Ik heb dit ook, zeker bij mensen waar ik niets mee heb, maar ook bij mensen waar ik wel iets voor voel of wel gevoelens voor kan ontwikkelen, maar al op voorhand weet dat het niets wordt of dat er te veel issues zullen zijn (bv. kinderwens, andere manier van in het leven staan, etc.). Ik ben gewoon te comfortabel in mân single leven om daar veel aan te veranderen voor iemand die daar niet vlot in past (= vast niemand, haha). Ik vind het soms ook wel leuk om te flirten, maar vanuit het idee dat het toch niets wordt. Eens er iets uitgesproken wordt, moet ik er niets meer van weten. Dan ben ik vooral verveeld dat het âspelâ verpest is, want ik zie er toch niets van komen. Ik heb ook wel bindingsangst, maar dit voelt voor mij nog wel anders (al is de grens tussen niet proberen vanuit comfort of niet proberen vanuit bindingsangst wel wat vaag, want wanneer is het niet meer het één, maar wel het ander?). En misschien is het gewoon dat ik niet genoeg voel voor de ander.
(@Zemraluani trouwens)