Je bent 26. Het leven begint dan pas. Zo ouderwets en vervelend dat mensen daar op zo’n manier een mening over hebben.
Zo, maar dit!!! Ik kreeg eind vorig jaar Facebook berichten van 2 onbekende gozers. Beide gesprekken begonnen normaal, maar uiteindelijk bleek eentje extreem co-dependent te zijn (zeggen dat hij van me houdt zonder me ooit gezien te hebben + lachend erkennen dat hij inderdaad heel snel gaat, letterlijk toegeven dat hij eenzaam is en iemand nodig heeft) en de ander bleek een fetish te hebben voor vrouwen zoals ik. Ik dacht: ik sta ervoor open en ga reageren, maar nu heb ik me voorgenomen dat nooit meer te doen. 
Gewoon beetje sjoemelen met je leeftijd, net als mannen op datingapps regelmatig!
Er is wat familiegedoe en vrienden die het moeilijk hebben en ik zou hier gewoon graag even over willen praten en vervolgens even een knuffel krijgen.
Maar helaas dat gaat hem voorlopig niet worden.
Huilend in bed en mijn hoofd vol met gedachten over personen, situaties en het alleen zijn. Mijn hele hoofd is zo’n wirwar aan dingen waar ik mee zit dat ik er niet meer uit kom. Er is één persoon met wie ik het liefst zou willen praten die ik misschien morgen zie (maar misschien ook niet) omdat hij een grote rol speelt in deze situatie maar zijn reactie kan ook geheel averechts werken. Nogal in de knoop, het iig half van me af typen helpt tegen het huilen
Ahh, meissie…
Sinds na de lockdown ben ik nu al een paar keer met een vriendin (ook single) iets gaan drinken in een bar. We zijn beiden 29. Al iedere keer krijgen we best wat mannelijke aandacht, maar altijd van zoooo’n jonge kereltjes (meestal 20-23, bij uitzondering eens 24-25). Het gaat me zelfs niet om het getal maar je zit in een hele andere levensfase. Aandacht van iemand die op zijn minst in de buurt komt van mijn leeftijd zou wel eens fijn zijn.
Omg dit heb ik ook zo erg. Nu een paar keer op het werk gehad (sowieso best awkward) maar alle keren echt kerels van begin 20? Waar blijven de knappe, leuke, volwassen kerels
?
Heeel herkenbaar! Waar zit het hem in? Soms heb ik het gevoel dat alle volwassen 25-35ers net zijn gaan samenwonen of geen ballen hebben om iemand aan te spreken.
@Berlin @Pudding Oef ik dacht dat ik de enige was
Ik gun het jullie natuurlijk niet maar het is wel geruststellend dat het herkenbaar is.
Het is precies alsof alle 25-35-jarigen opgesloten zitten. Ik ben ook al te veel kereltjes van 20 tegengekomen die me willen overtuigen dat “dat leeftijdsverschil nu echt niet zo erg is hoor”. Terwijl het voor mij echt aanvoelt alsof ik een oma ben in vergelijking met hen haha.
Ja, dit heb ik dus ook altijd… Helpt ook niet dat ik er jonger uitzie dan dat ik ben.
Haha oh ja ik was in juli in een cafe en toen had ik een 23-jarige achter me aan die ook vond dat t leeftijdsverschil niet boeide, terwijl ik echt dacht eeuhhh ik ben 31 bijna 32
Mensen proberen mij altijd te koppelen aan jonge gasten. Met daarbij de klassieker “daar voel je niets van hoor!”. Hi ha ho. Is toch niks geks aan dat ik als -bijna dertiger- niet op zoek ben naar iemand van 20? Kom op zeg.
Haha zo heerlijk herkenbaar dit. Vooral bij mij in de sportschool word ik steeds aangesproken
tis wel vleiend maar ik ben daar echt niet naar op zoek nu eigenlijk
Ik denk persoonlijk dat ik nog een te vrije indruk maak voor de mannen van 30+ die ook wel wat serieus willen. Ik heb wel eens gehoord dat ik teveel seks uitstraal, terwijl ik mezelf vaak ook juist wel een beetje te serieus kan nemen, maar sociaal gezien ben ik wel echt een beetje Life of the party soms…
Haha shit ik maak die grap ook wel eens, maar zou dan weer niet iemand koppelen met zo’n jong iemand. Meer als we uit zijn oid en een leuke jongen/man een stuk jonger blijkt ofzo
Ik ben echt mannen moe.
De afgelopen tijd begin ik er serieus aan te denken dat de liefde er wellicht gewoon niet in zit? Zo’n deprimerende gedachte
Heb nog nooit een échte relatie gehad. Alleen de fases ervoor die maanden duurden. Ik ga bijna denken dat er iets mis met mij is. Maar wonderbaarlijk genoeg zitten mijn meeste vrienden in dezelfde situatie
Waar gaat het mis?
Ik heb zo’n lange tijd niets anders gedaan dan op mijzelf gefocust en nog steeds niemand ontmoet. De dating-apps en ik hebben een moeilijke relatie, ik ga van date naar date zonder dat het ergens op uitloopt of dat de mannen dan opeens niet meer geïnteresseerd zijn. Vraag me af waarom ik het überhaupt nog doe. Dit is echt veel te veel werk.
En de berg aan eten dat ik weg mieter elke week omdat ik in mijn eentje niet snel genoeg kan eten, herinnert mij ook constant aan het alleen zijn.
Single zijn is ook nog eens duur 
Het helpt niks maar I totally feel ya.
Had dit weekend ook weer echt even zo’n moment dat ik me gewoon niet voor kon stellen dat ik óóit nog echt verliefd ga worden en dat diegene dat dan ook op mij is. Mega deprimerend.
Herkenbaar. Ik vraag aan elke 20-jarige die het bij me probeert hoe oud dat ze denken dat ik ben… Meestal krijg ik als antwoord max. 25, maar omdat ik er meestal al een disclaimer bij zeg dat ik ouder ben dan ze denken, anders zouden ze me eerder 22 of zo schatten. Helpt inderdaad niet om er jonger uit te zien. Ik heb echt een beetje “jongetje” vibes bij hen, voelt een beetje vies en fout zelfs. Niet dat ik wil judgen op relaties met leeftijdsverschillen maar het type dat gesprekken met me aanknoopt zit echt nog in die ‘net uit de middelbare school yolo’-fase, terwijl ik toch al op een ander punt in mijn leven ben (carrière aan het maken, kinderwens…). Anderzijds hoor ik ook soms wat @Sterrenkijker zegt, hoewel ik me ook niet zo voel.
En ook herkenbaar wat @Nestley_Toulhouse zegt i.v.m. moeilijke relatie met datingapps en dat er niets serieus van komt. Ik zou zo graag nog eens (wederzijds) verliefd worden. Dat is zo lang geleden dat ik het me ook nog moeilijk kan voorstellen.
Naar hè! Hallo, Goden van de wereld, gun ons ook eens wat romantische liefde, ja!
k denk nu bij elke date die een beetje leuk is al dat ik me maar niet moet hechten omdat het dan minder pijn doet. En dat is tot nu toe de best werkende tip van het jaar
Hoop alleen dat ik niet langzaam ‘verhard’, straks ben ik onbewust mijn eigen ruiten aan het ingooien omdat ik stiekem meer afstand neem dan ik zou willen… 
@flalamingo eigenlijk vind ik het stom om online te daten omdat ik het idee heb dat het dan veel meer tijd kost om iemand te leren kennen en ik wil dat best doen maar ik heb het idee dat mannen wellicht zoiets hebben van: ik voel niets op de eerste date, dus dan wordt het ook niks. En iemand die je vanwege een hobby ofzo ontmoet, leer je veel sneller en beter casual kennen.
Oh ik vind dit zo herkenbaar wat je zegt over mannen die gelijk iets willen voelen en dat dan niet hebben op de eerste date, dus is het klaar. Ik wil ook niet zeggen dat ik gelijk wat voel maar ik vond het gezellig en zou het niet erg vinden om elkaar nog een keer te zien om het verder te ontdekken, maar blijkbaar heb ik dan al de boot gemist.
@flalamingo voor mij is het inmiddels 5 jaar geleden dat ik uit een relatie kom, meer dan 10 jaar geleden dat ik in een relatie stapte. Toen was ik nog een tiener, nu ben ik 30. Ik vraag me best vaak af of verliefd worden nog wel bestaat. Maar om me heen gebeurt het gelukkig wel, dus ik heb t nog niet opgegeven