Ik kan echt heel goed alleen zijn (op vakantie gaan, naar concerten gaan, naar de bios, buiten de deur lunchen etc.), maar sommige dingen zijn gewoon niet leuk alleen. In een restaurant eten, een nachtje weg in een hotel, een strandwandeling. En ik heb wel vriendinnen, maar die doen dat soort dingen dus liever met hun vriend, en ik doe het liever niet alleen dus dan doe ik het dus nooit meer terwijl ik het wel heel leuk vind.
En ik vind het ook zo bizar dat iedereen die in m’n omgeving aan het daten is gewoon heel snel ‘succes’ heeft. Dat ze gewoon meteen iemand treffen die ze leuk vinden en dat de ander dan ook gewoon denkt van ‘oh leuke meid, eens kijken waar dit heen kan gaan’ en het dan ook gewoon een kans geeft.
En bij mij gaat het dan zo:
“Ik vind je echt een leuke meid maar ik merk dat ik nog niet over m’n burn-out heen ben en dat afspreken me nu gewoon te veel energie kost”
“Ik heb het echt heel leuk met je gehad, maar ik wil wel eerlijk met je zijn. Ik heb ook iemand anders ontmoet en ik wil eerst kijken wat dat kan worden”
“Ja kijk ik vind je wel leuk enzo, maar ik wil dan eerst alleen fwb zijn. En ik ga dan ook gewoon nog met andere meiden daten, ik wil wel dat je dat weet. En dan heel misschien als we het echt leuk hebben dan kan het misschien serieuzer worden, maar ik ga niet meteen daten opgeven”
En ik weet echt dat ik nog jong ben en dat ik nog heel wat jaren heb. Maar ik wil uiteindelijk gewoon héél graag huisje boompje beestje en iedereen om me heen is daar al naar op weg en ik sta als enige nog gewoon helemaal op 0. En ik vind het heel frustrerend dat er gewoon niemand is die mij überhaupt een kans wil geven en dat het altijd ‘ja je bent wel leuk, maar…’ is.