Claire blijft mij verassen met haar main character syndroom. Ze geeft zichzelf complimenten dat ze voor het eerst niet huilend is vertrokken uit New York omdat ze daar ‘hoort’. Denk dat te veel geld en mogelijkheden in je leven ervoor kunnen zorgen dat je toch niet dankbaar en gelukkig kan zijn maar altijd denkt er is meer. Dan denk ik hallo, je hebt een huis in Barcelona (waar je haast nooit bent), Amsterdam (waar je nooit bent), ze woont bij haar vriend ook in een ander huis in Amsterdam. En toch had ze blijkbaar het gevoel dat ze ook in New York moest wonen. Rupsje nooitgenoeg. En ik vind dat er in Amsterdam een regel moet komen dat als je niet vast woont in je huurhuis voor minimaal zoveel maanden je geen huis meer mag huren, er is zo een enorm tekort in Amsterdam.
En ik ben ook benieuwd hoe het gaat met haar vriendinnengroep die ze op Bali heeft leren kennen, waar ze in een paar dagen tijd ‘familie’ mee is geworden en zeker wist dat ze die nog heel vaak ging zien. Nooit meer wat van gehoord. Dan denk ik, dat gevoel krijg je op vakantie, dat je open en eerlijk bent naar mensen. Ik dacht in hostels ook vaak wij klikken zo wij gaan elkaar nog wekelijks bellen > gebeurt niet. Ook in New York, ze woonde daar vaak als stagiair, dan kun je betaalbaar op kamers wonen. Of ze deed korte tijd erna airbnb’s. Maar als je daar echt gaat wonen, ook als je wat geld hebt te besteden, dan is het best zwaar. Het is heel erg duur, je kunt er niet zomaar werken, je krijgt echt niet zomaar een visum als influencer, veel armoede op straat. Zij filmt alleen maar de toeristen/influencer dingen. Vond de reactie van haar beste vriend ook heerlijk toen ze vroeg waarom hij niet een instragramtrend broodje kende, hij keek haar aan en zei dit is New York hier is zoveel ik ken echt niet alles. Toen dacht ik kijk dat is een echte New Yorker, die gaat niet op zoek naar alle instagram trends. Jij bent een passant die op zoek gaat naar trends, er filmpjes van maakt en doet alsof je een echte New Yorker bent.
