Even niet over onze Najib maar waar komt dat gezegde ‘de heuvel waarop ik ga sterven’ vandaan? Ik ken het Engelse gezegde maar ik lees het alleen hier in het Nederlands. Wie heeft dit verzonnen? Waarom wordt het zoveel gebruikt?
Edit: Hahahaha ik ging even zoeken naar het spreekwoord op dit forum maar alleen jij gebruikt het. Echt elke keer jouw avatar erbij.
Omdat het zo goed is, het dekt de lading perfect. En het komt toch gewoon uit het Engels. Is niet verzonnen
Even zoekende op het forum kom ik uit op een post van mijzelf van November vorig jaar als eerste moment dat het hier gebruikt werd.
Alle resultaten die ik vind zijn trouwens mijn Posts, maar misschien gebruiken andere mensen het inmiddels ook. Wat kan ik zeggen? Ik ben een voorbeeld voor velen.
Zeker weten.
Ik denk dat ik deze maar moet integreren in een les Nederlands. Vragen wat zij denken dat dit gezegde inhoudt. 
Het ligt hier/er maar net aan hoe je wat hij zegt interpreteert. Je kunt ook denken dat Marokkanen en Surinamers ‘in the moment’ leven en dus niet alles in het leven ver van tevoren willen vastleggen. Maar dat betekent dus ook dat er soms geen plek meer is in de zaal. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt.
Hij zegt hier namelijk niet Marokkanen en Surinamers zijn lui en weten niet hoe of dat ze op tijd moeten reserveren. Hier lijkt hij in mijn ogen gewoon diverse culturen uit te lichten waardoor je andere reacties ziet op een show.
Ik vind het ook jammer dat deze zinnen eruit worden gepikt. Want als je het hele interview leest is hij ook kritisch op Marokkanen, zijn eigen cultuur en afkomst. Nu wordt er net gedaan alsof hij tegen een bepaalde groep is of hen onderuit probeert te halen. Maar realistisch gezien is de media nu gewoon bezig met een opstootje regelen voor de views.
En daar moeten wij wel doorheen blijven kijken, vind ik.
Ik merk dat ik de grens tussen culturen vieren en (positief?) racistische gedachten lastig vind.
Ik werk met veel verschillende afkomsten en we houden uit respect voor hun cultuur rekening met gespreksvormen bijvoorbeeld, daar hebben we zelfs een training op gehad van Hofstede. Maar daarmee maak ik dus wel actief onderscheid in afkomst in hoe ik met mensen om ga en doe ik constant aannames. Vanuit een goed hart, maar het gebeurt wel.
Ik schaam me ook kapot voor de samenstelling van onze directie. Sta je bekend en profileer je jezelf als meest diverse schoonmaakbedrijf, bestaat je directie uit 4 witte mannen van middelbare leeftijd. Gingen er laatst 2 weg, wat kwam ervoor terug? 2 witte mannen van middelbare leeftijd.
Helemaal geen impopulaire mening dit hoor, maar het gesprek ging al een poosje over racisme en ik moest het even ergens kwijt en ben nog niet begonnen aan het white privilege topic dus wil daar (nog) niet binnen komen met opeens een random TedTalk.
Nou ja, dat is dus wat ik me afvraag. Of het moment dat ik onderscheid maak tussen hoe ik met mensen om ga niet ook racisme is.
Voorbeeld: van Turkse of Marokkaanse medewerkers accepteren we “insha’Allah” (als God het wil) niet alleen als antwoord op of ze willen komen werken het weekend, we gaan er ook direct vanuit dat het eigenlijk ‘nee’ betekend en we een ander moeten vragen. Omdat we weten dat ze ‘als god het wil’ meer gebruiken als veilige nee, omdat ze geen echte nee willen zeggen tegen hun baas. We komen er niet eens op terug, we vragen verder niets, het wordt geaccepteerd als antwoord en we zoeken verder.
Als we een Nederlander vragen of ze willen komen werken en we krijgen een ‘nou dat weet ik nog niet hoor’ dan wordt er toch vaak doorgedramd, want dat is geen nee.
Of: als we een medewerker vragen of ze ervoor open staat avonden te werken en ze gaan thuis overleggen en komen de volgende ochtend terug met enkel een klein nee schudden en verder geen context weet ik dat ik er nooit meer naar mag vragen. Ze zullen namelijk nooit mij teleurstellen door dan niet nog een keer te gaan overleggen, maar een tweede keer hetzelfde overleggen thuis kan een heel vervelende avond voor ze opleveren. Bij een Nederlander zou ik er toch weer op terug komen of verder in gesprek gaan waarom dan niet en of we samen een oplossing kunnen vinden voor wat ze tegenhoudt. Ik zou er ook een jaar later best nog eens naar kunnen vragen.
Liegen accepteer ik ook van andere culturen, omdat me geleerd is dat dat in andere culturen vaak is uit respect naar mij, voorkomen van teleurstelling en eigen eerbehoud.
Dat ik het positief racisme noemde met een vraagteken was omdat ik me afvroeg of positief onderscheid naar andere culturen niet ook racisme is. En ik vraag me af of ik door dit soort trainingen zo te volgen niet teveel in aannames en wij en zij blijf denken en dat niet eigenlijk dus juist meer negatief is dan positief en ik ten onrechte denk dat ik respect toon en het goede doe. Het is geen vraag aan iemand hier ofzo, maar het is gewoon wat me bezig houdt ook nu.
Maar hoezo gaan jullie er bij iemand met een niet-Nederlandse achtergrond na een “nee schudden” ervan uit dat ze mishandeld zullen worden als ze het nog eens vragen en wordt iemand met een Nederlandse achtergond in een gesprek gepusht? Die kan toch net zo goed klappen krijgen thuis en die moet het wel delen?
Dat is toch ook een vreemd vooroordeel, no hate.
Hahah lijkt me kristalhelder
Ik zeg niet dat ze geslagen worden of mishandeld, ze hebben dan vaak geen fijne avond thuis zei ik. Daarmee doelde ik op dat in die culturen het vaak niet oké is om een tweede keer iets te vragen wat al besproken is. Dat wordt als respectloos gezien en laat zien dat ze niet hebben geluisterd naar de argumenten de vorige keer. Alsof dat eerste gesprek niet waardevol genoeg was en de gezamenlijke beslissing niet gerespecteerd wordt.
In bepaalde situaties in Nederland kan dat ook zo zijn en kan iemand misschien zelfs mishandeld worden, maar over het algemeen zal iemand dan niet nog een keer zelf het gesprek openen thuis, maar gewoon tegen de leidinggevende zelf al zeggen dat nee gewoon een nee blijft. In die culturen is dat niet acceptabel vanuit hunzelf en moéten ze van zichzelf nog een keer het gesprek openen thuis uit respect voor de leidinggevende, ook al weten ze dat ze daarmee geen respect voor thuis tonen.
En natuurlijk ‘pushen’ we ook een Nederlandse medewerker niet trouwens, verkeerde woordkeus van me, maar we gaan vaak wel verder in gesprek of nogmaals in gesprek na een langere tijd.
Ik heb geen training gehad in hoe om te gaan met mensen uit de Bible belt en nog nooit van DV gehoord, dus daar kan ik geen antwoord op geven.
Maar wel een training omgaan met Marokkaanse mensen? Ik vraag dit uit interesse trouwens!
Ja, meerdere culturen kwamen er in terug. Het is voor mij wel al 3 jaar geleden en in de praktijk werk ik voornamelijk met Turkse en Marokkaanse mensen dus dat is het beste blijven hangen, maar het was veel meer dan dat.
Het was een interne 2-daagse training gebaseerd op Hofstede z’n culturele principes met meerdere gastsprekers uit verschillende culturen. Was echt mega interessant en heeft me de afgelopen 3 jaar heel vaak geholpen bij moeilijke gesprekken en met meer begrip hebben en zelf op een juiste manier organiseren hoe mensen begeleid worden etc.
Ik ken DV alleen vanuit uitnodiging voor bruiloften. Hoe wordt het verder nog gebruikt / toegepast? Best benieuwd naar… hoor het nooit iemand zeggen eigenlijk?
Ik zie het regelmatig bij gereformeerde christenen, voor (vrijwel) alle uitspraken over de toekomst. Behalve DV wordt ook wel eens ‘bij leven en welzijn’ gebruikt. Ik weet niet zo goed wanneer je dat ‘moet’ zeggen maar kan me voorstellen dat als je daar mee opgroeit dat vrijwel vanzelf gaat.
Het wordt (in mijn ervaring) niet echt in spreektaal gebruikt. Maar inderdaad op uitnodigingen, of bij een aankondiging van een vergadering. ‘We vergaderen DV op 6 juni aanstaande’
Ik geloof niet dat mensen het gebruiken op dezelfde manier als hoe insha’Allah gebruikt wordt.
En waarom is het ok om bij een Nederlandse verkapte ‘nee’ door te drammen?
(niet bedoeld als waarom zij wel en wij niet, maar als toevoeging)
Jaa zeker elke keer maar weer haha.
Mijn oma zegt heel vaak: zo de Heer wil en wij leven