Lees je überhaupt wat ik zeg?!?!
25 likes
Het is echt niet per se progressief. Dat is gewoon onwaar.
7 likes
Tot haar afspraak bij de psycholoog*
5 likes
Je zegt het zelf ‘misschien’.
Waarom vraag je advies van een medicus als je pogingen tot geruststelling niet wil horen?
4 likes
Ja dat is wel gek eigenlijk. Want ik denk nooit dat ik een chronische ziekte heb en al helemaal niet als een dokter me heeft beoordeeld.
Sterker nog, ik heb diezelfde structuur in mijn armen. En denk geen seconde dat ik lipoedeem heb
15 likes
Je wil geruststelling alleen heb je op alles een maar en een misschien.
Tip, ga uit je hoofd. Ga iets actiefs doen. Angst zit in je lichaam dus ga wandelen ofzo.
Medicatie is niet het enige wat helpt, als je dat gaat geloven is er vanaf komen erg lastig.
4 likes
Ik herken niet specifiek deze angst maar wel je laserfocus en angstgevoelens op iets dat je niet los kan laten tot je 100% bevestiging hebt van iets. En in je hoofd probeer je dat te kanaliseren door er een patroon in te zoeken (als ik die bobbeltjes heb, heb ik dús limpoedeen (?) en dat is dús progressief en dús eindig ik als het derde plaatje in de stages van limpoedeen en dús is het onoverkomelijk dat ik zo eindig).
Bij mij kwam dat uit OCD achtige kant van ADHD vandaan. Ik dacht toen zelf dat ik heel logisch nadacht en ik dacht ook niet iets wat bizar was, maar dat rigide denken en constant zoeken naar feedback (online) en daaruit weer meer angst ontwikkelen is echt een vicieuze cirkel. Dit zit veel en veel meer in je hoofd dan dat er een daadwerkelijk probleem is met je benen of armen.
Klein persoonlijk bewijs: pretty sure dat ik heb wat jij vreest te hebben in het eerste stadium, kwam ik lang geleden al eens achter en ben het vervolgens weer vergeten want je kan er niks aan doen als je het hebt. Fast forward echt 10+ jaar en mijn benen zijn nog altijd hetzelfde, niet ineens progressief dikker geworden, heb er nooit meer bij stilgestaan dus ook niet meer/minder gaan eten/sporten. 10% van de vrouwen heeft het en wss valt het je niet op omdat alleen de allerheftigste gevallen echt super zichtbaar zijn. Als je geen klachten hebt op deze leeftijd denk ik (zeker geen dokter) niet dat je ineens in een stroomversnelling op stage 3 afstevend.
Maar ik zou idd de focus leggen op je gedachtepatronen en angst instinct, denk dat dat een veel groter verschil gaat maken voor je. Ik bedoel dit allemaal echt aardig btw.
25 likes
Ik ga er verder niet meer op in, maar wil je voortaan aub symptomen zeggen/schrijven ipv symthomen. 🥹
11 likes
Wat vervelend voor je! Ik heb zelf nooit xanax gehad en ben over het algemeen niet zo’n paniekeerder, dus mn baseline is misschien anders dan de jouwe. Maar ik herken wel dat haast gevangenengenomen gevoel dat een gedachte over je kan hebben, van ik móét het uitzoeken, ik móét het weten, en dat je hele lichaam dan warm/misselijk/vreselijk is. Heb dat twee keer achter elkaar gehad een aantal jaar terug en toen dokter gebeld, onderzocht op adhd en behandeld daarvoor en sindsdien niet meer meegemaakt gelukkig. Denk dat de eerste een halve dag duurde en de tweede was echt een weekend oid en dacht echt word ik ooit nog normaal, dus ik snap hoe het kan voelen.
Wat mij wel heeft geholpen is veel lezen over adhd (heb ik dus) en ocd (komt veel in de familie voor) en ervaringen van anderen, vooral vrouwen. Bijvoorbeeld adhdwomen op Reddit en dan daar zoeken naar panic , intrusive thoughts, anxiety. Als je het van een ander leest herken je vaak dingen en dan krijg je langzaam aan (hopelijk) door dat het je brein is dat dit doet en kan je het gaan herkennen.
En denk dat je idd wel een afspraak mag maken met een psycholoog en aangeven hoe erg je paniek is, hoe het voelt en uitzoeken wat het precies is (kijk bij mij ocd maar het kan van alles zijn). Je moet niet naar de psycholoog omdat je gek bent, maar omdat het helemaal niet nodig is dat jij zo moet leven en het echt beter kan worden!
8 likes
Ik heb een rood plekje op mn bovenbeen. Het jeukt niet, doet geen pijn en irriteert verder niet. Er lijkt een soort putje in het middel te zitten, maar lastig te zien. Dit is het enige plekje dat ik heb. Zou het scheerirritatie kunnen zijn of misschien toch een schimmelplekje?
-foto weg-
1 like
Wat Lula zegt. Mijn moeder heeft het, mild en niet progressief. Ikzelf heb meerdere symptomen en er is ook verder geen progressie. Gewoon gezond leven, genoeg bewegen. Maar het is maar de vraag of je het hebt, klinkt niet overtuigend, er is geen reden tot zorg. Maargoed, je hebt meer aan tips van forummers qua angsten denk ik.
3 likes
Probeer ajb wat met de adviezen te doen en niet overal een tegenargument op te bedenken.
En wees je er van bewust dat het een paniekaanval gemiddeld 12 minuten duurt. Er is een opbouw en een afbouw natuurlijk.
4 likes
Logica werkt niet op mensen die midden in een - in dit geval al een week aanhoudende- paniekaanval zitten. Haar brein wil per se absolute bevestiging van iets en aangezien dat niet kan in dit geval gaat het zich dan uitten in blijven zoeken en zoeken naar hoe het toch wel kan.
Niks dat er gezegd gaat worden over limpoedeen of de waarschijnlijkheid van een bepaald scenario gaat die ‘jeuk’ oplossen, omdat het paniek is die zich toevallig uit in dit onderwerp. Het had ook over haaruitval of terugtrekkend tandvlees of wat voorn onderwerp dan ook kunnen gaan, de obsessie is een symptoom van de paniek.
20 likes
Knijp het eens bij elkaar, komt er dan een duidelijkere put/dimple? Dan is het een histiocytoom denk ik - EN DAT IS NIKS ERGS.
2 likes
Hahahaha ben oke hoor!
Heb even zitten knijpen en ja klein kuiltje maar niet mega overtuigend.
1 like
Waarschijnlijk omdat het je uiterlijk zou kunnen beinvloeden en je daar veel waarde aan hecht.
Ik snap wat je doet nu, heb zelf add én ocd (top combo). Je zit in een hyperfocus en het feit dat er een kans is op het allerergste scenario ooit zorgt ervoor dat je denkt dat dat waarschijnlijk wel de situatie zal zijn bij jou. Ik raad je aan om wel naar de arts te gaan en met jezelf af te spreken dat die second opinion het verlossende antwoord gaat zijn. Waarschijnlijk heb je het niet en kun je het dan meer loslaten. Daarna is het zaak dat je hulp zoekt voor dit mentale probleem. Ik heb spijt dat ik dat niet veel eerder heb gedaan. Binnen een half jaar was ik er vanaf voor zover dat kan. Succes!
5 likes
Wat naar om te horen dat je zo vast zit in die gedachten!
Ik zou, in tegenstelling tot eerder genoemd in dit topic, niet per se aanraden meer informatie over ADHD, OCS of welk ziektebeeld dan ook op te zoeken. Zoals je zelf al hebt bemerkt is het nu gewoon te sterk en geeft geen enkele uitleg of geruststelling nu rust. En denk dat het ook niet helpt als mensen via internet nu een diagnose gaan noemen als verklaring van je klachten.
Goed om te horen dat je al hulp hebt van een crisisteam, ik hoop dat je snel weer contact met ze hebt en dat ze je verder kunnen ondersteuen. Ik zou wel adviseren te vertellen dat de onrust/paniek nu zo erg is dat je continu kalmerende medicatie nodig hebt om te functioneren, dat zegt wel iets over hoeveel last je er nu van hebt.
Weet niet hoe je sociale situatie is, maar misschien kun je met partner/familie/vrienden contact hebben en wat afleiding zoeken?
Sterkte!
17 likes
Ik heb een heel vervelend probleem, echt al mijn halve leven minimaal: puistjes op mijn billen.
Ik heb er nu weer zo’n 40 en ik weet gewoon niet wat te doen. Mijn billen zijn net een puberwang 
Meestal draag ik strings, maar ook wel andere modellen ondergoed, ze zitten alleen ook buiten het onderbroek gebied. Ik draag broeken maximaal twee dagen, was mijn bed wekelijks en douche elke dag. Ik heb met douchen al 300 verschillende dingen geprobeerd en niets helpt.
Nu het weer zomer is vind ik het extra vervelend, omdat ze dus ook zichtbaar zijn als ik een bikini draag.
Heeft iemand een gouden tip wat ik hier aan kan doen?
Op de rest van mijn huis heb ik overigens nooit puistjes, ook in mijn puberteit amper gehad.
Het kan ook aan bijvoorbeeld je shampoo liggen. Ik had mijn schouders vol totdat ik wisselde van shampoo 