Maar als je die spijt over 4 jaar sterk voelt kan het dan niet alsnog? Of ligt het bij jullie niet zo makkelijk? Ik wil er heel duidelijk 1 maar als ik (en partner) over een paar jaar anders over denk dan koop ik alles opnieuw en doen we het gewoon nog een x.
13 likes
We hebben voor ons kindje een fertiliteit traject gevolgd inderdaad! En ik heb ook absoluuuut niet de behoefte voor een heel klein leeftijdsverschil, 2 onder 2 is mijn nachtmerrie.
Dus we hebben inderdaad tijd omdat een groter leeftijdsverschil prima en zelfs gewenst is, maar het traject speelt ook mee.
@grace ik ben nu 33, dus valt allemaal inderdaad ook nog mee. Thanks voor je fijne bericht!
5 likes
Dit valt mij ook heel erg op! Het is zo erg gericht op dat je binnen 2 jaar de 2e krijgt.
Wij denken nu vrij zeker te weten dat het kindje wat volgende maand geboren wordt, ons enige kind blijft en daar zijn we meer dan okee mee. Ik hoef dus helemaal geen wagen die ik uit kan breiden.
4 likes
Maar je hoeft toch niet nu een keuze te maken? Wij hebben ook heel lang getwijfeld maar uiteindelijk toch ervoor gegaan en er zit straks 5 jaar tussen de kindjes. Ik zie daar dan ook wel weer de voordelen van in. Het hoeft niet altijd die ‘standaard’ 2 jaar verschil te zijn.
Edit: ik lees nu dat je in een traject hebt gezeten, dat hebben wij helaas in beide gevallen ook moeten doen, dan is de drempel ook absoluut weer hoger!
3 likes
‘NU niet’ is ook een keuze die je kunt maken om er nu misschien even rust in te vinden
7 likes
Echt zin in de puberteit want ik werk al heel lang met intense pubers. Ik ben echt bang voor de babyfase haha 
2 likes
Mijn kind sliep als baby heel slecht in de nacht. Hij was regelmatig 2 tot 3 uur klaarwakker en we hebben daarom ook een periode om en om op de bank geslapen. Snap echt niet hoe ik toen kon functioneren. Was sommige dagen gewoon misselijk en duizelig van vermoeidheid. Toen dat wat beter ging, na een jaar ongeveer, hadden we weer een lange periode dat hij om 5 uur wakker was.
Sinds een paar maanden slaapt hij echt goed. Meestal door en dan tot 6:30/7:00. En het lijkt wel alsof mijn lichaam/hormonen nu denken: ‘je bent erdoorheen dus dit kan nog wel een keer’ ik merk de laatste weken weer een soort rammelende eierstokken. Terwijl mijn hoofd echt zegt: ‘nee nee nee moet er niet aan denken’ 
3 likes
Ah heel zwaar die nachten!! Ik denk wel dat als dat echt het enige is wat je tegenhoudt, dat wel zonde is. Want dat is maar tijdelijk natuurlijk. Er zijn ook maar weinig ouders met 2 jonge kinderen die vanaf moment 1 goed slapen natuurlijk
Super herkenbaar!
Mijn kind van dezelfde leeftijd had vandaag 2 kindjes te spelen en gaf aan het einde van de middag aan dat ze wel weg mochten gaan omdat hij rust wilde 
is natuurlijk zeker niet altijd zo en soms mist hij wel een speelmaatje, maar dit past denk ik ook gewoon het best bij ons als gezin dus heel fijn dat hij dat ook zo voelt
6 likes
Zelfde hier met een kind van 5! Rust in m’n hoofd. Dit is ook zo’n gezellige leeftijd, ik geniet echt van het samenzijn. En tegelijkertijd is het ouderschap nu minder veeleisend, ik merk iig dat er ook echt weer meer ruimte is in m’n hoofd/leven voor allerlei andere dingen. Die ruimte probeerde ik altijd wel vrij te houden, maar nu hoef ik er geen moeite voor te doen en is het er gewoon. Daar word ik ook blij van.
14 likes
Wij hebben 1 (geweldige) dochter van bijna 3,5 maar vanwege fertiliteitsproblemen is een 2e kindje niet gelukt. En vandaag kwam vanuit onze dochter die gevreesde vraag: Mama wij hebben geen zusje toch? Waarom heb ik geen zusje?
Ik heb haar eerlijk antwoord gegeven dat papa en ik dat heel graag zouden willen, maar dat mijn buik geen baby’s meer kan maken. Dat mijn buik stuk is. Maar dat we heel blij zijn dat zij er is, en in mijn buik heeft mogen zitten. Dat we het heel fijn hebben met z’n 3en thuis.
Ik merk dat het bij ons allemaal een beladen en pijnlijk onderwerp is, en dat ik het richting onze dochter ook niet wil wegwuiven alsof het ons niets doet. Maar ik kan haar ook niet opzadelen met de “echte” pijn. Heeft iemand hier misschien nog tips hoe dit aan een kind uit te leggen zodra ze wat ouder is en hier missch nog meer over gaat vragen?
12 likes
Ik denk dat je het zo heel goed gedaan hebt! Gewoon op haar niveau een korte uitleg, en naarmate ze ouder wordt kan je dat wat aanpassen aan haar begripsniveau. Herkenbaar dat het de eerste keer even slikken is, bij mij werd dit wel veel minder na die eerste (toch beetje onverwachte) keer.
lang verhaal hoe ik dit doe
Ik mag zelf geen kinderen krijgen ivm ziekte en ik doe vrijwel hetzelfde. Soms veralgemeniseer ik het ook. Dat haalt de lading er wat af - alsof er in jullie gezin een groot probleem is - en maakt het meer iets dat gewoon bij sommige mensen gebeurt, ieders leven is anders. In jouw situatie zou ik dan bijvoorbeeld zeggen “sommige mensen kunnen zoveel kindjes krijgen als ze willen, en sommige mensen willen wel kindjes maar dan lukt het niet en sommige mensen willen geen kindjes. Bij iedereen gaat dat anders.” Zoiets. En ik vraag na een gesprekje met wat meer lading altijd of ze nog vragen heeft en zeg dat ze die altijd mag stellen. Om te voorkomen dat ze ermee zit of zelf onjuiste ideeën creëert.
Het boek “Ik vind jou lief” van Sanderijn van der Doef vond ik fijn om hierbij te gebruiken. Heb het met 4 jaar gelezen met mijn kind. Er komen verschillende gezinsvormen en situaties rondom geboorte voorbij, ook adoptie en de couveuse bijvoorbeeld. Ik weet zo niet of fertiliteitsproblemen er ook in voorkomen, maar er zit wel een hele geïllustreerde uitleg in over hoe kindjes in de buik komen en groeien die je er goed bij kan pakken.
11 likes
Ik vind het hebben van 1 kind echt geweldig. Ik ben moeder, wat ik graag wilde en heb ook echt nog tijd en ruimte voor mezelf. Het is ook niet te druk in huis met 2 of meer kinderen. We hebben veel 1 op 1 tijd voor elkaar zo (dochter en ik). Echt I love it.
35 likes
@Wonderland @ZusjevanJoost Jaa, zo fijn dat je de ruimte dan voor jezelf ook gewoon hebt en niet wordt opgeslokt door het gezinsleven he.
Ik merk wel nu ik richting de 40 ga, ik soms toch wel eens twijfel. Maar dat is meer omdat ik weet dat het over een paar jaar helemaal geen optie meer is. Maar dan ben ik een dagje naar een pretpark of iets en dan ben ik er wel weer van genezen.
2 likes
Ik hoop zo dat dit gevoel bij mij ooit ook komt.
Ik wil graag een 2e, mijn absoluut niet.
Onze dochter is ook wel echt heel heftig (ruim 3 jaar geen enkele nacht doorgeslapen bijv) wat zijn keuze wel beinvloed heeft. Plus hij heeft nog 2 kinderen uit een eerdere relatie.
Ik lees hier graag mee om de positieve dingen te zien, maar ik blijf het heel lastig vinden. Ben 37 en afgelopen weekend nog besproken, maar zijn keus staat vast. Vind t moeilijk om af te sluiten.
3 likes
Wat een lastige situatie. Kan me voorstellen dat dat heel moeilijk is als je zelf nog wel die wens hebt.
Ik had zelf vroeger altijd het droombeeld van 3 kinderen. Maar de eerste heeft zoveel impact op me gehad mentaal gezien, dat ik bang ben dat ik bij een tweede er aan onderdoor ga en weer 4 jaar aan het opkrabbelen ben. De rust en stabiliteit die ik nu heb, is me meer waard dan een tweede kindje. Die gedachte helpt mij voor nu in elk geval wel, maar ik kan me voorstellen dat als je echt een sterke wens hebt voor een tweede dat erg lastig is te accepteren.
5 likes
Hoe oud is jouw dochter? Ik sportte vroeger ook veel (zo’n 6x pw), ben nu blij als het 1x lukt qua werk en energie.
Ik ben heel veel bezig met dit onderwerp nu. Ik was altijd team no kids, nu toch sinds 2 jaar moeder en ik vind het leuk maar ook héél pittig.
Ik ga heen en weer tussen ik wil er een tweede, one and done en was ik er maar nooit aan begonnen🥲 ik geloof er zelf wel in dat het nooit 100% zaligmakend is, wat de keuze ook is.
Probeer me steeds te richten op ons gezin met 1 kind. Het voelt niet per se incompleet, hopelijk komt er idd weer meer tijd voor mezelf en de voornaamste reden is dat ik twijfel of mn relatie een tweede kind aankan. Meer mensen die dat laatste hebben? En wanneer komt die meer tijd voor jezelf eigenlijk zo ongeveer? 
8 likes
Bij mij kwam die tijd voor mezelf en meer energie pas toen mijn dochter naar de basisschool ging (ze is nu 5). Maar wel een kanttekening dat ik in de eerste 4 jaar een heftige angststoornis en daarna een burnout had. Dus dat is misschien niet geheel representatief 
.
1 like
Wij zijn een gezin met een dochter van nu 9 jaar. Ik sport ook zo’n 4x in de week en inderdaad sinds ze naar de basisschool gaat heb ik hier meer tijd voor. Daarvoor wisselde ik gewoon af met mijn partner. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ons kind altijd al vrij makkelijk is geweest met slapen etc. Ze heeft tot vorig jaar altijd om 19:00 uur in bed gelegen (met hier en daar een uitzondering) en vaak ging 1 van ons dan sporten. Of samen chillen. Mijn man doet ook wel echt 50/50 qua zorg na zijn werk. Ook ging ze vanaf 2 jaar naar de peuterspeelzaal op de dagen dat ik vrij was (ik werk 3 dagen) en sinds toen had ik ook 2 ochtenden voor mezelf. Dit vonden wij belangrijk omdat ze dan met andere kinderen kon spelen. Die peuterspeelzaal zat in de basisschool, dus die overgang toen ze 4 was was ook heel klein, en nu bij de naschoolse zit ze nog steeds bij dezelfde ‘juffen’ als toen ze 2 was 
6 likes
Vanaf het moment dat mijn dochter naar de basisschool ging kreeg ik echt meer tijd. En nu ze zes is en echt lang zelfstandig kan spelen en regelmatig met of bij vriendjes en vriendinnetjes is, nog veel meer. Ik sport ook vaak op de dagen dat mijn man mijn dochter naar bed brengt, of in de ochtend als hij haar naar school brengt. Dan heb je daarna nog wat aan je avond. Ik twijfel nog steeds wel eens over een tweede, maar zie ook erg veel voordelen aan 1 kindje.
2 likes