Misschien heel impopulair, maar ik vind dat er soms iets te snel geroepen/geadviseerd wordt met een professional te gaan praten, op het forum, maar ook in het echte leven. Sommige gebeurtenissen of periodes in je leven kunnen heel vervelend/naar zijn (relaties die stuklopen of niet lijken te werken, studie die niet lukt, niet weten waar je heen wilt met je leven), maar horen ook wel bij het leven. Niet dat de pijn of verwarring niet echt zijn, maar dat het niet direct een probleem is waarmee je naar de GGZ hoeft.
Daaraan toevoegend en dan kom ik misschien helemaal kil en harteloos over, maar vind ik relatietherapie wanneer je nog jong bent en geen kinderen hebt, soms een beetje overdreven. Je bent nog jong, je hebt alle tijd nog om in slechte relaties te blijven hangen, maar misschien is het niet werken van een relatie op jonge leeftijd normaal en niet zo erg. Het hoort erbij, je groeit en soms misschien niet samen.
En ja, er zijn uitzonderingen hierop. Maar dit is wat mij af en toe opvalt.
Dit artikel legt het beter uit dan ik;
Ik heb niks met baby’s (ook mijn eigen baby)
Ja en misschien een beetje een braak cliché, maar dit kutte perioden kunnen ook inzichten geven in jezelf en wat je wel en niet belangrijk vindt in je leven.
Ik vind dat het goed is om te praten met een professional als je steeds in dezelfde dingen blijft hangen. Idd niet bij elk hobbeltje in de weg maar als je continu in hetzelfde cirkeltje blijft rijden is het goed om er achter te komen welke afslagen er nog meer zijn. (En in mijn omgeving zie ik dat weer juist te weinig gebeuren) @Janniebeton
En even een neutrale vraag (niet sarcastisch bedoeld), maar moet dat in die gevallen per se een professional zijn of kan dat ook een vriend of familielid of wie dan ook zijn?
Ondanks dat ik zelf therapie heb gehad en daar veel aan heb gehad ben ik het hier eigenlijk helemaal mee eens. 
We leren ook gewoon niet meer om zelf iets te verwerken en om met tegenslagen te dealen, niet alleen maar ook niet met vrienden en familie. Alles moet idd gelijk met therapie…
Hangt denk ik Vd gevallen af. Ik vind t goed om met een vriendin dingen te bespreken maar als ik binnen 5 jaar steeds dezelfde thema’s voorbij hoor komen denk ik wel: het had je vast gescheeld als je met een pro had gesproken. Ik geloof echt wel in goed coachen en dat het je verder brengt. Soms kan dat een vriendin of familielid zijn en soms staan die te dichtbij of ben je toch niet helemaal eerlijk. Dan kan een buitenstaander/professional misschien je wat verder helpen. Maar nogmaals, hangt vd situatie af. Wel interessant dit!
Jammer dat het zover gekomen is dat dit moet. Ik denk dat dat voor een heel groot deel ook met je opvoeding en de algehele ‘luxe’ en social media cultuur te maken heeft.
Ik denk dat een hele individualistische cultuur hier een beetje aan ten grondslag ligt; iedereen vindt z’n eigen problemen heel uitzonderlijk en spreekt hierdoor weinig over en vindt ook dat het zo bijzonder is dat een professional zich erover dient te buigen. In het artikel dat ik postte stelt hij dat het ook met een gebrek aan zingeving te maken heeft, kan me voorstellen dat met het wegvallen van het geloof mensen minder binding hebben met elkaar en antwoorden zoeken op levensvragen in de zorg
Ja ik weet goed wat het nut van een professional is (werk zelf in de zorg), maar ik zie er voor sommige levensproblematiek niet de noodzaak in dit in de zorg op te lossen, maar denk dat mensen beter binnen de eigen kring steun kunnen zoeken
Ook al heeft die niet de kennis en kunde van een professional.
Niemand? Ik denk heel veel jonge mensen wel. Het “niemand begrijpt mij” wat vroeger gewoon “puberen” heette en nu burnout / depressie / vul in.
Niet zichzelf geweldig bijzonder vinden in positieve zin, maar wel denken dat je de enige bent op de wereld met “problemen”.
Dat zeg ik ook niet, ik zeg uitzonderlijk, als in het gevoel hebben dat je de enige bent die hiermee zit
Nee, ik denk niet dat het de verantwoordelijkheid moet zijn van professionele geestelijke zorgverleners om ons weer terug te brengen bij het besef dat het leven niet maakbaar is en dat het soms kut is en dat je moeilijke dingen meemaakt en daar ‘gewoon’ mee moet dealen. Natuurlijk zijn er gradaties, maar ik geloof wel echt dat de zorg momenteel wordt opgeslokt door mensen die het niet écht nodig hebben, waardoor de mensen die het wel echt nodig hebben er niet aan komen.
Als je echt psychische hulp nodig hebt, dan kan je wel meteen terecht hoor, althans dat is mijn ervaring.
Op wat ik om me heen zie en bijvoorbeeld het hierboven gedeelde artikel. Heb je dat gelezen? Ik gok dat die man wel weet waar hij het over heeft.
Die tijdsgeest moet veranderen, en ik zeg niet dat in de tussentijd ieder individu met problemen het maar zelf moet uitzoeken, maar ik vind dus ook niet dat de geestelijke hulpverlening verantwoordelijk is voor het veranderen van die tijdsgeest.
Dit is natuurlijk enorm complex en heeft veel lagen.
Begrijp nu wat je bedoelt! Helemaal mee eens!
Zo herkenbaar. Ik mis mijn tienertijd ook wel heel erg, ik was iedere dag wel met vrienden en deelde alles.
Nu merk ik dat ik minder deel, ook omdat ik banger ben voor de oordelen erover ofzo? Of dat ze denken ja komt ze weer voor de 10e x met dr gezeur over dr vriend.
Ik denk dat het mede ook door de overvloed aan social media komt dat mensen buiten hun eigen kring naar een oplossing zoeken. Doordat er op Instagram fb YouTube etc vaak alleen maar te zien is hoe leuk en geweldig het leven van een ander is, denk ik dat mensen zich vaak alleen voelen met hun probleem en dus hulp zoeken bij een professional. Terwijl het natuurlijk gewoon normaal is om tegenslagen te hebben in het leven.
Ik merk dat ik ook vaak denk ‘oh zij is perfect en knap en slim’ terwijl we de andere kant vaak gewoon niet zien omdat je nu meer zelf in de hand hebt hoe je overkomt door het plaatsen van foto’s etc.