Twee kinderen is een scam, waarom denk je dat zoveel mensen na twee kinderen stoppen? Precies omdat twee kinderen helemaal niet zo leuk is.
Een kind is perfect, genoeg tijd voor je ene kind, voor je partner en belangrijk, voor jezelf. Twee kinderen is ook 2x een rijbewijs en 2x collegegeld en van dat geld kun je nu lekker op reis of voor jezelf houden.
Bovendien nu weet je wat je hebt (al een leuk kind) en fijne dynamiek. Wie weet wat je erbij krijgt?
Dit vind ik echt wel een vreemde take. Net als dat je gelukkig kan zijn met één kind, kan dat ook met twee, drie of weet ik veel hoeveel kinderen mensen willen of hebben. En dat zeg ik als iemand die nu niet aan meerdere kinderen denkt.
Haha ja tuurlijk joh, en ook mensen die met drie en vier mensen heel gelukkig zijn! Of met geen of een. Had gewoon even zin om iets ongenuanceerds te posten. Maar voel zelf wel veel voor deze voordelen; en had geen zin in de disclaimers.
Ik kom zojuist terug van vakantie met 1 kind en ik heb het top gehad! Maakt super snel vriendjes, heeft zich echt de hele vakantie super vermaakt en was ook heel gezellig met z’n tweetjes. Ik hoor ook vaak “ja het is toch zielig dat hij niemand heeft om mee te spelen dan”, maar hij had juist super veel contact, toevallig ook met 2 andere enigskindjes, maar ook gewoon met kindjes die broers en zussen hadden. En daar zag ik echt wel veel geruzie over een bal of een zwemband, die ouders waren soms continue politieagent aan het spelen. Is natuurlijk een momentopname want ze zullen vast ook leuke momenten hebben, maar ik hoefde dat niet want en dat voelde wel heerlijk haha
Wat fijn! Ja, dat zielig en alleen zijn is echt een hardnekkig vooroordeel hè. Net dat enigskinderen wat minder sociaal zouden zijn, terwijl ze denk ik juist ook sociale skills leren omdat ze het altijd buitenshuis moeten zoeken als ze met kinderen willen spelen.
Ons kind heeft ook élke kampeervakantie weer snel vriendjes. Als de ene weg is heeft ze binnen een dag wel weer de volgende aan de haak geslagen, haha. En nu we thuis zijn en veel vriendjes weg zijn, vermaakt ze zich juist enorm met alleen spelen. We hebben voor de vakantie een grote hoek in de woonkamer vrijgemaakt voor haar Playmobil en daar vermaakt ze zich eindeloos mee. Ze zegt steeds dat ze wil dat het áltijd vakantie blijft haha, niks zieligs of eenzaams aan.
Wow, dit vind ik echt een fijn inzicht!
Ik denk ook wel eens van pfff wel makkelijk dat kind een instant speelmaatje zou hebben met een tweede. Maar er zijn natuurlijk veel meer enig kinderen (en miss tegenwoordig wel meer dan ik mij van vroeger kan herinneren) die ook allemaal “niemand” hebben.
Klinkt als een open deur, maar had dit echt zelf nog niet bedacht haha🤓
Moeten ze elkaar ook wel weer leuk vinden, haha
Er zijn natuurlijk heel veel broertjes en zusjes die elkaar wel leuk vinden he, maar bij vrienden zie ik siblings eigenlijk zelden echt met elkaar spelen vanaf een bepaalde leeftijd. Op vakantie spelen ze schijnbaar ook apart van elkaar en zoeken ze eigen vriendjes op. En ik ben daar afgelopen vakantie eens op gaan letten, en de kindjes waar mijn dochter mee speelde hadden meestal ook siblings maar speelden toch liever met leeftijdsgenootjes.
Mijn eerste gedachte bij mensen die twee kinderen dicht op elkaar hebben is niet dat ze kinderen dan een speelmaatje hebben, maar dat de ouders de hele tijd scheidsrechter moeten zijn 
Ik heb eerlijk gezegd nog nooit een regretful parents post gezien waarvan ik niet dacht; dit had je van mijlenver aan kunnen zien komen.
Ooh echt! Dat kan natuurlijk, maar dat heb ik zelf niet. Ik lees ook veel dingen die mensen van te voren niet per se hadden kunnen zien aankomen.
Waar ik zelf vooral bang voor ben zijn meer de iets uitzonderlijke situaties, bijv: je krijgt een kind met een beperking, of een lichamelijke aandoening, of een tweeling (/drieling), mijn vriend of ik krijgt een burn-out, gaan scheiden daardoor, een van ons krijgt een ongeluk of raakt arbeidsongeschikt, één van onze kinderen krijgt zware psychische klachten… Kan van alles bedenken
Had ik de eerste keer niet toen ik zwanger was, toen zag ik alleen maar een positief toekomstbeeld.
Ik heb zelf autisme weet ik sinds kort, en ik ben ook bang om een kind te krijgen dat een hele zware vorm autisme erft, dus niet goed kunnen praten, gedragsproblemen etc… Bij mij en mijn dochter valt het allemaal nog wel mee.
Ik weet ook dat zowel mijn vriend als ik niet de meeste energie hebben. In een goed scenario zouden wij een 2e kind wel aankunnen en leuk vinden, maar als er meerdere dingen tegenzitten, dan weet ik niet of wij dat gaan redden.
In hoeverre zie je het dan van te voren aankomen of je spijt gaat krijgen? Vooral als je iemand bent die gewoon gezond en energiek is. Dan kunnen er alsnog dingen gebeuren die je niet voorziet.
Al die dingen die je noemt die met jullie zelf te maken hebben kunnen altijd gebeuren, of je nu 1 kind hebt of 4 kinderen. Dus ik denk niet dat je die aan elkaar moet koppelen. Je kunt ook nu onder een auto komen en in een rolstoel belanden, tja: ook dan moet je verder met je leven.
Ik denk dat er veel waarde zit in blij en gelukkig zijn met wat je hebt. Als ik je nu zo hoor heb je het goed op de rit en ben je blij met je kind en hebben jullie niet per se behoefte aan nog een kind. Dan is dat toch gewoon oké? Andere mensen maken andere afwegingen, maar het is niet aan jou om daar iets van te vinden of je te verhouden tot die keus. Je leeft alleen je eigen leven
Er is een verschil tussen spijt en tijdelijk afzien en verlangen naar hoe het was. Als je van tevoren al weet dat je alleen een tweede kind wilt onder specifieke condities die je niet kunt controleren is de kans op spijt als het niet precies loopt zoals jij hoopt vrij groot. Dat lees ik ook vaak in regretful parents verhalen, dat je weet dat de situatie niet ideaal is, hoopt dat het meevalt en het vervolgens vies tegenvalt. Bijna alles wat je noemt kan nu ook gebeuren, maar daar heb je niet van tevoren zo over getwijfeld omdat je onbewust vermoedde dat je de draagkracht had. Ik denk dat de mensen die jij noemt daarom ook niet zo lijken te twijfelen over de tweede: het is een gegeven dat het met twee harder werken wordt dan met een en je kwetsbaarder bent voor tegenslag. Als je denkt dat je dat kunt dragen is het veel makkelijker om je blik op de toekomst te richten en te gaan.
Ik vind dat “zielig” ook echt zo’n dooddoener. Is ook allang in onderzoek aangetoond dat dat niet zo is. Je ziet juist vaak goede cognitieve ontwikkelingen. Mijn kind komt al sinds hij 4 maanden is bij de opvang met andere kindjes in aanraking. Ik weet zeker dat hij meer social skills leert dan kinderen met broertjes en zusjes die nooit naar voor de basisschool naar de opvang zijn gegaan bijvoorbeeld. Verschilt gewoon echt per situatie hoe een kind zich ontwikkelt. Niet hoeveel broertjes of zusjes iemand heeft.
https://www.oudersvannu.nl/voor-ouders/onderzoek-wijst-uit-enig-kind-is-niet-slechter-af~79998da
Mijn vriend is enigskind en heeft altijd juist zo’n grote sociale kring gehad omdat hij op clubjes zat en daar vrienden maakte, zoals scouting of sport. En die spreekt hij nu nog steeds. Echt chosen family. Zit ik dan met mijn ingewikkelde dynamiek en band met mijn sibling, mezelf continu verantwoordelijk te voelen ‘want het is toch familie’
Wat leuk! En inderdaad, een sibling hebben kan juist ook als iets ingewikkelds voelen.
Ik hoop echt dat het steeds sociaal geaccepteerder wordt om het bij 1 kind te houden. Over het algemeen heb ik lak aan wat mensen vinden, maar ik merk toch dat ik soms een intern conflict heb. Dan vraag ik me af of ik er wel goed aan doe om het bij 1 te houden en of een broertje of zusje niet toch leuk zou zijn.
Heel irritant, want die twijfel komt volgens mij vooral voort uit wat de maatschappij van ons verwacht, en niet omdat ik zelf heel graag een tweede kind wil. Ik heb mezelf daarom voorgenomen om het pas te overwegen op het moment dat ik écht zelf voel dat ik naar nog een kind verlang, en niet om praktische redenen of omdat het zo hoort. Dat vind ik namelijk überhaupt de enige goede reden om aan kinderen te beginnen.
Hahaha, nou uit eigen ervaring weet ik dat ik als kind veel ruzie had, maar ook wel echt veel samen heb gespeeld. Juist op vakantie vermaakten wij elkaar als kinderen wel echt.
Zijn hier meer mensen die lichtelijk teleurgesteld zijn als een vriendin zwanger is van de tweede of ben ik raar? 
Toevallig nu een vriendin waarvan ik nooit had verwacht dat er nog een tweede zou komen. Nu mijn dochter wat ouder is ben ik echt de vreemde eend in de bijt. Er blijven zo weinig mensen over die nog een beetje flexibel zijn en spontane plannen kunnen maken.
Ja ik 
Ik voel me ook echt verraden als een vriendin met 1 kind zwanger is. En dat vind ik dan weer gemeen van mezelf, omdat ik haar natuurlijk haar kinderwens gun.
Super herkenbaar! Ik had het laatst nog met de buurvrouw, met wie ik helemaal niet close ben. Maar nu zijn we de enige in de buurt met 1 kind. Daarvoor nog met een vriendin. Voelde me bij beiden ook een tikje verraden en teleurgesteld. Ik snap niet zo goed waar dat gevoel vandaan komt, want ik gun het ze van harte.