Heftig! Mag ik vragen hoeveel leeftijdsverschil tussen je 2 kindjes zit?
1 like
2,5 jaar
Dat van die rolmodellen vind ik wel een goeie en ik besef dat dat bij ons wel een grote rol speelt. Goede vrienden van ons hebben maar 1 kind en als ik zie hoe leuk en chill hun leven is denk ik vooral: dat wil ik ook! Vooral als ik het afzet tegen de drukte in het leven van vrienden met twee kinderen.
Maar nu ik zie hoe vreselijk leuk ik mijn zoontje van 2,5 vind, kan ik soms ook wel denken; dit lijkt me super leuk nog een keer. Alleen die eerste 1,5 jaar 
4 likes
Heel eerlijk. Toen mijn dochter 10 maanden was moest ik er ook niet aan denken. Ze is nu 2,5 en ik ben 4 maanden zwanger. Eerder was ik er niet klaar voor. Niet om nogmaals zwanger te zijn en om alle liefde te delen.
Je hoeft nog geen definitieve keuzes te maken. 6 jaar is best nog een tijd. Misschien is het een idee om het onderweg minimaal 1 jaar te parkeren en dan weer te overwegen?
7 likes
Lang verhaal, maar dit was bij ons het geval:
Samenvatting
Ik heb bij mijn dochter een HG zwangerschap gehad (nu overigens weer). Hierdoor was ik lichamelijk enorm zwak, maar ook mentaal gesloopt. Ik heb de hele zwangerschap in een groot zwart gat gezeten voor mijn gevoel. Niemand die me echt begreep of mij kon ontlasten. Voor mijn man is het ook lastig geweest om mij zo te zien en voor zijn gevoel niks te kunnen doen.
Na de geboorte bleek ze reflux te hebben waardoor ze 5 maanden uren per dag aan een stuk gehuild heeft. Dit was tijdens de eerste lockdown toen we nog niet goed wisten wat Corona was. Hierdoor hadden we niemand om op terug te vallen van familie en was er weinig fysiek contact met de kinderarts. Alles ging telefonisch.
Daarnaast bleek mijn man autistisch te zijn en heeft hij veel angst klachten gekregen als gevolg van Corona. Hij heeft hier hulp voor gehad, dus dat obstakel is weggenomen. Ook heeft hij meteen begeleiding gekregen voor zijn autisme. (Hierdoor staat hij ook sterker in zijn schoenen en is hij minder afhankelijk van mij. Want ik ben zwanger absoluut geen stabiele factor, ook niet voor de zorg voor onze dochter).
Allemaal losse factoren die het toch allemaal iets zwaarder maakte dan gehoopt. Dat paste niet helemaal in mijn perfecte plaatje van een gezin met 3 kinderen. Want uiteindelijk is dat misschien niet te doen voor ons.
Ik ben bij deze zwangerschap van te voren duidelijk bezig geweest met ‘Wat als het weer een HG zwangerschap wordt?’. Ook heb ik van te voren contact gehad met de verloskundige zodat we meteen door konden pakken met de juiste begeleiding&medicatie. Of we uiteindelijk ons gezin nog gaan uitbreiden hierna; geen idee. Ik heb ondertussen geleerd dat je niks kan voorspellen, alleen aandacht kan geven aan het voorbereiden/voorkomen van factoren waar je wellicht last van hebt.
Het kan zomaar zijn dat we na deze baby de conclusie hebben dat we op ons toppunt van draagkracht zitten. Dan is dat ook een proces waar we doorheen moeten.
4 likes
Wij waren altijd heel stellig van 1 kind. En wij zijn nu al 4 jaar trotse ouders van onze peuter.
Nu hebben wij het laatste jaar aardig wat begrafenissen gehad en heeft het ons aan het denken gezet. Hij is als wij er straks niet meer zijn, maar zo alleen? Zijn er hier leden die enigskind zijn en zich (vaak) eenzaam hebben gevoeld? Ik persoonlijk vind het wel goed zo… 1 kind… alle aandacht en peuter wil oprecht ook geen broertje of zusje zegt die. schoonmoeder verklaart mij voor gek dat ik naar mijn kind luister, maar ik vind dat juist heel erg belangrijk. En mochten wij voor een 2de gaan is dan het leeftijd verschil al niet te groot? als het gelijk raak zal zijn, zal er 5 jaar tussen zitten. En ga er niet van uit dat het gelijk raak zal zijn eerlijk gezegd. Onze nu peuter heeft ook 2,5 jaar op zich laten wachten. Nooit geen oorzaak voor gevonden trouwens in het ziekenhuis.
3 likes
Tussen mijn eerste en tweede (die binnenkort komt) zit 5 jaar verschil. Ook lang getwijfeld en daarna lang over gedaan om zwanger te raken. Mijn zus heeft twee kids met 5 jaar verschil tussen en die gaan echt goed samen. Ook verwacht ik zelf geen problemen tussen beide. Wel wat angstig over hoe het leven straks zal veranderen…we hadden een mooi balans. Het zal weer zoeken worden. Veel afstemmen. Flexibel zijn.
4 likes
Ik heb nog geen kinderen maar denk ook regelmatig over dit onderwerp na. Dat één kind voor ons misschien ook genoeg is. Maar dan denk ik vervolgens altijd aan mijn eigen jeugd en eigen leven, en dat ik zo dankbaar ben voor een grote familie om op terug te vallen.
Heeft mijn kind op zijn 20e, 30e, 40e nog neven en nichten, broers of zussen? Omdat ik zelf weet hoe fijn dat is, gun ik dat mijn kinderen ook. Dan kom je er minder snel alleen voor te staan in moeilijke periodes.
Maargoed, je moet natuurlijk altijd maar kijken hoe alles loopt en hoe je je zelf voelt na een eerste kind. Maar ik zal mijn overweging wel maken vanuit de gedachte: wat voelt goed voor ons, maar vooral: wat denk ik dat nu in deze situatie het beste is voor mijn kind? Al kun je de toekomst nooit voorspellen natuurlijk.
Vrienden van ons zeiden dat meerdere kinderen hun juist rust gaven omdat die dan met elkaar kunnen spelen.
1 like
Ik ben geen enig kind en heb een grote familie, heel veel ooms/tantes/neven/nichten. Die familie zie ik nooit. Mijn broer en zus wel maar we komen echt niet maandelijks bij elkaar over de vloer. Ik heb wel hele fijne vrienden waar ik ook zeker weten op terug kan vallen. Dat voelt voor mij ook goed en in dat opzicht vind ik een bloedband niet belangrijker. Bij ons blijft het ook bij 1 kind, en ik probeer het voor haar ook zo voor me te zien. Enig kind zijn betekent niet helemaal alleen op de wereld zijn als de ouders sterven (net zoals een grote familie niet betekent dat je nooit alleen zult zijn).
12 likes
Ik heb ‘2 paar’ neefjes en nichtjes en bij beide is het nu zo dat ze na vijf minuten samen spelen ruzie krijgen, dus ook dit is geen argument dat altijd klopt.
1 like
Ik snap de angst voor eenzaamheid rond het overlijden van de ouders. Ik zie het bij mijn man van dichtbij. Enig kind, vader vroeg overleden en moeder na een ziektebed. Maar echt er staan zoveel mensen voor hem en ons klaar. Zo ontzettend veel, buren vrienden, familie van wat verder weg, collega’s en ga zo maar door. Wij waren ook wel bang voor het alleen dragen van alles, maar dit was onterecht.
8 likes
Ik ben een enig kind en ik heb me als kind (en nu trouwens nog steeds niet) nooit eenzaam gevoeld. Ik heb een goede band met mijn ouders dus vond het nooit erg om met hun te zijn en verder een grote familie met veel neven en nichten, die ik regelmatig zag. Wat ook mee helpt is dat ik graag alleen ben, ik vind het heerlijk om dingen alleen te doen en heb me altijd goed kunnen vermaken. En nu weet ik ook dat heel veel dingen die wij vroeger deden, niet gekund hadden als ik nog een broertje of zusje gehad had, dus dat maakt het ook dat ik het niet erg vind om alleen te zijn, haha.
Wel merk ik nu ik (en dus ook mn ouders) ouder word, ik het lastiger ga vinden. Maar dat is vooral het stuk dat ik er straks alleen voor sta als er iets met mijn ouders gebeurt en dat vind ik een heftige gedachte. Tuurlijk heb ik ook dan weer die familie, en inmiddels mijn vriend, om op terug te vallen, maar het zal voor hun nooit zo zijn als voor mij.
Dit laatste zorgt er voor mij (nog) niet voor dat ik meerdere kinderen wil. Ik heb nog geen kinderen, maar mijn gevoel nu zegt ook dat 1 kind voldoende is. Ik denk juist omdat ik zelf nooit vervelend gevonden heb om enig kind te zijn.
6 likes
Mijn moeder is enigst kind en heeft alles rondom het overlijden van haar ouders zelf gedaan, maar kreeg juist wel weer hulp van de familie van m’n vader. Uiteindelijk komt alles toch weer op z’n pootjes terecht. Zij heeft het altijd wel fijn gevonden, weinig bemoeienis van potentiële broers en zussen rondom de afwikkeling van dat overlijden.
Kan mij goed voorstellen. Mijn vader is al ruim 10 jaar overleden en ik heb toch wel ruzie gehad met m’n broers over hoe en waar te begraven. Was niet fijn nee.
1 like
Heel erg bedankt voor je uitgebreide antwoordt. Ik heb zelf wel een zusje en zijn heel close. Maar kleuter geeft ook echt aan dat hij met zijn 3e wil zijn en blijven en zo voelen wij dat eigenlijk ook heel sterk.
2 likes
Ik verschil 5,5 jaar met mijn broer/zus en wij hebben echt een hele goede band. Als kind hebben we niet lang bij elkaar op school gezeten en dat was juist wel fijn. We werden nauwelijks met elkaar vergeleken. Nu als volwassenen is het ook heel leuk omdat we meer in dezelfde levensfase terecht komen. Ik zou juist niet anders willen 
5 likes
Ik heb precies hetzelfde, rond dezelfde leeftijd. Zo fijn, ik heb echt het gevoel dat het zo goed is 
8 likes
Heb ik ook, ze is nu alweer bijna 5 en vind het nog steeds steeds leuker worden
9 likes
@Camper Ah ik kan me heel goed voorstellen dat dat weer een boel emoties met zich mee brengt. Wel heel fijn dat je man therapie heeft! Hopelijk helpt het hem veel bij de verwerking.
Ik kwam hier voor een dagboekpost ook over emoties… Ik ben gigantisch emotioneel de laatste dagen. We staan 100% achter onze keuze maar toch word ik overvallen door schuldgevoel. Schuld naar m’n zoon, ook al weet ik dat het totaal irreëel is maar hij is zo gek op baby’s op het moment en dan komt die schuld op dat hij nooit een broertje/zusjes heeft… en schuldgevoel door de ‘norm’ die ik voel. Hersenen maken overuren of ik dan iets mis doe of ben dat wij geen 2e willen. Ga dan bijna twijfelen of ik dan niet net zoveel van m’n zoon houdt als anderen van hun kind die wel vol overtuiging voor meerdere kinderen kiezen. Echt totaal belachelijk natuurlijk maar in m’n ongesteldheid emoties nemen m’n gedachten een loopje met me…
2 likes
Ja precies wat je zegt die hoezo. Bij m’n zoon was die wens zo intens en diep geworteld. Nu voelen we het echt niet en hebben wij precies wat jij zegt. 1 kind heeft echt ons leven zo verrijkt maar bij het idee van meer kinderen zien we alleen maar bezwaren. Ik kan m’n gedachten soms zo over laten nemen in het waarom zijn wij de ‘enige’ dan die keuze maken. altijd fijn om dan even dit topic te lezen met gelijkgestemden
7 likes