Ik was gisteren op een feestje met mn zoon en vond het zo chil dat ik er maar 1 heb. Hij is gelukkig heel sociaal dus ging lekker met de andere kindjes spelen en daarna viel die in slaap op de bank. Neem hem altijd overal mee naartoe en is met 1 kind toch wat makkelijker. Heerlijk
one and done
Oh ja dat is het zeker!!! Even spontaan op een donderdag een nachtje in Amsterdam geboekt met mijn puber.
Je hoeft aan geen ander kind een belofte te maken dat zij ook een keer mee mag.
Mijn ouders hadden dat heel sterk met mijn zus en mij. Alles gelijktrekken. “Want dat kreeg je zus ook!!”
Mijn zus kreeg eens een oude auto van mijn vader die met inruilen weinig opbracht. Hij heeft toen de waarde laten bepalen van dat kreng en ik kreeg toen de waarde van de auto in geld ![]()
Oh dit is zo herkenbaar!
En eet smakelijk!!
Herkenbaar wat je op het laatst zegt!
Ik ben al een jaar bezig met stressen “hoe gaan we dat doen met 2 kinderen?!”.
Tot ik me nu besef: Wij zijn denk ik gewoon niet gemaakt voor een groter gezin, dat moet ik misschien maar gewoon accepteren.
En sindsdien geniet ik zo van alle voordelen van 1 kind! Onze dochter is geweldig leuk en ik wil ook eigenlijk gewoon al mijn tijd aan haar geven en ook nog wat tijd voor mezelf houden om tussendoor te kunnen opladen.
Ik heb vriendinnen die zwanger zijn of een baby hebben en nu al praten over “de 2e”. En ik merk dat het me stiekem echt een beetje irriteert. Dat ik denk: kijk nou eerst gewoon eens hoe 1 kind gaat…
Maar die irritatie ligt meer aan mezelf denk ik hoor.
Wij zijn wel een van de weinigen met 1 kind, vind ik ergens wel jammer.
Oh wow dat klinkt zó leuk! In augustus is de Kindergarten dicht en m’n man moet werken. Misschien ga ik dat ook eens doen, ook gewoon hier in de buurt.
Fijn dat jullie het zo leuk hebben ![]()
Wij hebben allebei werk waarbij we niet zomaar thuis kunnen blijven. Ik ben vaak onverwachts weg en das vaak voor best wel wat geld wat nee zeggen moeilijk maakt. Hierdoor zijn we echt soms afhankelijk van de mensen om ons heen. We hebben beide een hele drukke periode met werk achter de rug waardoor ons kindje vaak heeft gelogeerd of bij oppas is geweest en het was echt elke keer een mega puzzle. Hierdoor hebben we vaker gezegd misschien is 1 kind wel gewoon het meest praktisch in ons leven. 1 breng je toch wat makkelijker weg dan 2 of meer. En nu is dit idee best gaan leven en zijn we op vakantie en denk ik steeds vaker het is misschien ook wel gewoon goed zo. Daar waar ik eerst nog best wel droomde van een tweede krijg ik steeds meer dat compleet gevoel nou ![]()
Door dit topic ben ik het gesprek aangegaan met mijn vriend. Wij verwachten nu ons eerste kind en hadden de wens voor een groter gezin dan één kind. Echter valt zwanger zijn mij best tegen dus gaf ik al aan: komende jaren zeker geen tweede. Daarop zei hij zelf al dat hij twijfelt of we het er niet bij één moeten houden. Jullie positieve verhalen en voorbeelden uit mijn omgeving stellen ook gerust tegen alle negatieve frames, zoals ‘zielig voor het kind’. Wij hebben beiden geen goede band met onze sibling gehad in onze jeugd, dus die reden vinden we sowieso al onzin. Ik ben best opgelucht dat we ons (in elk geval de komende jaren) lekker op deze kleine gaan focussen en we dan wel verder zien!
Echt een non-probleem, maar ik merk soms dat ik het moeilijk vind om te zeggen dat wij het bij 1 houden als mensen ernaar vragen. Ik ben bang dat ze dan denken dat ik mijn kind niet leuk vind of dat het tegenvalt ofzo, terwijl ik dat juist totaal niet vind. Ik ben helemaal gelukkig en compleet en ik mis helemaal niks, daarom hoef ik niet meer kinderen. Maar mensen interpreteren het voor mijn gevoel als snel al ‘nee hoor poeh poeh mij niet gezien 1 is meeeeer dan genoeg’
Ik heb over reacties uit mijn omgeving/meningen uit mijn omgeving gesproken met een psycholoog toen ik emdr voor mijn bevalling kreeg + gesprekken over mijn struggle rondom de keuze voor 1 kind. Ik heb toen met haar een aantal zinnen/reacties bedacht, zodat het me niet zo overvalt en niet weet hoe te reageren op een dergelijke opmerking. Dat heeft mij wel rust gegeven! Misschien iets voor jou?
Herkenbaar, ik heb ook altijd het gevoel dat ik me moet verdedigen. Of dat mensen denken dat er iets ‘mis’ met me is, slaat nergens op.
Dat is toch niet zo heel erg om te vinden of als mensen dat zo interpreteren? Zo vind ik het wel in ieder geval, hoe leuk mijn kind ook is. Ik vind het praktische gebeuren gewoon pittig, zeker op momenten dat ik alleen met haar ben.
Maar als jij zegt “nee wij willen er niet meer, wij vinden het superleuk met zijn drieën” dan is het toch lekker hun probleem als mensen dat anders interpreteren.
Nee is ook zo, maar zo voel ik het dus niet, dus die suggestie wekken voelt dan niet loyaal naar mijn kind.
Maar goed, ik zei al: een non-probleem, want het maakt inderdaad niet uit wat andere mensen denken. Maar ik voel dan net als @grace een neiging mezelf en mijn kind te verdedigen, waar het dan weer een heel warrig verhaal van wordt. Sta ik hijgerig te doen over hoe leuk ik mijn kind vind.
Ik ben zwanger van ons eerste kind en we zijn voor 90% zeker dat we het bij één kind gaan houden. Ik heb nu al een discussie gehad met een aantal collega’s. Zij vonden dat ik nu nog niet kon weten dat ik er maar een wil, een is zielig, een kind alleen wordt teveel verwend. ![]()
![]()
Ben nu al geneigd het niet meer te noemen.
Mijn schoonzus vroeg zich af waarom haar broer/vrouw maar 1 kind hebben… Ik: misschien willen ze er niet nog 1, of is het überhaupt niet mogelijk. Zij: Nou dat zou ik wel heel egoïstisch vinden!
(mind you, ze heeft zelf geen kinderen en dan zo’n uitspraak doen vind ik echt super ongevoelig). Ik vroeg haar waarom, en ze antwoordde met dat het niet leuk zou zijn voor het kind dat ze al hebben. Ik had eigenlijk moeten zeggen dat ze zich er niet zo mee bezig moet houden, maar dit is het type mens dat niet verder kan kijken dan haar eigen “inzichten”
dus ben er maar niet verder op ingegaan.
Heb dit ook al zo vaak te horen gekregen. Ik heb het er ook maar niet meer over. Zeg gewoon met een stalen gezicht dat dit voor ons de beste situatie is zo.
Heb ook 1x gezegd: ja de 1e is gewoon zó goed gelukt, moesten we maar niet nog een keer doen! ![]()
Toen was t stil ![]()
Ja of wanneer je hebt gezegd dat voor jou 1 kind voldoende is, mensen die meerdere kinderen hebben (of zwanger zijn vd 2e) zich gaan verdedigen voor hun keuze om er meer te hebben.
Echt, you do you en ik doe het zo. Ik geef er echt niks om hoeveel kinderen je hebt.
Aan de kant van mijn man zijn familie is onze puber er een van 7 (nichtjes en neef en de jongste) en aan mijn kant van de familie is ze ook het enige kleinkind.
En beide is (of was) leuk! Vroeger konden ze echt uren spelen met de nichtjes en neef. Nu zijn ze saai ![]()
Of ze krijgt alle aandacht van opa en oma oom en tante voor uren spelletjes spelen.
Mijn zwager heeft eens in een weekend twee dagen lang alleen maar bordspellen gespeeld ![]()
Herkenbaar. Ik ben net bevallen en tijdens kraamvisite ‘s wordt al zo vaak gehint en gesproken over een volgende zwangerschap en kind. Ten eerste hallo het is me daar beneden nog niet eens hersteld dus daar wil ik überhaupt niet aan denken, en ten tweede, grote kans dat er helemaal geen tweede komt. Bizar dat 2 of meer kinderen zo de norm is.
Ik vond dit ook met babyaankopen. “Ja, maar deze babyfoon kan met 2 units” en “Deze wandelwagen kun je niet ombouwen tot duo wagen” Vrouw, mag ik er eerst één op de wereld zetten a.u.b.?
Mijn kind is bijna 1.5 en ik weet het écht nog niet, wat ik wil… ben er zóveel mee bezig. Ik neig heel sterk naar het hierbij laten, maar op dit moment ben ik bang om daar later spijt van te hebben.