Ik voel me echt een zeikerd, want mensen om me heen zeggen steeds maar positief te moeten blijven. Maar ik ben zo, zo bang voor alles wat komen gaat. Ik heb vandaag 2 uur lang gejankt omdat ik het even niet meer weet.
Het lezen van het radiologisch verslag sprak boekdelen. Ik word na de onderzoeken sowieso doorgestuurd naar een academisch ziekenhuis omdat het erg zeldzaam blijkt te zijn. En ik merk nu al dat mensen in mijn omgeving me gaan ontwijken omdat het te eng wordt. ( dit is voor mij een bekend verhaal, mijn vader had precies hetzelfde)
Ik hoop dat jullie niet gek van me worden ondertussen, maar ik moet het ff kwijt. Of zijn hier mss mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt en willen dmen? Man, ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld omdat het niet uit te leggen is.