Ik denk dat er heel wat mensen zijn die een plaatje van twee of meer kinderen in hun hoofd hebben, en het plan dan gewoon opvolgen na die eerste. Het zit eigenlijk nog zo ingebakken in de maatschappij om meerdere kinderen te hebben. Zo stoort het me nog steeds dat ik bij het boeken van een overnachting het aantal kinderen van 2 naar 1 moet zetten. Er staat heel vaak standaard 2 kinderen.
5 likes
Een van de reacties die ik recent heb gehad toen “eindelijk” de tweede werd geboren: “wat fijn dan is S niet meer alleen”. Heel pijnlijk dat.
3 likes
Dit ervaarde ik precies deze week en vond het echt niet leuk. Stond als standaard ingesteld 2 volwassenen, 2 kinderen. Alsof er niet heel veel verschillende samenstellingen zijn…
5 likes
Oh dat over die partner denk ik ook HEEL vaak. Dat mensen niet alleen willen zijn en het ook weer veel gedoe is om uit elkaar te gaan, huis te verkopen, gedeelde vriendengroep etc en dan maar samen blijven.
2 likes
Haha herkenbaar, voelt toch fijn als je een soort ‘bondgenoten’ hebt. Inmiddels heeft iedereen in mijn omgeving minimaal twee kinderen, behalve wij…
Wat wel heel mooi was deze week; in de klas bij mijn dochter (groep 1) had iemand een broertje gekregen. Dochter zei; ik heb geen broertje of zusje he? Ik zei; nee, wat vind je daar van?
Dochter zei; dat vind ik leuk! 
7 likes
Ik heb (nog) geen kind, maar mijn man en ik hebben wel een duidelijke gezinswens voor een gezin met 1 kind. Het “verraad” waar @anon50301661 het over heeft herken ik heel goed en daarnaast ergert het me heel erg als mensen een kind verwachten en dan in de aankondiging zeggen: wij verwachten ons ~eerste~ kindje!!
1 like
Gefeliciteerd @Broodrooster! Hoe bevalt het leven tot nu toe als moeder van 2?
Ik kreeg onlangs van een (niet close) collega de vraag: hoe heten jouw kinderen? Ik heb er “maar” 1 zei ik toen en dat klonk zo naar dat ik mezelf direct verbeterde. Net alsof 1 kind niet volwaardig is. Daarna vroeg ze: is dat een bewuste keuze? Waardoor het dan voelt alsof ik mezelf moet verdedigen (terwijl wij er nog niet 100% uit zijn).
1 like
Thanks! Eerlijk gezegd vrij pittig. Overgang van 1 naar 2 valt zwaar. Je levert toch weer je vrijheid en het belans dat wat wij hadden na de eerste (die is al 5 jaar) in. Enige rol wat ik nu heb is fulltime mamma en dat vind ik wel lastig. Maar ook wel weer mooi. Het is een fase. Ooit komt er wel weer ritme in. Het blijft schipperen tussen aandacht voor de eerste en tweede maar ook voor mezelf. Maar snap wel goed dat men het bij 1 houdt.
3 likes
Ik heb hier toevallig een aantal weken terug nog een emotioneel betoog over gedaan in het wjekw zw/k topic.
Ik zit in hetzelfde schuitje en ik vind het zo lastig. Ik heb ook ergens nog wel ‘hoop’, maar ik weet niet of ik mezelf voor de gek hou daarmee.
5 likes
Je verwoord helemaal hoe ik er ook over denk. Behalve dat ik me dan soms in mijn hoofd totaal overdenk waarom ik in ‘alles’ altijd weer van die sociale norm af moet wijken maar het word tijd dat ik daar maar eens mee ga stoppen. Ik was vanmorgen bij een vriendin die twee kids heeft en het momenteel erg zwaar heeft daarbij (maar tegelijkertijd wel een 3e wil het liefst binnenkort). Ik vind het voor naar natuurlijk mega rot maar het bevestigd me dan altijd wel weer in mijn keuze dat ik ultiem gelukkig ben met m’n 1 kind
3 likes
Ik lees hier mee vanuit een soort vroeger verlangen want ik wilde ook altijd maar 1 kind maar life gave me twins 
En als ik dat dan zeg tegen mensen, reageert iedereen ook ‘oh nou fijn dan je er dan nu toch 2 hebt!’ Uh nou als ik zou mogen kiezen had ik er alsnog liever 1 gehad (ja ik hou uiteraard zielsveel van beide kinderen maar het is gewoon niet wat ik wilde), maar dat is blijkbaar echt onvoorstelbaar voor mensen?
Terwijl ik echt genoeg vrouwen zie die al moeite hebben om het met 1 kind allemaal sane en gezellig te houden, maar dan toch per sé een tweede willen.
22 likes
Haha bij ons is het precies andersom, mijn man krijgt nooit vragen of als het onderwerp er op komt krijgt hij een ‘oh groot gelijk oid’ reactie en bij mij komen juist de opmerkingen.
Ik kreeg laatst toen ik een nieuwe baan had, fulltime overdag ging werken (hiervoor veel nachten en weekenden dus net zoveel werken maar minder opvang nodig) de opmerking van m’n oma dat ik geen kind had gekregen om hem naar de opvang te brengen. Dat mijn man fulltime werkt vond ze overigens wel normaal want tsja dat is de man he.
@reflect en @koda Idd, vindt het ook zo fijn dat hij ouder wordt en meer ruimte heb om te genieten van mijn eigen ambities zoals bijv mn nieuwe baan
2 likes
Ik heb me heel lang verzet tegen een tweede, onder meer omdat ik nooit meer zwanger wilde zijn. Uiteindelijk toch beslist om mee te gaan in mijn vriend zijn tweede kind-wens en ik vind zwanger zijn weer net zo verschrikkelijk als ik dacht. Ik zaag en klaag echt de hele dag door en baal dat ik mijn ‘vrijheid’ weer een hele tijd kwijt ben.
En toch voel ik me ergens verdrietig dat dit de laatste keer zwanger is. Ik ben in mijn hoofd zowaar al bezig met een derde kind en zelfs 4 lijkt mij super gezellig bij momenten (terwijl ik eigenlijk nog maar een paar weken oké ben met het idee van een tweede). Ik vrees echt dat dit een 100 % hormonale reactie is en ik hoop dat mijn ratio het binnenkort weer overneemt. Maar ik ben ook wel blij dat mijn hoofd zich ondertussen verzoent heeft met die tweede, na jarenlang verzet.
(misschien moet ik niet meer meelezen in dit topic, maar ik heb hier heel lang gelijkgestemde meningen gehoord en dat deed veel deugd:) )
6 likes
Herkenbaar wat hier allemaal gezegd wordt. Zoveel mensen ook in onze omgeving die zo snel weer zwanger zijn en al voordat ze kinderen kregen wisten: ik zou er 3 willen. Terwijl ze het er op het oog wel heel zwaar mee hebben en dat dus geen invloed op de wens lijkt te hebben.
We hebben vorig jaar een zoontje gekregen en we wilden ook eerst ervaren hoe dat gaat qua leven en in hoeverre we dit aankunnen. Dus het zou heel goed kunnen dat we straks toch de wens krijgen voor een tweede, maar dat staat zeker nog niet vast.
2 likes
Ja precies. Blijkbaar mis ik dat oergevoel, de alles overheersende klapperende eierstokken.
En het is natuurlijk andersom ook zo dat zij onze gevoelens minder kunnen begrijpen.
Ik hoef gelukkig niet voor de drie kinderen onder de 3,5 te zorgen haha
1 like
Ja lastig is het! Je weet aan de ene kant beter waar je aan begint, maar aan de andere kant weet je gewoon niet wat het doet met de gezinsdynamiek die er nu is.
Jij in ieder geval succes de komende tijd, hopelijk kun je een goede keuze (voor jullie zelf) maken!
1 like
Ik vind het wel goed dat jullie er echt goed over na denken, ik heb dat namelijk nooit echt gedaan. 2/3 voelde voor mij ‘normaal’
Ik hoor zeker niet in dit topic thuis maar Nu de oudste 6 is denk ik weleens hoe het had kunnen zijn als we het bij 1 hadden gehouden. Dan had ik al 2 jaar weer dingen voor mezelf kunnen doen en nu heb ik nog zeker dik 1,5 jaar te gaan voor de jongste naar school is.
Nu ze elkaar weer eens aan het afslachten zijn snap ik het wel waarom sommige het maar bij 1 kind houden en ik geef ze groot gelijk!
2 likes
Ik schommel ook tussen ja en nee, maar denk ik toch nee. Al twijfel ik ook mega veel, mensen in mijn omgeving zijn weer zwanger of hebben al een tweede kind. Daardoor ga ik ook weer twijfelen.
Inmiddels is mijn kind 2 jaar en ik vind het zo heerlijk dat hij steeds zelfstandiger wordt. En dan twijfel ik ook weer van oke stel we gaan ervoor, maar wanneer dan? Ik zie er namelijk tegenop als hij 4/5 jaar is en alles begint weer overnieuw. Dan kan je het beter nu hebben, maar nu wil ik het niet.
Ik heb ook veel behoefte aan eigen tijd en met een tweede is dat veel lastiger.
Ik vind het wel fijn om ook jullie gedachten/twijfels te lezen over wel of niet een tweede.
4 likes
Zo herkenbaar! Ik denk dat ik in bijna exact dezelfde situatie/gevoel zit. Ik geef het ook nog even tijd. Mijn dochter wordt 2 binnen een week…
3 likes
Ik vind het heel interessant en herkenbaar wat heel veel hier schrijven: nog een keer zwanger willen zijn en bevallen. Terwijl ik ook denk: zo fantastisch was het allemaal niet en ik zat niet per se op een roze wolk. Voor mij geldt denk ik dat je nu wellicht met terugwerkende kracht pas beseft hoe bijzonder het is wat er allemaal gebeurd is in je lichaam tijdens zwangerschap en bevalling. Toen mijn weeen begonnen heb ik heel lang getwijfeld of het wel écht begonnen was, of dat het nog voorweeen waren. Hierdoor heb ik pas heel laat het besef gehad dat de bevalling begonnen was en ik er van kon “genieten”. Maar om een tweede kind proberen te krijgen om deze bovenstaande reden is natuurlijk ook zo wat.
Ik ben ook erg gesteld op mijn eigen tijd, heb veel hobby’s, heb nu een makkelijk kind etc.
Voor mij is het lastige nog dat er een tijdsdruk op zit omdat mijn moeder in de overgang kwam toen zij 33/34 was. Dit kan bij mij ook gebeuren. Te lang wachten of er een tweede komt kan dus ook niet.
4 likes