Er zijn al veel terechte dingen gezegd over je post, dus ik ga alleen in op dit stukje wat ik ook zo tekenend vind voor je onbegrip. Ik kan slecht tegen prikkels. Soms lig ik wekenlang in een donkere kamer. En alsnog pak ik dan mijn mobiel. Om contact te hebben met mensen en idd op instagram scrollen. En ook naar die accounts te kijken waarbij mensen posten over hun aandoening. Omdat dat mij steunt/ik me minder alleen voel in het ziek zijn en ik er vaak tips uithaal hoe ik ermee om moet gaan. Als ik dan mijn telefoon weer weg leg weet ik dat ik dan meer last krijg. Maar het even contact hebben met een vriendin is het waard. In het begin maakte ik me weleens druk over mensen die kunnen denken: maar hoezo kan ze dan wel appen of dit doen? Over mensen zoals jij dus. Inmiddels ben ik daarmee gestopt en heb ik gelukkig een netwerk om me heen die mijn ziekte begrijpt.
Ik hoop dat jij als zorgverlener ook leert wat ziek zijn is, afkomt van de toch vaak seksistische en “aanstel” denkbeelden over ziektes die voornamelijk vrouwen treffen, aangezien ik aan al je reacties merk dat dat meespeelt in hoe je tegen het posten op instagram over aandoeningen aankijkt.
