Er zijn natuurlijk heel veel broertjes en zusjes die elkaar wel leuk vinden he, maar bij vrienden zie ik siblings eigenlijk zelden echt met elkaar spelen vanaf een bepaalde leeftijd. Op vakantie spelen ze schijnbaar ook apart van elkaar en zoeken ze eigen vriendjes op. En ik ben daar afgelopen vakantie eens op gaan letten, en de kindjes waar mijn dochter mee speelde hadden meestal ook siblings maar speelden toch liever met leeftijdsgenootjes.
1 like
Mijn eerste gedachte bij mensen die twee kinderen dicht op elkaar hebben is niet dat ze kinderen dan een speelmaatje hebben, maar dat de ouders de hele tijd scheidsrechter moeten zijn 
3 likes
Ik heb eerlijk gezegd nog nooit een regretful parents post gezien waarvan ik niet dacht; dit had je van mijlenver aan kunnen zien komen.
4 likes
Ooh echt! Dat kan natuurlijk, maar dat heb ik zelf niet. Ik lees ook veel dingen die mensen van te voren niet per se hadden kunnen zien aankomen.
Waar ik zelf vooral bang voor ben zijn meer de iets uitzonderlijke situaties, bijv: je krijgt een kind met een beperking, of een lichamelijke aandoening, of een tweeling (/drieling), mijn vriend of ik krijgt een burn-out, gaan scheiden daardoor, een van ons krijgt een ongeluk of raakt arbeidsongeschikt, één van onze kinderen krijgt zware psychische klachten… Kan van alles bedenken
Had ik de eerste keer niet toen ik zwanger was, toen zag ik alleen maar een positief toekomstbeeld.
Ik heb zelf autisme weet ik sinds kort, en ik ben ook bang om een kind te krijgen dat een hele zware vorm autisme erft, dus niet goed kunnen praten, gedragsproblemen etc… Bij mij en mijn dochter valt het allemaal nog wel mee.
Ik weet ook dat zowel mijn vriend als ik niet de meeste energie hebben. In een goed scenario zouden wij een 2e kind wel aankunnen en leuk vinden, maar als er meerdere dingen tegenzitten, dan weet ik niet of wij dat gaan redden.
In hoeverre zie je het dan van te voren aankomen of je spijt gaat krijgen? Vooral als je iemand bent die gewoon gezond en energiek is. Dan kunnen er alsnog dingen gebeuren die je niet voorziet.
Al die dingen die je noemt die met jullie zelf te maken hebben kunnen altijd gebeuren, of je nu 1 kind hebt of 4 kinderen. Dus ik denk niet dat je die aan elkaar moet koppelen. Je kunt ook nu onder een auto komen en in een rolstoel belanden, tja: ook dan moet je verder met je leven.
Ik denk dat er veel waarde zit in blij en gelukkig zijn met wat je hebt. Als ik je nu zo hoor heb je het goed op de rit en ben je blij met je kind en hebben jullie niet per se behoefte aan nog een kind. Dan is dat toch gewoon oké? Andere mensen maken andere afwegingen, maar het is niet aan jou om daar iets van te vinden of je te verhouden tot die keus. Je leeft alleen je eigen leven
10 likes