Ik heb het idee dat we in Nederland juist steeds minder doen? Zeker vergeleken met het buitenland.
In mijn ziekenhuis spreken we voor mijn gevoel bij 80% van de mensen boven de 65 die worden opgenomen (in samenspraak) af dat ze niet meer gereanimeerd, geintubeerd of gedialyseerd worden, omdat we denken dat de uitkomst daarvan niet meer bevredigend genoeg is voor hen. ‘Vroeger’ lag onze IC altijd stampvol met mensen die al maanden aan de beademing lagen, voortschrijdend inzicht heeft ons doen inzien dat je dat bij een gezonde jongere nog wel kan doen, maar iemand van 70 komt daarna nooit meer in een zelfstandige situatie terecht, dus vragen we ons veel eerder af of dat allemaal nog wel wenselijk is.
Nederland staat bekend om record-lage operatiecijfers voor allerlei aandoeningen, omdat wij geloven dat opereren of behandelen niet altijd de beste keuze is. Een gebroken ruggenwervel wordt in Nederland vrijwel altijd met rust en een corset behandeld, in Oostenrijk heb je 4 schroeven en 2 stalen pennen in je rug voor je met je ogen geknipperd hebt, en de uitkomsten daarvan zijn niet beter (maar het is uiteraard wel veel duurder). Nog een treffend voorbeeld: er is in Nederland een DBC (een code waarvoor het ziekenhuis betaald krijgt) voor ‘goed gesprek, geen operatie’, omdat chirurgen zo vaak een goed gesprek hebben met de patiënt en vervolgens samen besluiten niet te opereren, en dan kregen ze voorheen niet betaald.
heel cool!