Oké, ik ben klaar. Tijdens de hele docu had ik eigenlijk steeds een soort gesprek met mezelf, maar waarom doe je dit eigenlijk?
Ik merkte ook dat ik me een beetje begon te ergeren aan de ‘grappende’ gesprekken met Dave. Je maakt een docu over zo’n zwaar onderwerp, en het oogt alsof je het allemaal maar grappig vindt, want “ik doe het nu toch niet meer”
. Ik kreeg daar echt errors van. Ook straalde haar lichaamstaal voor mij uit alsof ze er trots op was.
Waarschijnlijk komt dat ook doordat ik het probeer te begrijpen en het automatisch vergelijk met hoe ik zelf met dingen omga. Ik ben me er ook van bewust dat weglachen een vorm van coping kan zijn, dus ergens snapte ik dat wel. Alleen bleef het daar zó lang bij, dat ik op een gegeven moment niet meer kon inschatten of het echt coping was of niet.
Daarna had ik zoiets van oké, misschien begrijp ik deze stoornis gewoon niet goed genoeg. Zelfs tijdens haar therapiesessies bleef het voor mij onduidelijk, omdat ze alles met een glimlach vertelde. Pas in de laatste minuut werd ze wat opener, vooral omdat Dave daarop aandrong, maar toen was de docu eigenlijk al voorbij. Daardoor heb ik nog steeds het gevoel dat ik het niet helemaal begrijp vooral omdat ze iets wilde betekenen. En misschien omdat ik er zelf niks mee te maken heb maar wat dan precies?