Ik moet zeggen dat ik die financiële plaatjes ook wel confronterend vind. Ik heb echt een prima baan, maar ik zie dan pas goed dat het nogal uitmaakt voor je besteedbare inkomen of je kosten kan delen.
Daarop aansluitend: mensen opperen de laatste tijd wel eens of ik niet een tijdje minder kan gaan werken vanwege veel zorgen in de familie. Dat is misschien goed bedoeld, maar ik vind dat zó zuur om te horen van tweeverdieners. Ik zou daardoor op termijn echt flink in de knel kunnen komen. Terwijl: waarom komen die familie zorgen (ziekenhuisbezoeken bijvoorbeeld) überhaupt bij mij terecht? Jawel, omdat mijn familieleden met een eigen gezin allemaal geen thuis geven.
Ja ik vind het ook confronterend. Terwijl we eigenlijk ongelofelijk trots op onszelf mogen zijn dat we het in ons eentje redden. Maar het is zoveel fragieler allemaal dan als je met z’n 2en geld verdient.
Ik herken ook wat je zegt over minder werken om zorgtaken over te nemen. Ik heb een sibling met een verstandelijke beperking, dus de zorgtaken komen ook sowieso bij mij terecht. En dan voelt het zo kwetsbaar allemaal, zonder “vangnet”.
Ik vind de zaterdagavond vaak best confronterend om alleen thuis te komen/zijn.
Andere dagen heb ik dit nauwelijks of vele malen minder.
Heel herkenbaar. Ik ga ook graag eens uit, maar de meeste van mijn vriendinnen zitten in een relatie en houden de zaterdagavond voor hun partner.
Ja ik vind het dan best confronterend.
Vandaag heb ik er ook last van en ik weet niet goed wat ik eraan kan doen.
“Fijn” dat het herkend wordt.
Een van de dingen die ik toch wel mis aan een relatie (naast de obvious) is dat als je ziek bent er iemand is die boodschappen voor je kan halen/soepje warmen/thee zetten.
Deze ingeving komt eigenlijk door m’n baas. Toen ik hem vanochtend liet weten ziek te zijn, vroeg hij of ik verzorgd werd. Hij weet dat ik alleen ben dus tja ![]()
Wat een lieve vraag van je baas. De mijne zucht alleen en zegt diep geïrriteerd: oké…
Maar heb je vriendinnen die dit voor je doen? Ik heb met 3 vriendinnen die dichtbij wonen een soort verbond dat we elkaars boodschappen doen, mocht iemand ziek zijn. We hebben elkaars sleutel voor noodgevallen enzo.
Ik heb wel een aantal vrienden die soort van in de buurt wonen, maar eigenlijk is de vriendschap nog niet op het punt dat ik dit zou vragen.
En bof zeker met m’n baas, alleen dit soort vragen denk ik van ‘oh, ja, dat zou handig zijn maar helaas’
Sinds gisteravond besef ik dat ik affectie mis. Iemand gaf me een knuffel en tussen ons is verder alles 100% platonisch, maar het duurde seconden lang en ik kon daar echt nog wel even in zijn armen blijven staan. Ik denk wel dat ik een iniemini crush op hem heb (niet door die knuffel lol, maar we werken al een tijdje ergens aan met een groep).
Mijn leed is mini leed, want ik vind single zijn momenteel best fijn en ik heb genoeg scharrels die ik kan appen, maar ik mis nu even iemand die écht voor me gaat
Weten jullie welke vraag ik zat ben? “iS HiJ gEEn LeUkE mAn VooR jOu” wanneer je over een willekeurige man vertelt waar je vooralsnog alleen platonisch contact mee hebt. Zo van: OMG EEN MAN AANVALLUH ![]()
Vreselijk ja! Mijn antwoord was altijd nou nee en als iemand dan bleef aandringen ofzo zei ik gewoon joh als je m zo leuk vind neem je t m toch lekker zelf. Doei
Ik twijfel of het in dit topic hoort. Twee jaar terug heb ik een tijd met iemand gedate, maar dit kwam te snel na mijn vorige relatie. Uiteindelijk kreeg hij een relatie en hadden we nog contact gehouden. Vriendschappelijk, maar dat werkte niet. Nu twee jaar later merk ik dat ik nog steeds regelmatig met hem bezig ben. Ik probeer vanalles om het van mij af te zetten. Ik doe leuke dingen, ik ben eigenlijk heel blij met mijn leven en ik ben aan het daten. Ondanks dat, blijft het toch regelmatig terug komen. Ik ben bijna op het punt dat ik denk, misschien moet ik contact zoeken. Al weet ik ook niet eens wat ik daar uit zou willen halen. Iemand nog tips?
Ah lastig zeg! Als hij nog steeds in de relatie zit zou ik persoonlijk geen contact met hem opnemen. Maar misschien weet je niet of hij wel/niet single is momenteel?
Nee, dat weet ik ook niet en eigenlijk wil ik ook geen contact opnemen zonder dat ik zelf weet wat ik daarmee wil bereiken.Ik wil nu vooral van het gevoel af.
Ik vind de meest irritante opmerking na m’n break-up echt ‘ach meid, je bent nog zo jong, er zijn nog zoveel andere mannen’. Ja, ik zeg ook niet dat ik denk dat ik nooit meer iemand vind toch? Laat me even wennen aan het idee van single zijn en hem niet meer hebben.
En over single zijn gesproken. Ik weet niet wat er in de lucht hangt, maar in mijn omgeving worden zoveel relaties verbroken op het moment. Echt gek ineens zo allemaal na elkaar.
Zit alleen stiekem heel erg te hopen dat m’n sexting buddy van voor m’n relatie ook binnenkort weer single is
schaam me dood dat ik daar zo op zit te hopen. Maar ik heb die spanning echt nodig of zo. En ik wil het alleen van hem. Hij heeft me wel gedeblokkeerd op Snapchat deze week geloof ik dus geen idee wat dat te beteken heeft.
(Ik weet ook niet zo goed meer in welk topic dit hoort eigenlijk… geen relatie meer, ook niet puur break-up meer, maar ook nog niet daten. Dus dan maar hier denk ik)
Er is op dit moment een man die lichtjes laat merken dat ie me misschien wel ziet zitten (een collega). Van die flauwe grapjes maken, interesse tonen en dingen vragen, steeds blikken over en weer, een beetje plagen maar ook gewoon langslopen (extra vaak) om te kletsen. En aan de ene kant vind ik het heel leuk en spannend maar aan de andere kant denk ik: iehhh ga weg!! Kom niet in mijn bubbel!! Omdat ik al zo lang single ben en eigenlijk nooit (ook niet op dit moment) op zoek ben naar iemand.
Er is een jongen die niet superbekend is maar ongeveer 100.000 volgens heeft op insta (in de culturele sector) en ik vind hem zo gigantisch leuk. Ik heb hem af en toe complimentjes gestuurd en daar reageerde hij aardig op maar er kwam niet echt een gesprek uit. Maar op de een op andere manier blijft hij in mijn hoofd zitten en ik wil heel graag een keer naar zijn voorstelling gaan om hem te leren kennen maar ik voel mij dan zo een stalker. Ik volg hem al twee jaar op instagram en heb in die twee jaar misschien vijf keer een berichtje gestuurd en een aardige reactie gekregen maar meer dan dat niet. Wat vinden jullie? Moet ik mijn best doen om een keer naar een voorstelling van hem te gaan of moet ik het laten gaan omdat hij duidelijk niet geinteresseerd is?
Misschien beter een keer vragen of hij een drankje wil doen, ipv maar zijn show?
