Het is toch de verantwoordelijkheid van ouders zelf om dan nee te zeggen? Wat een betutteling dat het opeens zielig zou zijn, ze zijn er toch zelf bij. Mijn ouders zijn 65 en 68 en passen regelmatig nachtjes op mijn neefjes en leven echt hun droom haha. Ze hebben ook aangeboden dat de ouders ze elk jaar een week kunnen brengen zodat de ouders ook samen kunnen uitrusten of op vakantie kunnen gaan. Ze zeggen zelf dat ze dat graag doen doen omdat ze dat zelf vroeger hebben gemist, dat soort hulp met de kinderen. En ja natuurlijk waren ze na een week met 2 peuters moe, maar ja dat is letterlijk iedereen die 2 peuters heeft dus dat overleven ze ook wel weer. Maakt ze niet meteen zielig haha
Maar hetzelfde geldt toch voor jouw argumenten? Jij maakt ook allerlei aannames: misschien durven ze geen nee zeggen, misschien willen vitale grootouders wel liever wandelen of op vakantie. Dat jij dat zo ervaart betekent nog niet dat dat iedereens ervaring is.
Als mensen aangeven dat hun ouders wel met plezier oppassen of daar wel over gesproken wordt, trek je dat alsnog in twijfel omdat jij denkt dat mensen hun grenzen niet durven aan te geven. Maar dat weet je niet.
En helemaal prima als je een impopulaire mening hebt, maar je verpakt het nu alsof dit sowieso waar is. Ja, er zullen vast mensen tussen zitten die geen nee durven te zeggen. Maar die heb je op elk gebied.
Een 61-jarige bij mij op werk gaat eerder met pensioen omdat ze helemaal gelukkig wordt van haar rol als oma. Ze vertelde hoe gelukkig ze wordt van het kleinkind, hoe ze helemaal niet lang meer weg wil en juist meer kan genieten van de kleine dingen in het leven en de natuur dichtbij huis. We gingen fotoâs en filmpjes laten zien van wat we schattig vonden; zij van haar kleinkind en ik van mn ouders op reis/polarsteps.
De moeder van een vriendin van mij (ongeveer dezelfde leeftijd) heeft dat ook. Zij was altijd wel gefocust op carriĂšre, is altijd fulltime blijven werken toen haar eigen kinderen klein waren, maar nu ze kleinkinderen heeft is ze een dag minder gaan werken om een omadag te kunnen hebben. Die vriendin van me was helemaal verbaasd toen ze dit aankondigde haha, die had ook helemaal niet op haar moeder als oppas gerekend.
![]()
![]()
![]()
Maar heb je dan voor dat je aan kinderen begon geĂŻnformeerd bij (schoon)ouders of ze open stonden om op te passen?
Ik weet niet hoe je dit bedoelt. Als je plots omhoog zit met kinderopvang, waar je wel van alles geprobeerd hebt te regelen, vind ik echt niet dat je dit eerst had hoeven overleggen met je ouders. Je helpt elkaar als je omhoog zit met zorgen voor kinderen of ouders. Soms zijn we zo individualistisch ingesteld, vreselijk. Zie ik ook echt heel vaak in het ziekenhuis, wordt er verdrietig van.
Maar je gelooft dus niet dat ouders dit oprecht heel leuk kunnen vinden? Mijn ouders waren dolblij toen we in gesprek gingen over een oppasdag - zeg maar tot tranen toe geroerd blij - , ondanks dat ze beide nog werken, is echt we groot geluk voor hun & voor ons was het niet perse een must (kon ook naar opvang).
Even zonder allerlei disclaimers dat het voor de een anders kan zijn dan voor de ander en iedereen het wel moet durven aangeven en bespreekbaar maken en binnen redelijke grenzen blablablabla
Als ik naar mijn eigen familie kijk dan is âmoe wordenâ of âervan moeten bijkomenâ ook helemaal geen reden om iets daarom maar nĂet te doen. Als ze alles wat moeite of inspanning kost zouden willen vermijden worden ze misschien fysiek minder moe maar zelfs dat betwijfel ik. Ze dĂłen die dingen juist graag, en calculeren âbijkomenâ daarbij in. Ze rusten bovendien een stuk liever uit van iets wat ze zinvol en waardevol vinden dan van niets doen.
ik had eigenlijk al kinderopvang geregeld (ben nu zwanger) maar mijn ouders en schoonouders stonden erop dat ze het eerste jaar allebei een vaste dag willen gaan oppassen, vinden ze superleuk en heel belangrijk
het hoeft echt niet maar als ze het willen vind ik dat natuurlijk superfijn
Lol ik heb dit al besproken met mân ouders en schoonouders ja, heb nog geen kinderen en ook (nog) geen kinderwens
Vind ik alleen maar top. Want hoe doe je het als geen opvang kunt regelen en ouders laatste redmiddel zijn maar dan voor haast wel moeten.
Maar zowel mijn ouders en schoonouders zijn altijd duidelijk geweest dat ze niet structureel wilden oppassen.
Oke en nu allemaal naar het kinder subforum aub.
Wat wel echt serieus een ding is (heb hier een Belgisch artikel/onderzoek over gelezen) is de druk die vrouwen uit een bepaalde generatie kunnen voelen. En die druk is dus heel zwaar bij vrouwen die: nog werken, een man + huishouden hebben, oppassen op de kleinkinderen én dan ook nog mantelzorger zijn voor een hun eigen bejaarde (schoon)ouder(s). Dat is echt een beetje een vergeten groep. Die alleen maar bezig is met zorgen zorgen zorgen zorgen en werken.
hahaahahahahaha
Nou dit, zie op mijn spreekuur best veel ouderen van in de 80 en nog mega vitaal. Dus nog meedoen aan pink walk, veel concerten bezoeken etcetera. Echt zo leuk vind ik dat altijd om naar te luisteren. En laatst een man van 83 die weer een nieuwe vriendin heeft nadat zijn vrouw is overleden tijd terug en ze gingen naar oostenrijk samen.
@Blauwbeertje vind het wel raar dat ze zoiets met jou bespreken ipv hun eigen kind.
Ik weet nog dat ik hoorde dat bepaalde grootouders hadden gezegd nee wij willen geen vaste oppasdag en dat ik toen dacht wow okeâŠ
Terwijl ik nu denk groot gelijk als je daar geen zin in hebt. Een buurvrouw van vroeger heeft inmiddels 9 kleinkinderen en serieus elke door de weekse dag heeft ze wel een kleinkind over de vloer. Die is dus eigenlijk opnieuw bijna fulltime moeder. Prima als je dat leuk vindt maar ik heb bij haar het gevoel dat ze het ook doet omdat ze niet nee durft te zeggen.
Echt? 20 km klinkt echt als veel en zelfs leeftijdsgenoten van mij zijn kapot daarna. Hier klinkt het of ze wekelijks deze afstand lopen en dat vind ik veel/vaak voor in de 70?
Ik merk zelf trouwens dat het van 70 naar 75 echt rap gaat. (hetzelfde als van 30 naar 35
) De vitaliteit gaat er wel uit. Ze lopen nog steeds erg veel (op vakantie ook wel uren achter elkaar) maar het gaat allemaal een stuk trager fysiek en zijn sneller geblesseerd dan toen ze 68/70 waren. Ook merk je de snelheid van actie naar reactie snel afnemen. Her is allemaal lomper ofzo. Op babyâs of peuters passen zie ik rond 75 niet echt voor me bij de mensen om mij heen, wel op kleuters en schoolgaande leeftijd.
En ik heb er ook wel eens over gelezen: dat de zorgtaak wéér meer bij de moeder van het gezin komt te liggen. Heeft ze als 60/65/67 jarige eindelijk meer tijd voor zichzelf, wordt dat opgevuld door kleinkinderen. Ik zie het om me heen ook; de grootmoeders hebben echt die taak, en de grootvaders komen mee wanneer ze zin hebben. âOp woensdag gaan ze naar mijn moederâ âOh en je vader dan, past die ook op?â âDie vindt het wel leuk en helpt ook wel maar het is vooral mijn moeder die oppastâ.
(Vreselijk, heb je je eigen kinderen op die manier zelf opgevoed, gebeurt het patroon eveneens bij je kleinkinderen, maar dat tussendoor)
Als grootouders niet willen, moeten ze natuurlijk nee zeggen en dat is eigen verantwoordelijkheid, maar het is denk ik niet gek om die grootouders (moeders vooral) ook een beetje in bescherming te nemen tegen die verantwoordelijkheidsgevoelens en belasting?
Jaa ik vind dit zo tragisch, dat al die patronen dan weer terugkomen. De zorgende omaâs maar die weinig ruimte aan de opaâs geven om zorgtaken op zich te nemen.
Bij mijn ouders is het andersom want mijn moeder werkte nog toen ze kleinkinderen kreeg en mijn vader heeft altijd voor ons gezorgd. Maar ik zie ook dat ze eigenlijk te veel oppassen, en het is ook moeilijk geweest maar als we voorstellen of ze minder op willen passen worden ze zo boos. Toen mân moeder bestraling had hebben we er tijdelijk 1 oppasdag afgehaald en dat heeft echt voor best wat frustratie gezorgd bij mân ouders. In mei zitten ze allemaal op school dus het is ook nog maar even dat het zoveel is gelukkig.
Edit: bij mij is het dus ook mân vader die dat beschermende heeft over zân oppasdagen.
Ik snap dat ergens wel hoor, want ze vinden het waarschijnlijk heel leuk om op te passen, maar een dag minder zal voelen alsof ze het niet meer kunnen en dan moeten ze (vooral aan zichzelf) toegeven dat ze te oud worden en dingen niet meer kunnen/langzaam gaan aftakelen.
Hoe irritant vinden wij het al als iemand zegt dat je iets niet kan, laat staan als jouw kind zegt dat jij niet voor je kleinkind kan zorgen want hoezo niet, je hebt toch zelf ook kinderen opgevoed???