Ik heb vannacht voor het eerst mijn kat op mijn bed laten slapen en het ging zo goed! 
mijn vorige kat ging dan bijten en vervelend doen, maar deze ging gewoon lekker bij me liggen en af en toe was ze denk ik even in de woonkamer want dan zag ik haar niet.
Om 4u werd ik wakker na een nachtmerrie en dan is het zo fijn om haar gelijk te kunnen aaien!
Hier kan ik wel aan wennen 
Jaa, vind het ook altijd zo lief als ze bij mij slapen. In de zomer vinden ze het te warm, maar in de winter word ik altijd wakker met een kat aan elke kant 
Vinden jullie ook altijd dat je kat zo lekker ruikt 
love m’n neus in haar vachtje duwen.
En als ze een lang diep dutje heeft gedaan en nog helemaal slaperig is ruikt ze nog snoeziger 🥹
De muffe slaapvoetjes van mijn katten >
Ja ik snuif ook graag aan mijn katten, vind dat echt heerlijk haha. Mijn favo geur is als ze net buiten zijn geweest, dan hebben ze zo’n lekkere frisse geur
Ik heb me vanochtend helemaal zitten verkneukelen aan hoe dat beest zich tegen me aan wist te wurmen en. Iees ik deze posts. Onbetaalbaar zo’n kat
Ja echt heerlijk, echt als een wolkje
Oh zo heerlijk Mijn katten hebben allebei ook een eigen geurtje en ik zou ze in het donker gemakkelijk van elkaar kunnen onderscheiden.
En nu het mindere van geur: Ik heb langharige pluizenbollen en eentje slaapt altijd in mijn armen. Kwam ‘ie laatst op bed en ik vond hem al wat ruiken maar ik was moe en viel binnen no time in slaap. Volgende ochtend bleek er nog wat schijt bij zijn achterste te zitten 
Gelijk alles inclusief mezelf gewassen.
Ik zeg zo vaak dat ik die geur graag in een parfum zou willen hebben.
Heerlijk is dat he. Mijn kat slaapt nu ook weer veel op bed, dan word ik 's nachts wakker en dan ligt ie tegen mijn buik aan
Een paar maanden geleden heb ik mijn ene kat al in moeten laten slapen en nu afgelopen week ook helaas mijn andere kat. Het waren broertje en zusje en uiteindelijk last gehad van dezelfde genetische hartziekte. Ik vind het zo lastig om ineens geen katten meer te hebben, maar ik ben ook echt nog niet toe aan andere katten. Ik mis mijn eigen schatjes echt zo enorm.
Pippa heeft de diagnose HCM al gekregen toen ze rond 1 jaar was. We zagen dat ze na te wild spelen ineens ging liggen en echt op adem moest komen. We zijn toen naar de dierenarts geweest en omdat ze een hartruis had hebben we dat laten onderzoeken met een echo. Die ziekte zorgt er dus voor dat als haar hart te snel gaat kloppen (bijv door te wild spelen of als ze erg schrikt) dat die het niet goed kan reguleren en dan gebeuren er dus van die aanvallen. We hebben toen bètablokkers gekregen en die vanaf toen iedere dag gegeven, maar het hielp niet om die aanvallen te voorkomen. We hebben heel erg ons best gedaan om dat zo min mogelijk te laten gebeuren maar soms gebeurde er iets waar we niks aan konden doen zoals vuurwerk of kon ze ineens minder aan dan voorheen.
Die aanvallen werden met de tijd ook erger, ze ging ineens kwijlen, raar mauwen en omvallen. (we hebben ook aan de dierenarts gevraagd of het te maken kon hebben met epilepsie maar ze waren overtuigd van niet) Maar soms gingen er ook maanden voorbij waar het gewoon goed ging. We merkten de laatste tijd wel dat ze achteruit ging en dat ze minder aankon. Het kutte is dan dat je bij jezelf een grens moet gaan leggen wanneer je besluit om euthanasie te plegen, want tussen de aanvallen door was het echt zo’n enorme schat en is het heel moeilijk om te zeggen wanneer het klaar is. En veel katten met deze ziekte krijgen ook plotseling een hartaanval waardoor ze ineens dood zijn. Helaas is dat bij Pippa anders gelopen, toen we donderdag wakker werden had ze weer zo’n aanval alleen het leek veel heftiger dan normaal. Ze was echt heel sneu aan het miauwen en leek heel benauwd. We hebben de spoedarts gebeld en gevraagd of er alsjeblieft iemand naar ons toe kon komen om haar in te laten slapen. Dat is gelukkig gebeurd, in eerste instantie twijfelde degene aan de telefoon maar eenmaal hier zei hij ook dat als het zijn kat was dat hij dan ook wilde dat iemand kon helpen.
Ik voel me zo schuldig dat haar laatste momenten nu zo kut en stressvol waren en dat het ook zo lang duurde omdat we moesten wachten tot de dierenarts kwam. Het is echt totaal niet hoe ik wilde dat het ging, je wilt natuurlijk niet nadenken over de dood van je beestje maar ik had toch altijd de stiekeme hoop dat het snel en pijnloos zou worden voor haar. En het zit me dwars dat we niet weten waarom ze nou die aanval heeft gekregen, of ze ergens van is geschrokken of dat het gewoon mis ging. Het duurde ook best lang voordat ze echt goed in slaap was na het eerste prikje, alsof ze ertegen aan het vechten was. Ik vind het ook echt heel kut dat beide katjes maar 3 jaar geworden zijn terwijl ze zonder die ziekte waarschijnlijk veel ouder hadden geworden, ze waren allebei echt nog aan het genieten van hun leventje.
Wat intens sneu. Sterkte
Ah dat is echt heel erg verdrietig en het is natuurlijk nog maar zo kort geleden. Je hoeft je echt niet schuldig te voelen, juist niet, je hebt de allerbeste beslissing voor haar genomen, hoe moeilijk die ook was. Je katjes wisten niet dat ze ziek waren en ze hebben daarmee ook echt tot het einde toe kunnen genieten van hun leven zonder zich druk te maken over hun aandoening. En Pippa heeft waarschijnlijk toch minder stress gehad dan dat ze ook nog in een mandje uit het huis moest. Heel erg veel sterkte.
Oh joh wat naar zeg! Heel veel sterkte:heart:
Ik voel me een beetje schuldig. Ik ben een gastgezin voor kittens en heb er thuis een aantal, die zeer energiek zijn. Nou was er een aanvraag binnengekomen voor adoptie voor één van de kittens van nog geen 4 maanden. Ik had de aanvrager gebeld en het bleek een vrouw te zijn van 85 jaar die een andere kat had van 10 jaar. Ik had een afspraak met haar gemaakt voor komende zaterdag maar sprak vandaag mijn gastgezincoordinator en hadden besloten om de afspraak niet door te laten gaan. Mevrouw wordt vanavond nog ingelicht. Reden is omdat de kitten waarschijnlijk te druk zou zijn voor mevrouw en geen connectie zou maken met de andere kat die alleen maar buiten is.
Maar het voelt alsof ik iemand ontneem om een kitten te hebben, ondanks dat ik juist in moet staan voor die kitten zodat zij een goed leven heeft met een gezin die haar goed kan bijhouden. Ik wilde dit even kwijt, weet niet zo goed waarom maar ja… sorry voor dit lief dagboek gehalte.
Wel jammer dat je dan überhaupt die mevrouw niet in het echt hebt gezien, leeftijd hoeft niet zoveel te zeggen. Maar wellicht dat uit telefonisch contact al bleek dat dit geen fitte 85jarige is die dit prima aan kan.
Wat verdrietig 
sterkte!
Heh wat jammer, was dat de enige reden? Ik werk zelf voor het adoptie team van een kittenopvang en ik zou dit zelf niet doen zonder eerst een afspraak. Er zijn echt zat oudere mensen die nog heel energiek zijn en goed voor hun huisdieren kunnen zorgen. Als mensen een kitten adopteren terwijl ze al een oudere kat hebben dan geven we ze tips voor de introductie en begeleiden we ze daarin. Ik neem dan ook nog een keer na de adoptie contact op om te kijken hoe het gaat en het gaat vaker wel goed dan niet!
Jammer dat ze zo streng zijn, wij zeggen altijd dat je een goede familie moet zoeken, niet de meest perfecte.
Maar jij hoeft je verder toch niet schuldig te voelen als die organisatie dat beslist.
Onze kat is gisteravond begonnen met een novacam kuur na (vermoedelijk) een allergische reactie.
Hij was de afgelopen dagen erg suf maar maakt nu helemaal de indruk ziek te zijn.
Heeft de energie niet meer om in zijn klimpaal te klimmen, is nog meer apathisch en heeft de kattenbak niet meer gebruikt sinds gistermiddag.
Ik weet even niet wat te doen.
Afwachten wat de kuur gaat doen of alsnog de dierenarts weer bellen. 
