Ik vind het ZO heftig dat ik als single gewoon geen enkele kans meer maak. Ik heb echt jaren lang flink gespaard en ik heb zelfs de ‘jubelton’, en ging daarmee vol zelfvertrouwen (ha) en bijna ‘privilege schaamte’ vanwege de hulp van mijn ouders naar de hypotheek adviseur.
Nou, ik ben haast jankend naar buiten gegaan. Wat een deceptie, ik maak alleen geen schijn van kans. Helpt ook niet dat ik ondernemer ben. Ik verdien, vind ik, best heel goed maar door allerlei haken en ogen telt het allemaal niet mee en kom ik niet eens in aanmerking voor een leuk appartement.
Ik heb het allemaal zo voor me gezien en het is zo in gedrild dat je een koophuis ‘moet’ hebben op een bepaalde leeftijd. Om mij heen lijkt iedereen dat ook gewoon te lukken, wat doe ik dan verkeerd? Ik werk hard, heb jaren lang gespaard, altijd netjes mijn huur betaald, zelfs geen studieschuld. En het is nog niet genoeg.
En dan komt mijn 18 jarige neefje aan die volgens creatieve regelingen met zijn baas en onderneming nu een nieuwbouw appartement heeft gekocht. Ik betrapte mezelf op enorme afgunstigheid en haat dat aan mezelf, maar poe wat merk ik dat ik het lastig vind dit te accepteren.
Ik weet in elk geval wel dat ik een deel van mijn spaargeld lekker over de balk ga smijten om eindelijk die droomreizen te gaan maken die ik al jaren wil maken. De tijd van een koophuis ga ik toch nooit meer meemaken vrees ik 