Had ik net al wel met een borstel. Eerst Mientje aangehaald en toen Miep. Maar inmiddels is Mientje zo over de zeik dat ze dus naar mij uithaalt en ze absoluut niet door mij aangehaald wil worden 
.
Denk dat ik ze vannacht allebei maar een helft van het huis geef en dan morgenvroeg wisselen en de dekentjes laten liggen zodat ze elkaars geur hebben?
Ach wat sneu zeg! Dat is dan idd het handigst. En ze een beetje honger laten hebben wanneer je ze opnieuw aan elkaar voorstelt morgen, dat ze samen eten en zo gelijk weer een positieve associatie met elkaar hebben.
Hoe is het vannacht/vandaag gegaan?
Hoe gaat het met je? De eerste weken zijn zo rauw 
Oh wat ongelofelijk lief dat je dat vraagt! Ja er zijn zo steeds kleine confrontaties met het feit dat ze er niet meer is. Ik vertrok laatst van huis om naar familie te gaan en ik ben altijd gewend uitgebreid afscheid te nemen van haar als ik ga, zeker als ik een paar dagen weg ben, en toen ging ik ook met zoān brok in mijn keel het huis uitā¦ Ik ben nu een paar dagen bij mijn ouders en ik denk dat een andere omgeving wel even helpt, maar ik zie er wel tegenop om straks in een leeg huis weer terug te komen. Ze was ondanks haar leeftijd en beperkingen zoān enorme aanwezigheid in huis. Mijn ouders hebben wel een lieve kat die zelfs nog aanhankelijker naar me is dan normaal, dat zie ik toch wel als een troost. Ik noem haar ook steeds per ongeluk bij de naam van mijn kat haha, daar schrik ik zelf steeds wel van maar gelukkig geven katten zelf niks om namen.
Hoe gaat het met jou? Jij hebt ook nog niet zo lang geleden afscheid moeten nemen he?
Ahh ja dat is zo scherp he, die kleine dingetjes. Wat rot dat je dat zo hebt. Lief dat je oudersā katje zo komt knuffelen, die zal ook wel wat bij je aanvoelen. Lekker knuffelen met haar!
Met mij gaat het wel goed, lief dat je het vraagt! Het is nu bijna 2 maanden geleden en dan gaat de tijd toch ook wel heel snel. Na een week of 2 voelde hij een stuk verder weg, niet meer zo actief aanwezig in mān bewustzijn. Ik ben tussendoor ook een paar weken op vakantie geweest en ik merkte op vakantie dat ik mijn andere katje actief miste en hem meer een soort van ver weg miste. Maar ik moest van de week opeens heel hard huilen en was een beetje paniekerig of ik misschien meer had moeten doen in zijn laatste dagen. Zijn as is inmiddels binnen gekomen en dat voelde wel fijn. Ik ben ook zijn urntje aan het ontwerpen, die ga ik zelf keramieken en dat vind ik een fijn afscheidsproces.
Ah dit is zo rot! Herkenbaar ook wel, zo vervelend als die twijfels je ineens zo overvallen. Wat mooi dat je zelf een urn gaat maken, dat lijkt me inderdaad een hele mooie manier van verwerking. Ik heb mijn kat ook laten cremeren, maar het is natuurlijk nog even wachten op haar as. Ik weet nog niet wat ik ermee wil doen maar vind het wel een fijn idee dat ze zo toch weer terug bij ons komt.
Ik hou ze helemaal gescheiden van elkaar. Net weer helften van het huis gewisseld en Mientje (de ābozeā) is nu uitgebreid aan alles aan het snuffelen waar Miep heeft gelegen.
Heb mezelf overdag beetje opgesplitst 
. Hou dit wel een paar dagen vol maar ik zie het dan nog niet per se goed komenā¦ Hopelijk komt het hekje snel.
Waar ik verder mee zit: de diertjes zijn destijds als koppel ter adoptie aangeboden (vorige eigenaar overleden). Maar ze zijn niet aan elkaar gehecht, zouden zich denk ik beide beter voelen als kat alleen in huis. Dat gevoel heb ik eigenlijk al sinds ik ze heb maar dat wordt hierdoor wel extra gesterkt hoewel dit een uitzonderlijke situatie is. Maar ja, wat moet ik daar dan mee? Contact opnemen met de stichting waar ik ze geadopteerd heb? 1 van de 2 afstaan? Alle gedachten passeren de revue maar ik ga dit niet trekken als ze ouder worden, ze vaker naar de dierenarts zullen moeten en we deze song and dance vaker moeten doen . Voel me zoān slecht mens dat ik daar alleen al aan denk maar pffffā¦
Ik vind je geen slecht mens! Je bent juist aan het nadenken hoe je ze allebei een fijn leven kunt geven.
Als je nou zou denken ik heb geen zin om 2 kattenbakken schoon te maken is het wat anders, maar dit is echt uit zorg!
Ik zou voor nu in de emotie niet te grote beslissingen maken, maar je bent geen slecht mens als het door je hoofd heen gaat.
Hopelijk trekken ze snel een beetje bij 
Ik had onlangs een problematische situatie met een adoptiekatje en heb toen contact opgenomen met de stichting en die waren heel behulpzaam. Contact opnemen kan nooit kwaad denk ik 
Je bent geen slecht mens omdat je denkt aan hun welzijn!
Heel veel sterkte! Ik vond het zo confronterend om die routine ineens helemaal kwijt te zijn. Maar bij mij hielp het wel heel erg toen het as binnen was, alsof ze dan toch weer een beetje thuis zijn.
Ja dat!
Wat vervelend dat je je zo voelt en het is sowieso geen schande als je contact opneemt met de organisatie waarbij je je katten hebt geadopteerd. Misschien hebben zij nog wel tips en ideeĆ«n zonder dat je gelijk hoeft na te denken over het afstaan van een van de twee. Mijn huidige katten hebben ook altijd trammelant als een van hen bij dierenarts is geweest maar meestal is dat na een paar dagen over. En zolang het bij blazen en grommen blijft en niet bij daadwerkelijk vechten is het voor mij prima. Bij mijn vorige katten duurde het vaak wel wat langer en toen heb ik dit besproken met mijn dierenarts waarna de dierenarts met het idee kwam om ze voortaan allebei mee te nemen. Niet dat ze dan altijd beiden een dierenarts bezoek nodig hadden maar zoān duo werkte.
Maar hoe zijn ze normaal? Want de situatie nu na een bezoekje van de dierenarts gaat wel weer over.
Vechten ze normaal ook? Of doen ze gewoon ieder hun eigen ding? Want de meeste katten leven eigenlijk gewoon naast elkaar en dat is helemaal prima. En heb je meerdere plekjes in huis voor ze? Mijn katten zijn ook niet echt fan van elkaar dus ze hebben hun eigen water en voerbakjes en hun eigen slaapplekken enzo.
Normaal is Miep (die dus naar de DA was) kribbig naar Mientje toe. Tolereert haar niet altijd op haar favoriete plekken, jaagt soms op dār. Maar nu ik Mientje zag dinsdagavond is dat ājagenā van Miep letterlijk kinderspel. Normaliter haalt Mientje ook wel eens een poot uit naar Miep maar dat is maar soms.
Ze hebben wel hun lievelingsplekken in huis maar daar kunnen ze nu sowieso niet altijd bij omdat ik ze helemaal van elkaar weg hou voor nu. Want als ze elkaar nu zien in de woonkamer en Mientje zou naar Miep uitvallen zoals dinsdag dan moet ik er fysiek tussen gaan staan en dan zijn ze allebei haast niet in beweging te krijgenā¦ Heb net weer woonhelften gewisseld . Hopelijk komt het hek zaterdag, dan kan ik ze weer rustig aan elkaar laten wennen.
Ze zijn nu 4 en 6 maar ik meen het oprecht dat ik noooooit meer 2 dieren ga adopteren. Hou van ze allebei en voel me doodschuldig maar heb er ergens wel spijt van als ik merk hoeveel stress ik hier al van heb gehad in 18 maanden , in de 4 jaar met mān vorige kat had ik dat niet. Nog maar niet te spreken over de toekomstige stress 
@McApple het is sowieso een issue dat beide dieren totaal onhandelbaar zijn als ze de reismand in moeten. Dus altijd allebei meenemen is eigenlijk ook geen optieā¦ En fucking Limburg, kan zo 123 ook geen dierenarts vinden die hier in de regio aan huis komt (en dat zouden ze dan alsnog haten en wat zo iemand kan doen is uiteraard beperkt).
Ik heb hetzelfde gehad, moest mijn katten echt opnieuw aan elkaar introduceren met ieder een eigen deel van het appartementš heeft volgens mij iets meer dan een week geduurd voor ze weer door 1 deur konden
Hoop dat het bij jou ook snel opgelost is! Het is zo gek om te zien dat ze elkaar ineens niet meer herkennen
Denk je dat het zin heeft om ze opnieuw te introduceren? Bij mij is de eerste introductie (twee zussen van 8 jaar die elkaar jaren niet hebben gezien) mislukt, terwijl ik het heel rustig had gedaan. Ze bliezen/gromden naar elkaar en vonden elkaar duidelijk niet leuk. Toen heb ik ze opnieuw op een rustiger tempo geĆÆntroduceerd en hebben ze nooit meer problemen met elkaar gehad! Het waren de langste twee maanden ooit maar op de lange termijn scheelde het veel stress
Ik wil nog even delen dat mijn ene kat ook heel heftig op de ander reageerde na narcose en dat was na een paar dagen weer prima. Ik had wel geluk dat het de kater was die onder narcose was geweest en mn poes niet zoān vechtersbaas is, dus ik was niet heel bang voor vechten etc, het bleef bij heftig miauwen en blazen. Maar ik bedoel, ja super stressvol en kut maar ik denk wel dat het weer goed komt.
Sterkte 
Heb je tips hoe je dit concreet hebt aangepakt? Ik laat ze nu steeds van helft wisselen (ochtend en avond) en laat dan verder alle dekentjes etc. gewoon liggen. Heb een hek besteld wat in de deur kan, dus wilde ze zo weer aan elkaar laten snuffelen als dat er is.
Ik heb dit stappenplan gevolgd:
