Wij gaan maandag toch kijken bij dit huis. Het ligt op onze droomlocatie (dé straat waar we altijd dromerig doorheen lopen) en hebben zelfs een keertje voor dit huis gestaan van “wat als dit ooit te koop komt”. Ik vind het zo moeilijk dat de prijs dus 1,5 ton gestegen is, en dat we dat dus wel zullen moeten gaan neerleggen als we dit huis willen. Het irritante is dat het niet een mega groot huis is, namelijk “maar” 110m2. In theorie wel groot genoeg voor twee kinderen maar voor dit geld?? Zijn bang dat we spijt gaan krijgen / de prijzen nog verder stijgen en we dan denken “hadden we t maar gedaan toen” omdat het zoooo ons droomhuis is. Maar ook dat we spijt gaan krijgen als we dit wel doen.
Vraag me met name af of er nu alsnog een gek gaat zijn die een ton overbiedt. Kan het me gewoon níet voorstellen; want dat betekent 6+ voor een huis van 110m2. Dat is gekkenwerk. Dus we denken eraan rond de vraagprijs te bieden want heel veel meer kunnen we ons niet veroorloven. Maar allemachtig wat een geld. Ergens wil ik dit ook helemaal niet 
(En ja, ik weet dat ik al van heel veel geluk mag spreken dat we een hypotheek als dit überhaupt kunnen krijgen)
Einde dagboekpost, maar moest het even kwijt.
wat goed! Hebben jullie veel moeten overbieden? En/of zonder voorbehoud van financiën geboden?
