Hi allemaal! Ik lees al een tijd mee op dit forum en topic, en ik haal er veel steun uit om te zien dat jullie je in vergelijkbare situaties verkeren, en het ook echt goed kan komen.
Zelf zit ik in nogal een lastige situatie, waar ik ook zelf schuld aan heb. Misschien hebben jullie advies over hoe ik hiermee moet omgaan.
Ik ben al een paar jaar vrijgezel, na een relatie van ruim 3 jaar gehad te hebben (was toen nog wel erg jong). Wel dates en scharrels gehad in de tussentijd, maar ik kwam niemand tegen waaraan ik me officieel wilde verbinden, en ik word ook niet snel verliefd.
Tot een jaar geleden ik gevoelens begon te krijgen voor het broertje van een âvriendinâ. In die tijd ging ik nog niet heel veel met haar om, zag haar zeker niet elke maand en zag haar alleen in groepsverband. Het begon als een one night stand na een dronken avond, maar het was van beide kanten al snel duidelijk dat er meer speelde. Omdat ik het in eerste instantie zag als een uit de hand gelopen one night stand wilde ik het haar niet vertellen, omdat ik het een beetje gĂȘnant vond en niet dacht dat er ĂŒberhaupt toekomst in zat. De eerste paar maanden spraken we toch steeds meer af en knaagde het gevoel tegenover mijn vriendin. Tegelijkertijd begonnen die vriendin en ik ook steeds closer te worden. Het werd dus steeds ingewikkelder voor mij om dit voor me te houden.
Op dat punt besloot ik met de jongen te overleggen over eventuele toekomst van onze relatie. Hij vertelde mij dat hij geen gevoelens voor me had, waar ik natuurlijk erg door was gekwetst. Mede hierdoor besloot ik het nog steeds stil te houden tegenover mijn vriendin omdat het nu toch geen rol meer speelde, en ik nam afstand van hem.
Nadat ik dit had gedaan begon hij steeds weer aandacht bij me te zoeken. Omdat ik nog steeds gevoelens voor hem had ging ik in mee (heel zwak, maar had toch behoefte aan zijn aandacht). We begonnen weer af en toe af te spreken. Zo ging dit proces door, dan nam ik weer afstand omdat hij niet voelde wat ik voelde, en dan sprak ik toch weer met hem af omdat ik toch heel graag bij hem was.
Dit proces is tot een maand geleden doorgegaan, toen heb ik hem een bericht gestuurd waarin ik uitlegde dat het voor mij niet werkt omdat we niet hetzelfde voor elkaar voelen. Heb hem geblokkeerd op social media waardoor hij mij ook niet meer kon contacten. Ondertussen is zijn zus een goede vriendin van mijn geworden en voel ik me hier zo ontzettend schuldig over dat ik dit al een jaar tegenover haar verzwijg.
Nu kwam ik gisteren mijn vriendin tegen (met jawel haar broer/ex-scharrel). Ik ben het expres niet uit de weg gegaan en we hebben met anderen erbij wat gedronken. Toen zij weg waren heb ik met de jongen in kwestie gepraat, en hij heeft uit zichzelf zijn excuses aangeboden. Hij vertelde dat hij me mist en dat hij me niet goed heeft behandeld. Hij vroeg om een tweede kans.
Het ding is dat wij zoân ontzettende aantrekkingskracht tot elkaar hebben dat het bijna niet tegen te houden is. Ik geloof hem dan ook niet dat hij geen gevoelens voor mij heeft, want uit heel veel dingen blijkt dat dat wel zo is. Hij gaf aan zelf niet goed te weten wat hij wil, hij is ook jonger dan ik ben.
Nu hebben we besloten dat ik voor mezelf moet kiezen (hij vond het een goede keuze, ondanks dat hij me mist en wil zien). Ik weet stiekem wel dat dit het beste is, maar omdat we het liefste wel bij elkaar willen zijn voelt het zo verkeerd.
Doe ik hier goed aan? Need some advice. Sorry voor de immens lange tekst.
