Hier nog twijfel. Mijn partner twijfelt en ik wil wel. Maar ook nog niets definitief besloten dus we gaan het er over een tijdje weer over hebben.
Weet jouw partner het al zeker?
Edit: misschien past het toch beter bij wjekw/zwanger? Dit topic is wel echt voor de mensen die het juist bewust bij 1 kindje willen houden toch? Net als het bewust kinderloos topic waarin berichten over twijfel ook meestal meteen worden afgeknald 
Ik twijfel heel soms, maar mijn partner is echt een harde nee.
@Airy-fairy ja mijn partner neigt wel echt meer naar nee. Ikzelf heb nog twijfel. Ik heb nu ook niet echt rammelende eierstokken ofzo. Ik zie ook zeker veel (praktische) voordelen van 1 kind maar toch zegt mijn gevoel soms anders.
@JustinBieber hoe vind je dat? Zelfde vraag voor @Perzik?
Heel moeilijk… vooral omdat het komt omdat ons kind zo pittig is. Ik probeer het een plek te geven maar het blijft een pijnpunt bij mij. Het voelt als een rouwproces.
Wil je misschien iets meer vertellen over hoe je dat doet? Ik twijfel zelf nog maar mijn partner eigenlijk niet en ik denk dat het voor mij zou helpen om aan de slag te gaan met het “een plek geven” maar weet niet goed hoe. Ook geen “lotgenoten” om me heen, dat mis ik wel.
Moeilijke vraag en zou ik eerlijk gezegd niet weten
Ik probeer het te accepteren omdat het een harde nee is en ik wel vind dat je het samen doet.
Mijn kind zit nu 2 weken op school en dat is zon andere levensfase dat ik nu nog een baby erbij ook pittig zou vinden. En een biologische klok. Maar ben met vlagen ook echt wel boos en teleurgesteld. Ik kan er niks aan veranderen, zijn besluit staat vast dus ik maak mezelf ook niet gelukkiger met erop doorgaan. En probeer te genieten van mn kind en de quality time omdat we 80% vd tijd met zn 2en zijn.
Hier heb je wrss weinig aan, ik denk niet dat ik het ooit helemaal een plek kan geven.
Je mag me ook altijd een pb sturen
Dankjewel, en hier heb ik juist heel veel aan! Ieder op z’n eigen manier en het is gewoon heel fijn om te horen van verschillende mensen en hoe ze er op verschillende manieren mee omgaan. Juist dat kan helpen denk ik.
Ik ben daar eigenlijk wel oke mee. Ik vind dat je het beide graag moet willen en anders niet. Moet ook eerlijk bekennen dat ik twijfel of ik niet gewoon heimwee heb naar die fase met het kind dat ik al heb. als ik denk aan nooit meer zwanger zijn, nooit meer een kraamweek, nooit meer bevallen word ik echt sad. Maar als ik denk aan nog een kind maakt dat tegelijkertijd ook mega bang. In tegenstelling tot perzik hebben wij echt een heel makkelijk kind. Slaapt altijd goed, is altijd vrolijk en kan mega goed zelfstandig spelen. Ik weet niet hoe het is om slapeloze nachten te hebben, dus het kan alleen maar tegenvallen. En dat is vanuit ons beide wel een grote angst om nog eentje te nemen.
Omdat ik zelf twijfel ben ik er oke mee als het zo blijft. Dus het rouwen waar perzik het over heeft herken ik niet. Ik kan er sip om worden als ik erover denk, maar het ook parkeren en heel dankbaar zijn voor het meisje wat we hebben, dat ze gezond is, en het leven dat we met zijn drietjes als gezin hebben. Want we hebben het oprecht fijn zoals het is.
Ik ben benieuwd naar jullie kijk hierop en of iemand mijn gedachten herkent.
Op Tiktok kom ik vaak een account tegen waarbij een vrouw anonieme verhalen deelt van “regretful parents”.
Mijn vriend en ik willen het waarschijnlijk bewust bij één kindje houden, al twijfel ik soms nog wel en wilde ik vroeger altijd 2 kinderen.
Maar sinds dat Tiktok account laat het me niet los dat het eigenlijk één grote enge gok is, om weer zwanger proberen te worden. Bij ons eerste kindje was ik alleen maar enthousiast en zag ik het ouderschap echt als een sprookje voor me. Maar nu besef ik me pas dat de keuze voor een kindje ook enorm veel (negatieve) impact kan hebben. Je weet gewoon van te voren niet wat voor kind je krijgt en wat dit met de dynamiek van je gezin zal doen en met het geluk van je kind(eren). Ik vind dat echt een mega groot risico. Vooral omdat we al een dochter hebben die ik niet tekort wil doen. En mijn wens om moeder te worden is al volbracht wat dat betreft.
Maar mijn vriend en ik lijken wel de enige die zo denken. Alle mensen om ons heen gaan zonder twijfel voor een tweede of derde en gaan er gewoon vanuit dat het wel goed komt. Ben ik dan zo’n doemdenker, of gewoon realistisch?
Zeker niet de enige, ik heb ook nooit begrepen dat “iedereen” gewoon “zonder nadenken” aan een tweede begint. Althans: zo voelde het lang voor mij, ik neem toch aan dat een groot deel van de mensen hier wel bewust over nadenkt. Veel mensen hebben van jongs af aan het beeld van meerdere kinderen willen, daarin was ik altijd al anders (lang niet geweten of ik kinderen wilde, uiteindelijk wel bewust een kind gekregen). Zelfs in het vriendenboekje van mijn dochter zijn er kinderen van 5 die later moeder willen worden, dat heb ik zelf gewoon nooit gehad. Voor mij is de keuze voor 1 kind vooral gebaseerd op de veranderende dynamiek en dat ik het ook mijn kind “aandoe” als we een kind krijgen dat niet gezond is.
Nee je bent niet de enige! Wij zeiden het al tijdens de zwangerschap dat dit ons eerste en laatste kindje ging zijn en bijna iedereen reageerde met ‘wacht maar!!!’.
Ik vind het ouderschap echt veel leuker dan gedacht maar ik denk ook dat wij leukere ouders zijn als we wat tijd voor onszelf houden. Met een kind is dat gewoon beter te doen dan met meer kinderen.
Ik snap de gedachtegang zeker, maar vind die risico’s juist ook leuk aan het leven. Je kan op safe spelen en tevreden zijn met het ene kind wat je hebt, wat uiteraard helemaal prima is. En een tweede kind is uiteraard een gok, want je weet niet wat voor kind je gaat krijgen en hoe het de dynamiek gaat veranderen. Maar andere kant van de medaille is dat het ook heel leuk kan uitpakken en een enorme toevoeging aan je leven + aan het leven van je eerste kind kan zijn. Je weet het niet. Gelukkig hebben we nu aardig wat keuzevrijheid in gezinsplanning.
Dus denk dat veel mensen er wel over na denken maar het risico aandurven als de wens er voor een tweede überhaupt is.
Ik denk dat je hier zeker niet de enige in bent. Ik herken het ook wel Heb het er ook wel eens over met vriendinnen en die herkennen het ook zeker. En sommigen maken daarom de keuze om het bij één te houden en anderen niet. Zelf willen we wel graag een tweede kindje, maar is hier ook wel wat (onverwachte) twijfel aan vooraf gegaan. Het is nu zo leuk, wat gaat een tweede kindje doen? Wat als hij/zij niet gezond is? We zijn zo gezegend met een gezond kindje. Ze slaapt nu goed, is lief… Jinxen we nu niet alles door voor een tweede te gaan? Maar ik probeer me niet tegen te laten houden door angst. Want dat is het bij mij wel echt.
Dat zelfde gevoel kan natuurlijk ook gewoon zijn dat het bij iemand anders betekent dat je compleet bent met één kind en dat is natuurlijk meer dan prima.
Maar wel heel blij als straks m’n kinderwens vervuld is en ik hier niet meer over na hoef te denken. Overigens heb ik het hier niet met iedereen over, dus kan me best voorstellen dat het voor andere mensen als het zover is, voelt alsof we hier niet zo over na hebben gedacht.
Twee kinderen is een scam, waarom denk je dat zoveel mensen na twee kinderen stoppen? Precies omdat twee kinderen helemaal niet zo leuk is.
Een kind is perfect, genoeg tijd voor je ene kind, voor je partner en belangrijk, voor jezelf. Twee kinderen is ook 2x een rijbewijs en 2x collegegeld en van dat geld kun je nu lekker op reis of voor jezelf houden.
Bovendien nu weet je wat je hebt (al een leuk kind) en fijne dynamiek. Wie weet wat je erbij krijgt?
Dit vind ik echt wel een vreemde take. Net als dat je gelukkig kan zijn met één kind, kan dat ook met twee, drie of weet ik veel hoeveel kinderen mensen willen of hebben. En dat zeg ik als iemand die nu niet aan meerdere kinderen denkt.
Haha ja tuurlijk joh, en ook mensen die met drie en vier mensen heel gelukkig zijn! Of met geen of een. Had gewoon even zin om iets ongenuanceerds te posten. Maar voel zelf wel veel voor deze voordelen; en had geen zin in de disclaimers.
Ik kom zojuist terug van vakantie met 1 kind en ik heb het top gehad! Maakt super snel vriendjes, heeft zich echt de hele vakantie super vermaakt en was ook heel gezellig met z’n tweetjes. Ik hoor ook vaak “ja het is toch zielig dat hij niemand heeft om mee te spelen dan”, maar hij had juist super veel contact, toevallig ook met 2 andere enigskindjes, maar ook gewoon met kindjes die broers en zussen hadden. En daar zag ik echt wel veel geruzie over een bal of een zwemband, die ouders waren soms continue politieagent aan het spelen. Is natuurlijk een momentopname want ze zullen vast ook leuke momenten hebben, maar ik hoefde dat niet want en dat voelde wel heerlijk haha
Wat fijn! Ja, dat zielig en alleen zijn is echt een hardnekkig vooroordeel hè. Net dat enigskinderen wat minder sociaal zouden zijn, terwijl ze denk ik juist ook sociale skills leren omdat ze het altijd buitenshuis moeten zoeken als ze met kinderen willen spelen.
Ons kind heeft ook élke kampeervakantie weer snel vriendjes. Als de ene weg is heeft ze binnen een dag wel weer de volgende aan de haak geslagen, haha. En nu we thuis zijn en veel vriendjes weg zijn, vermaakt ze zich juist enorm met alleen spelen. We hebben voor de vakantie een grote hoek in de woonkamer vrijgemaakt voor haar Playmobil en daar vermaakt ze zich eindeloos mee. Ze zegt steeds dat ze wil dat het áltijd vakantie blijft haha, niks zieligs of eenzaams aan.
Wow, dit vind ik echt een fijn inzicht!
Ik denk ook wel eens van pfff wel makkelijk dat kind een instant speelmaatje zou hebben met een tweede. Maar er zijn natuurlijk veel meer enig kinderen (en miss tegenwoordig wel meer dan ik mij van vroeger kan herinneren) die ook allemaal “niemand” hebben.
Klinkt als een open deur, maar had dit echt zelf nog niet bedacht haha🤓
Moeten ze elkaar ook wel weer leuk vinden, haha