Het is inderdaad al eerder besproken en ook dat het gaat om ieders beweegredenen voor zowel wel als geen tweede. En dat het een forum is waar iedereen hun visie mag plaatsen. Het was absoluut niet mijn bedoeling om iemand te kwetsen.
Ik heb ook nooit genoemd dat het zielig is voor een kind als het enig kind blijft, ik heb die ervaring niet dus kan er ook niet over oordelen. Ik beschrijf alleen mijn eigen ervaring over hoe een trauma toch een rol kans spelen, naast de liefde als overtuiging net als bij een eerste.
Het wordt allemaal zo zwart wit neergezet, er zijn zoveel zaken die meespelen, ieders situatie is anders.
2 likes
Dat soort berichten voelen voor mij alsof je in het Bewust Kinderloos topic gaat vertellen waarom je toch een kind hebt gekregen.
Dit geldt niet alleen voor jou en ik snap dat je het niet doet om iemand te kwetsen maar dat je gewoon je ervaringen wilt delen. Ik vraag me alleen af of dit topic daar de juiste plek voor is.
5 likes
Oké, laten we dan inderdaad niet die discussie weer gaan voeren en ik zal dit soort berichten niet meer plaatsen. Ik heb me dan vergist in waar dit topic over ging.
2 likes
Omdat die reden gebaseerd zou zijn op angst. Angst dat mij of mijn partner was overkomt. Ik vind dat de keuze voor nog een kindje gebaseerd moet zijn op dat ene gevoel van het heel graag willen. Net zo graag als ik het toen wilde. En niet omdat ik bang ben voor het rampscenario dat mijn kind alleen achterblijft.
3 likes
Deze opmerking en al die anderen over een tweede kind, doen mij altijd aan de film ‘my sisters keeper’ denken. Daar komt een tweede omdat ze haar stamcellen kunnen gebruiken om de ziekte van de eerste te bestrijden. Hele bijzondere redenen voor een tweede kind.
2 likes
Hier zal het ook bij eentje blijven, en dat is niet echt onze eigen keuze. Het traject voor ons kind heeft ruim 6 jaar geduurd, en uiteindelijk is er eiceldonatie aan te pas gekomen. Ze was ons laatste embryo.
Ik lees al een tijdje mee in dit topic, maar vind het vaak nog moeilijk om voor mezelf te erkennen dat het bij eentje zal blijven, da’s niet hoe ik het voor me had gezien. Daarom nog niet meegepost. Moet zeggen dat ik het zelf ook wel pijnlijk vind om te lezen dat het bijna lijkt alsof ik haar tekort doe doordat ze enig kind zal zijn. Terwijl ik tegelijk ook wel weet dat het onzin is, mijn man heeft een broer en een zus, zijn broer heeft na 17 mnd ons kind niet eens één keer gezien. Het is niet omdat je een bloedband hebt, dat je ook éffectief een band hebt en er voor elkaar zal zijn.
16 likes
Wat verdrietig dat het voor jou een gedwongen keuze is. Ik denk trouwens dat velen in dit topic juist weerleggen dat het ‘zielig’ zou zijn voor een kind. En dat is juist ook zo fijn. Wat je zegt: hoe de band met je sibling(s) zal zijn is niet te zeggen op voorhand. Mijn vriend komt uit een groot gezin en een van z’n broertjes heeft ons zoontje gezien nadat hij geboren is en daarna gewoon niet meer. Hij is ruim 1,5 nu. En ook gewoon 0 interesse in zijn neefje, ook niet over de app of zo. Terwijl ons kind vooralsnog het enige kind in de familie is. Ik vind dat toch ook zo bijzonder. Dus een bloedband staat zeker niet garant voor een goede relatie.
5 likes
Goedemiddag dames,
Ik volg deze topic ook al enige tijd. Ik ben het ook eens dat dit een topic is voor moeders die juist hun gevoelens kunnen delen omdat ze 1 kind hebben.
Broers en zussen hoeven geen garanties te zijn voor de toekomst van je kind. Wat als je 2e kind niet zo gezond blijkt te zijn? Of last heeft van zware gedragsproblematiek? Ik zeg niet dat je dan mínder van je kind zou houden, maar het verandert wel de dynamiek in je gezin. En zo kun je wel door blijven gaan met “wat als”…
Overigens las ik laatst iets wat ik graag met jullie deel: DPG Media Privacy Gate
3 likes
Dank je wel voor het delen. Bij de eerste zinnen is het echt net alsof ik dat ben. En wat daarna komt lijkt me echt vreselijk. Het is zó zó fijn met z’n drieën.
3 likes
Heel leuk om te lezen, hier voelt het ook heel goed met zijn drieën. Echt in evenwicht.
6 likes
Poeh, wat een heftig verhaal. Echt pittig en zeker omdat je deze gevoelens ook niet zomaar met anderen gaat delen.
Ik heb echt niet het makkelijkste kind (gelukkig wel een stuk makkelijker dan de vrouw in dat artikel) en denk daarom ook juist dat het fijn is om het bij 1 te houden. Zo houden mijn man en ik tijd over voor onszelf en werk, maar kunnen we ons kind alsnog de aandacht geven waar hij om vraagt en de rust en regelmaat geven die hij nodig lijkt te hebben.
6 likes
Ja daar heb je ook helemaal gelijk in, het overgrote deel in dit topic is net heel fijn om te lezen!
Ook wat ik nu bv lees van jou en @Ovenschaal, dat het zo fijn voelt met z’n drieën. Het overgrote deel van de tijd heb ik dat ook, alles werkt en loopt nu gewoon zo goed!
Van de week had ik wel een minder moment, ik had een ‘momdate’ met iemand die ik online heb leren kennen, dat kindje was 7 mnd jonger, en het was zo zo lief. Ze ging haar bloemetjes geven, en was echt heel voorzichtig. Toen schoot er wel door me heen, wat zou ze een grote zus zijn. En dat besef deed wel even pijn.
2 likes
Onze dochter is nu bijna 3 en we hebben besloten dat we het bij haar houden. We hebben het heel fijn en gezellig met z’n drieën. Daarnaast hebben we ook allebei veel tijd voor onszelf nodig… ik doe een opleiding om logopediste te worden naast mijn werk en we hebben allebei onze hobby’s, sociale contacten etc… dus heel fijn om zonder schuldgevoel te kunnen afwisselen. Wel vind ik het lastig dat mijn moeder er een duidelijk mening over heeft en begint over vrienden (van 60) met 1 kind die nu spijt hebben en dat het gevoel nog wel komt, dat zij vroeger ook hun sociale leven een tijd minder hebben gehad voor de kinderen etc etc… terwijl ze niet perser een hele betrokken oma is
(Wel heel lief hoor)… ben aan het zoeken naar een manier om haar te zeggen dat ze dit moet accepteren en het niet als het negatiefs zien maar als iets positiefs. Wij zijn gelukkig met onze dochter, zien goed in wat we aan kunnen en onze relatie aankwam en kunnen ook nog leuke en interessante dingen voor onszelf doen! Jammer dat anderen dit niet altijd zo kunnen zien!
8 likes
Kan me voorstellen dat het in de praktijk gewoon lastiger is maar zelfs als mensen (impertinent) vragen waarom, hoef je daar niks op uit te leggen. Gewoon “yep, wij zijn gewoon met z’n drietjes!” zou echt voldoende moeten zijn 
6 likes
Ik houd het vaak maar kort. Zeker bij mensen die ik niet of oppervlakkig ken. Gewoon a la: niet zwaar, gewoon genoeg! Mocht daarna blijken dat er oprechte interesse zit dan wil ik het er best verder over hebben, maar vaak genoeg is het meer een veroordeling dan een echte vraag.
6 likes
Ik voel zelf nooit de behoefte om het toe te lichten. Bij die eerste vraag zou ik dan ook alleen ‘ja’ antwoorden, @Koda. En bij die tweede ook geen verdere uitleg. Ik wil er best over in gesprek met mensen, maar vind het niet nodig altijd te benoemen.
4 likes
‘Nee hoor, we vinden het perfect zo.’
3 likes
‘Vind je het zwaar?’
Dan zou ik echt zeggen “dat is nogal een aanname.”
Zulke vragen worden echt gesteld vanuit de norm dat je 2 komma 3 kinderen moet krijgen. Ik denk dat ik dan iets heel raars zou willen antwoorden. “We twijfelden over 1 of 26 kinderen en het is er 1 geworden.”
15 likes
Ik moet altijd denken aan wat iemand hier volgens mij ooit zei, als antwoord of ze geen tweede wilden; nee, de eerste is al goed gelukt. Geniaal antwoord.
2 likes
Wat een mooi woord inderdaad! Voelt voor ons ook zo. Ik vind één kind meestal niet heel veel energie kosten, maar wel veel opleveren. Ik ben bang dat dit met twee wel zo zou zijn plus dat minder tijd hebben voor elkaar en jezelf.
Waar zat het grote contrast ‘m in voor jullie? Praktisch? Gewoon benieuwd hoor, misschien wil je het delen!