Ik denk dat de meeste mensen gewoon open communiceren met hun ouders die oppassen en heus wel weten wat ze willen. Mijn hele punt: ook oudere mensen kunnen (en geloof me doen dit ook) aangeven wat ze wel en niet willen.
Denk dat mensen wiens eigen ouders oppassen er een beter beeld van hebben of dat kan en leuk is voor alle partijen dan jij die de unieke ervaring van je buren extrapoleert naar een soort massaprobleem waarbij kinderen hun ouders dwingen om op kleinkinderen te passen.
Het is niet slechts een unieke ervaring. Dat jij hele vitale 70-jarigen kent hoeft niet te betekenen dat de hele wereld zo is. En vitaal houdt ook niet in dat je zin hebt om op te passen of een verplichting te hebben, misschien wil je wel liever elke dag 20 kilometer wandelen en met je vriendinnen op vakantie.
Ik denk dat ouders van kinderen (ongeacht welke leeftijd) die oppassen op kleinkinderen het soms heel moeilijk vinden om hun grenzen aan te geven. Iets met oneindige liefde en trouw.
Ik ben heel blij dat mijn vader eerlijk is (geweest al destijds) dat hij niet vast gaat oppassen. Hij is gehecht aan de vrijheid van zân pensioen en heeft een caravan ergens aan de kust staan waar hij heen gaat zodra de zon schijnt.
In het najaar wil hij best af en toe na school of een ochtendje. Zeker bij de eerste, toen was hij âpas 68â. Maar toen de 2e kwam zei hij ook meteen: 2 tegelijk zo jong doe ik niet.
Ben ik soms jaloers op mensen die 4 dagen werken met 1 dag opvang⌠ja 
Maar als mân vader tegen zn wil zou oppassen en ik zou dat niet doorhebben zou ik nog veel erger vinden
Ja mân vader past op mân nichtje en hij is echt een onfitte oude veel te zware man die zeker het eerste jaar echt een dag moest bijkomen als zij was geweest, maar hij heeft het bij zn eigen kinderen allemaal niet meegemaakt en hij vindt het echt geweldig. Heeft de tijd van zn leven met haar.
Ik zei laatst dat ik dacht dat hij het niet nog eens zou doen bij een volgend kleinkind (mocht ik bijvoorbeeld een kind krijgen) maar hij zat meteen zo van hoezo niet??? Natuurlijk wel!!!
Nou ja echt bizar dat mensen het niet gewoon voor hun plezier kunnen doen. Mijn ouders zien elke dag hun kleinkinderen, 2 a 3 dagen day ze ook echt oppassen, en die vinden dat hartstikke leuk. Toen ik zei dat ze straks niet meer om de week hoeven te komen omdat allebei mân kinderen dan op school zitten was daar geen sprake van, ze rijden met liefde nog twee uur om mijn kinderen een middagje te zien.
En we waren prima uitgekomen met opvang mocht dat nodig zijn.
Dit, denk dat de waarheid wel ergens in het midden ligt vooral bij mensen die anders niet rondkomen. Dat er toch iets met schuldgevoel of druk op ligt/zit. Had daar ergens ook een artikel over gelezen (iets met hoge kosten van kinderopvang). Maar betekent niet dat het merendeel dit gewoon wel goed durft aan te geven en heel leuk kan vinden. Vind over het algemeen ook dat, mits mogelijk en afhankelijk van de band, de relatie met opa en oma zoooveel kan toevoegen voor een kind.
Heel andere dynamiek dan thuis, wat losser etc. Zelfde als kinderopvang, dat voegt ook zoveel toe, die andere omgeving, dynamiek, andere kinderen.
Mijn schoonouders doen het samen en vinden het zoals gezegd echt geweldig. We zouden ze echt iets âafnemenâ. Overigens zijn alle opaâs en omaâs in de 60. Mijn moeder doet het praktisch alleen (want mân vader heeft er geen zin in en zegt dat ook eerlijk) en die zegt ook eerlijk dat ze het (zeker nu met 2) wel zwaarder vindt maar het voor geen goud zou willen missen. Ze geniet er enorm van en heeft een hele goeie band met de kleinkinderen. Als dat in de toekomst anders zou worden (dat het te zwaar is), dan weet ik zeker dat ze dat zou durven zeggen.
Maar als zij niet zouden willen of kunnen hadden jullie toch een oplossing gevonden waarschijnlijk of moeten vinden. Het is wel een soort argument waardoor opaâs en omaâs dus geen nee durven zeggen in sommige gevallen en ze een soort van verplicht zijn.
Het is toch de verantwoordelijkheid van ouders zelf om dan nee te zeggen? Wat een betutteling dat het opeens zielig zou zijn, ze zijn er toch zelf bij. Mijn ouders zijn 65 en 68 en passen regelmatig nachtjes op mijn neefjes en leven echt hun droom haha. Ze hebben ook aangeboden dat de ouders ze elk jaar een week kunnen brengen zodat de ouders ook samen kunnen uitrusten of op vakantie kunnen gaan. Ze zeggen zelf dat ze dat graag doen doen omdat ze dat zelf vroeger hebben gemist, dat soort hulp met de kinderen. En ja natuurlijk waren ze na een week met 2 peuters moe, maar ja dat is letterlijk iedereen die 2 peuters heeft dus dat overleven ze ook wel weer. Maakt ze niet meteen zielig haha
Maar hetzelfde geldt toch voor jouw argumenten? Jij maakt ook allerlei aannames: misschien durven ze geen nee zeggen, misschien willen vitale grootouders wel liever wandelen of op vakantie. Dat jij dat zo ervaart betekent nog niet dat dat iedereens ervaring is.
Als mensen aangeven dat hun ouders wel met plezier oppassen of daar wel over gesproken wordt, trek je dat alsnog in twijfel omdat jij denkt dat mensen hun grenzen niet durven aan te geven. Maar dat weet je niet.
En helemaal prima als je een impopulaire mening hebt, maar je verpakt het nu alsof dit sowieso waar is. Ja, er zullen vast mensen tussen zitten die geen nee durven te zeggen. Maar die heb je op elk gebied.
Een 61-jarige bij mij op werk gaat eerder met pensioen omdat ze helemaal gelukkig wordt van haar rol als oma. Ze vertelde hoe gelukkig ze wordt van het kleinkind, hoe ze helemaal niet lang meer weg wil en juist meer kan genieten van de kleine dingen in het leven en de natuur dichtbij huis. We gingen fotoâs en filmpjes laten zien van wat we schattig vonden; zij van haar kleinkind en ik van mn ouders op reis/polarsteps.
De moeder van een vriendin van mij (ongeveer dezelfde leeftijd) heeft dat ook. Zij was altijd wel gefocust op carrière, is altijd fulltime blijven werken toen haar eigen kinderen klein waren, maar nu ze kleinkinderen heeft is ze een dag minder gaan werken om een omadag te kunnen hebben. Die vriendin van me was helemaal verbaasd toen ze dit aankondigde haha, die had ook helemaal niet op haar moeder als oppas gerekend.
Maar heb je dan voor dat je aan kinderen begon geĂŻnformeerd bij (schoon)ouders of ze open stonden om op te passen?
Ik weet niet hoe je dit bedoelt. Als je plots omhoog zit met kinderopvang, waar je wel van alles geprobeerd hebt te regelen, vind ik echt niet dat je dit eerst had hoeven overleggen met je ouders. Je helpt elkaar als je omhoog zit met zorgen voor kinderen of ouders. Soms zijn we zo individualistisch ingesteld, vreselijk. Zie ik ook echt heel vaak in het ziekenhuis, wordt er verdrietig van.
Maar je gelooft dus niet dat ouders dit oprecht heel leuk kunnen vinden? Mijn ouders waren dolblij toen we in gesprek gingen over een oppasdag - zeg maar tot tranen toe geroerd blij - , ondanks dat ze beide nog werken, is echt we groot geluk voor hun & voor ons was het niet perse een must (kon ook naar opvang).
Even zonder allerlei disclaimers dat het voor de een anders kan zijn dan voor de ander en iedereen het wel moet durven aangeven en bespreekbaar maken en binnen redelijke grenzen blablablabla
Als ik naar mijn eigen familie kijk dan is âmoe wordenâ of âervan moeten bijkomenâ ook helemaal geen reden om iets daarom maar nĂet te doen. Als ze alles wat moeite of inspanning kost zouden willen vermijden worden ze misschien fysiek minder moe maar zelfs dat betwijfel ik. Ze dĂłen die dingen juist graag, en calculeren âbijkomenâ daarbij in. Ze rusten bovendien een stuk liever uit van iets wat ze zinvol en waardevol vinden dan van niets doen.
ik had eigenlijk al kinderopvang geregeld (ben nu zwanger) maar mijn ouders en schoonouders stonden erop dat ze het eerste jaar allebei een vaste dag willen gaan oppassen, vinden ze superleuk en heel belangrijk
het hoeft echt niet maar als ze het willen vind ik dat natuurlijk superfijn
Lol ik heb dit al besproken met mân ouders en schoonouders ja, heb nog geen kinderen en ook (nog) geen kinderwens
Vind ik alleen maar top. Want hoe doe je het als geen opvang kunt regelen en ouders laatste redmiddel zijn maar dan voor haast wel moeten.
Maar zowel mijn ouders en schoonouders zijn altijd duidelijk geweest dat ze niet structureel wilden oppassen.