Dankje voor je reactie! Mijn moeder was thuismoeder en ze zei wel eens dat het hard werken is. Toen dacht ik echt: waar heb je het over mens, stel je niet aan. Nou, ik ben blij dat ik gewoon naar m’n werk kan om bij te komen hoor haha
Succes met het maken van een keuze, denk dat je niet fout kan gaan als je naar je gevoel luistert 
Hebben jullie in je omgeving meer gezinnen met 1 kind?
Ik eigenlijk niet en voel me zo de uitzondering soms. Ik had wel wat mensen maar die hebben uiteindelijk toch een tweede gekregen.
Wauw, dit gevoel herken ik wel ja! Vriendin van me is nu zwanger van de 2e, terwijl ze altijd zei het bij 1 te willen houden… 
Ik ben heel blij voor d’r en gun het d’r ook absoluut (ik moet er zelf nog niet aan denken). Maar ergens ben ik ook “bang” dat het de vriendschap enorm laat veranderen.
Merk ook dat ik d’r kwaaltjes geklaag niet altijd kan hebben, zeker omdat ze nu al blijft zeggen dat het een gedoe is met straks 2 kinderen en er niet geheel zin in heeft nog en blablabla… Tsja…
Ja, dat lijkt me ook wel fijn om dat te delen. Ook de dilemma’s die je kan hebben, te kunnen bespreken.
Dat heb ik ook al een paar keer zo gevoeld 
Ik ken eigenlijk ook niemand met 1 kind. Vriendinnen hebben allemaal 2 of zelfs 3.
En eerlijk; moet er niet aan denken.
N. wordt over 2 maanden 4 en gaat dan dus naar school. En verheug me nu al op de vrije woensdag die ik daar voor terug krijg
En hoe vind je dat?
Wat fijn dat de verhoudingen niet zijn veranderd in je vriendschappen! Bij mij ook niet gelukkig, al merk ik wel dat ik soms mis dat iemand zich kan inleven in mijn situatie.
Voor ons is het zo dat we geen wens hebben voor een tweede, maar ik heb ook wel een trauma na mijn eerste zware bevalling. Ik vind het soms moeilijk te scheiden wat nu mijn echte gevoel is en wat door mijn ervaring komt.
Ik kan dat met bijna niemand delen.
Wat vervelend dat je dat niet kan delen! Hoe komt dat (als je dat wilt vertellen)?
Ik kan het er wel over hebben met vriendinnen, maar iedereen zit in een ander schuitje dus dan gaat het nog weleens over dat twee/drie kids pittig is maar ook heel leuk etc. Het gaat ook vaak over de drukte van grotere gezinnen
Plus ik durf denk ik ook niet altijd toe te geven hoe zwaar de bevalling op mij heeft gedrukt/drukt. Terwijl mijn omgeving er denk ik vanuit gaat dat het verleden tijd is, er wordt nooit op doorgevraagd. De drempel voor mezelf is dan ook hoog om het aan te kaarten.
Aanvulling;
Doordat vriendinnen niet in mijn schoenen staan, kunnen ze niet goed invoelen waar ik soms mee worstel. Daarom kan ik het niet echt delen, in de zin van herkenning dus.
Beetje warrig verhaal haha
Ik heb 2 vriendinnen met 1 kind, maar ook vriendinnen met 3 kinderen, het enige verschil is dat ik met de laatste vaak denk van pff gelukkig heb ik er maar 1 
maar we spreken ook vaak zonder de kinderen af.
Lastig lijkt me dat! Vooral het zelf aankaarten herken ik wel, het is zo moeilijk om in een normaal gesprek erover te beginnen vooral met andere moeders, die zelf ook hun eigen dingen hebben met hun kinderen. Bij vriendinnen zonder kinderen hoef ik er niet eens aan te denken.
Edit: ik ben uiteindelijk naar een psycholoog gegaan om de moeilijke eerste periode te verwerken, ik weet niet of dat iets voor jou is?
Je beschrijft het goed inderdaad👍🏻 ik overweeg professionele hulp hierbij, omdat het toch soms terug blijft komen. Dank voor je tip😌
Ons zoontje is ook 2,5 en is ook gekomen dankzij een fertiliteitstraject. Ik herken me niet 1 op 1 in jouw verhaal, maar wel dat daar óók een drempel ligt. Dus eerst een drempel: willen we een tweede? Dan de drempel: maar dan moeten we weer het ziekenhuis in.
Misschien kun je voor jezelf de beslissing makkelijker maken door na te gaan of je het ook had gewild als je geen ivf nodig had. Er bestaat natuurlijk altijd een kans dat het niet lukt, maar dat geldt voor iedereen. Voor mij persoonlijk zou ik me dénk ik veel sneller neer kunnen leggen bij een onvervulde gezinswens, dan een onvervulde kinderwens. Ik weet niet of ik dat laatste ooit echt had kunnen accepteren. Was in ieder geval heel ver gegaan daarvoor. Maar voor een tweede niet tot het gaatje, want er is al een kindje dat op je rekent en die heeft liever een blije mama en papa dan een broertje of zusje 
Wij gingen het eigenlijk bij 1 kindje houden. ‘Vroeger’ had ik wel het idee om 2 kindjes te krijgen maar door ervaringen en verhalen van mensen rondom mij was dat helemaal veranderd, ik zie ook echt veel voordelen aan 1 kind. Door de ziekte van mijn vriend doe ik een groot deel van het huishoudelijk werk en zal ook veel van de verzorging van ons kindje bij mij terechtkomen. Dat hadden we op voorhand besproken en daar staan we beide achter.
Maar nu is het dus zo dat we een tweeling krijgen…. En ik vind het echt een wonder en ben er meestal ook blij mee maar soms denk ik echt van god hoe ga ik dat doen alleen… Ik moet ook echt mijn hele toekomstbeeld bijstellen en vind het niet eenvoudig.
Hi, ik heb ook een tweeling terwijl ik er liever 1 had gehad. Weet niet of je het al wist maar er is ook een meerlingtopic hier op het forum mocht je behoefte hebben om te ‘klagen’, tips te vragen of iets anders
Irritatiepuntje; erop uit gaan met vriendinnen met kind van zelfde leeftijd als mijn kind, maar dat zij inmiddels 2/3/4 kinderen hebben die ook allemaal mee moeten en die nog meer aandacht nodig hebben waardoor we geen fatsoenlijk gesprek meer kunnen voeren. Ik mis dan de tijd dat zij er ook ‘maar’ 1 hadden. Een aantal jaar geleden keek ik uit naar de tijd dat we naar een krijspaleis zouden gaan en onze kinderen groot genoeg waren om zichzelf te vermaken, nu is het zover en zijn zij weer terug bij af.
Gek genoeg verlang ik de laatste tijd vaker naar een 2e kind, maar we werken momenteel hard aan onze relatie en onszelf waardoor er uberhaupt geen ruimte is voor een 2e. Benieuwd of relatieperikelen voor andere moeders van 1 ook een reden zijn geweest om het hierbij te laten?
Edit: mijn kind zit nu trouwens op de basisschool en alle andere kinderen hebben al een broertje/zusje of moeder is zwanger waardoor mijn kind er ook opeens naar vraagt, vind ik lastig.
Mijn dochter zit ook op de basisschool en geeft mij tekeningen met ‘mijn grootste wens’ en dan een baby in een kinderwagen. Soms raakt mij dat enorm en brengt het me aan het twijfelen.
Voor mij voelt het in de basis heel goed, zeker nu de vrijheid er meer is die jij beschrijft. Ik vind het mentaal zwaar alle ballen hoog te houden en dat heeft met periodes ook zijn weerslag op onze relatie. Dat is bij ons niet de hoofdreden om niet voor een tweede te gaan, maar speelr wel mee. Als je relatie of je eigen gemoedstoestand niet stabiel is, zou ik er niet aan beginnen. Daarom is het bij ons tot op heden ook niet aan de orde.
Ik mis soms ook aansluiting met andere moeders, omdat zij dan praten over hoe zwaar/leuk/etc is met meerdere kinderen.
Het zijn grote vragen die je hierover kan hebben he?
Mijn partner en ik willen het ook graag bij 1 kind houden. De voordelen wegen nu op tegen de nadelen. We hebben tijd voor ons kind, financieel gaat het goed, qua woonruimte past een tweede er niet bij en we hebben nog tijd voor elkaar maar dat laatste schiet er toch vaak bij in, lijkt me nog moeilijker als we er 2 of meer hebben.
En het lijkt me ook moeilijker met meerdere kinderen omdat we geen sociaal vangnet hebben als in ouders (allemaal overleden, op één na,door omstandigheden weinig contact) en verdere familie woont ver weg. En babysitter durf ik nu nog niet aan.
Voor nu is het goed zo en ik denk dat het zo blijft. Hoewel ik het soms zielig vind als mijn kind zo enthousiast wordt van andere kinderen en weet dat zij geen broertje of zusje zal krijgen. Maar ja, aan de andere kant zou ze die ook super irritant kunnen vinden😆
Edit: ik vind het zo stom als mensen zeggen: dan wordt het zo’n verwend nest als ze alleen blijft. Excuse me? Want dat zijn enige kinderen per definitie altijd?? Zo’n stom ‘argument’
Wat een goed idee, dank je wel voor de tip!