een van hem.

[Zitzak]

Ik heb niet helemaal dezelfde ervaring, maar heb wel een (lange) relatie gehad waarin ik wel een kinderwens had en hij niet. Ik kan op basis van mijn ervaring niets anders aanraden dan er mee te stoppen. Een kinderwens is zoiets fundamenteels, daarvan wil je beide niet dat je iets beslist waar je niet >100% achter staat. Daarbij gaan bij mij ook alarmbellen af als je zegt dat je jaloers bent op zijn kind, vind ik niet gezond klinken.

Overigens denk ik dat dit beter verplaatst kan worden naar het kinderwens topic?

[suzyQ]

Dank voor je reactie en het delen van jouw ervaring!

We wonen overigens ook nog niet samen en ik zie zijn zoontje ook weinig. Dus ook daarom weinig connectie met hem. Hij is ook geboren toen wij net 2 maanden samen waren. Beetje een complex verhaal

Ben nieuw hier en zal dat topic eens zoeken.

[Broodrooster]

Hier ook helaas chronische ziektes aanwezig. Inmiddels wel zwanger van een tweede (heel blij mee), maar mocht dat niet zijn gekomen (want heel lang overgedaan om zwanger te raken) was het ook prima. Natuurlijk gaf het ons wel wat verdriet, maar doordat ondertussen ons zoontje gewoon doorgroeide en alles makkelijk werd was het gemis er ook nauwelijks meer. Nu knijpen wij toch wel af toe hoe we het gaan doen straks. Mijn chronische ziekte zal helaas opvlammen. Veel zorg komt op m’n partner. Minder aandacht voor de oudste …

[Dr.Watson]

Bij vrienden van ons is pas een ouder plotseling overleden, en tijdens de uitvaart werd het duidelijk hoe fijn dat gezin was, met 3 kinderen. En de kinderen deden het ook echt samen, dat vond ik heel mooi om te zien. Hierdoor ging ik natuurlijk wel twijfelen: wil ik het wel dat mijn dochter alleen blijft?
Ik weet van een vriendin die enig kind is dat zij die angst van het verliezen van haar ouders ook zo lastig vindt omdat ze dat dan met niemand kan delen.

Verder vind ik het ook irritant dat ik niet echt goede voorbeelden heb in mijn omgeving van 2 ouders met 1 kind. Of andere ‘rolmodellen’. Ik vond het ook echt irritant dat in de AH-reclame die vrouw opeens zwanger bleek, ze waren juist zo leuk met z’n drieën. Slaat nergens op, maar ik mis de representatie.

Edit: mooie ramble weer, maar volgens mij komt iedereen hier af en toe om alleen even z’n hart te luchten haha.

[Broodrooster]

Heel begrijpelijk! Doordat ik in de zorg werk ben ik het vaker tegen gekomen dat het enige kind zoveel te verwerken krijgt bij overlijden van een de ouder. Ik vond het altijd pittig om dat aan te zien en voelde mij dan schuldig naar mijn zoontje. Zeker ook omdat in mijn directe omgeving iedereen 2-3-4 kids heeft. Uiteindelijk zwanger van een tweede, maar dat is absoluut niet vanwege dit. Je weet immers niet hoe het leven loopt met je eerste. Ik denk dat als iemand een fijn netwerk om zich heen heeft dat het ook gewoon goed is.

[Anna88]

Snap het gevoel wel, als zelf enig kind zijnde, maar ik heb bij eigen familie, schoonfamilie en vrienden ook zó veel haat en nijd tussen broers/zussen gezien bij overlijden en hele familieruzies die er door ontstonden dat het hebben van broers of zussen niet altijd een positieve ervaring bleek te zijn.

[Mrsbombastic]

Herkenbaar idd. Volgens mij hebben veel van ons ditzelfde, af en toe even flink je hart luchten hier.

Mijn gevoel zegt inmiddels dat er ooit wel een 2e komt, maar wat jij zegt over rolmodellen, daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik merk ook dat iedereen die ons vraagt of we de wens hebben voor meer kinderen (al dan niet op een prettige manier gevraagd) ik een soort van ga overtuigen dat we het niet willen incl alle voordelen, juist omdat het mij soms zo boos maakt dat het zogenaamd zou moeten. Alsof het niet oké is om het “maar” bij 1 te houden.

[Poesje]

Ik lees al een hele tijd mee met dit topic omdat ik ook veel heb getwijfeld en uiteindelijk toch voor een tweede ben gegaan. Een van de grote redenen is inderdaad dat ik zelf mijn moeder jong ben verloren en mijn zusje de enige was die echt begreep wat ik voelde en ik zoveel aan haar heb gehad. Kan natuurlijk niet zeggen dat ik er ‘zonder haar niet bovenop was gekomen’. Maar het was wel een enorme steun. Die angst dat mij ook zoiets overkomt is daardoor wel groot en ik wilde mijn oudste dus niet alleen laten daarin. Nu is mijn tweede 10 maanden en moet ik zeggen dat ik het best onderschat had hoe druk en zwaar het soms is met twee kinderen maar nu is het eindelijk wat rustiger geworden, en heb mijn draai er in gevonden. (ook dus even mijn hart gelucht)